I SA/Go 605/09

SA/Go 605/09 POSTANOWI E N l E Dnia 14 lipca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 lipca 2010 roku sprawy z skargi : R.G. na decyzję: Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie : przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, postanawia : uchylić zaskarżone postanowienie z dnia 25.03.2010 roku. przywrócić skarżącemu termin do uiszczenia wpisu od skargi. ISA/Go 605/09 UZASADNlENlE Skarżący, R.G. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2009 roku, nr [...]. Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2009 roku, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 2.614,0 złotych. Odpis zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 4 stycznia 2010 roku. Ponieważ w zakreślonym terminie skarżący nie uiścił wpisu, Sąd postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 roku odrzucił skargę. W dniu [...] lutego 2010 roku R.G. wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, składając jednocześnie wniosek o przyznanie mu prawa pomocy, przez zwolnienie go od kosztów sądowych w części dotyczącej wpisu od skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, iż uchybił terminowi nie ze swojej winy, a brak tej winy wynika z okoliczności, których nawet przy użyciu największego wysiłku nie był w stanie przezwyciężyć. Od dnia [...] stycznia 2010 roku do [...] lutego 2010 roku był chory, a stan jego zdrowia był na tyle zły, że nie pozwolił mu na skonstruowanie i złożenie do Sądu wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie ustawowym, a także na uzyskanie niezbędnych dokumentów potwierdzających zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie ustawowym. Sąd postanowieniem z dnia 25.03.2010 roku odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, braku winy w dopełnieniu obowiązku uiszczenia wpisu w terminie, bądź złożenia wniosku o zwolnienie od wpisu. Sąd przyjął, iż wnioskodawca w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu od skargi chorował, jednakże uznał, iż choroba ta nie uniemożliwiła mu złożenia w terminie wniosku o udzielenie prawa pomocy lub uiszczenia wpisu. Ostatnim dniem do dokonania tej czynności był 11 stycznia 2010 roku. Z przedłożonej kopii zaświadczenia lekarskiego wynika zdaniem Sądu, że skarżący od [...] stycznia 2010 roku / a zatem od dnia, w którym odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu / chorował na nawracające infekcje dróg oddechowych, a dopiero od [...] stycznia na rwę kulszową. W zaświadczeniu brak jest informacji, co do określenia końcowego terminu do którego skarżący był chory. Skarżący w swoim wniosku oświadcza, że dopiero 12 lutego 2010 roku był w stanie przystąpić do konstruowania wniosku, a do tego właśnie dnia przebywał na urlopie wypoczynkowym, jak również w tym dniu odebrał odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Zdaniem Sądu nawet infekcja dróg oddechowych, która rozpoczęła się u skarżącego w dniu odebrania przez niego wezwania do uiszczenia wpisu nie była niemożliwą do przezwyciężenia przeszkodą w sporządzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie był tak ciężko i obłożnie chory /nawet mając wskazania do leżenia/, aby nie mógł sporządzić takiego wniosku, skoro mimo - jak sam twierdzi - bardzo ciężkiego stanu zdrowia, korzystał z urlopu wypoczynkowego, a nie ze zwolnienia lekarskiego. We wniosku o przywrócenie terminu, skarżący podkreślił, że nie korzystał z usług prawniczych, ale z treści tego wniosku wynika, że jego orientacja w przysługujących mu uprawnieniach i umiejętność konstruowania wniosku wcale nie wymagała korzystania z pomocy kogokolwiek. Napisanie samego wniosku o zwolnienie od wpisu nie wymaga aż takiego wysiłku, którego nie byłby w stanie podjąć chorując na infekcję dróg oddechowych i leżąc w łóżku. Nie musiał dołączać jakichkolwiek dokumentów, o które zostałby wezwany przez Sąd po złożeniu wniosku o prawo pomocy. Wniosek taki mógł także podyktować zamieszkującej z nim żonie, która wprawdzie, jak sam twierdzi, "nie ma umiejętności pozwalających na wsparcie go w kwestiach formalnych", ale napisać wniosek pod dyktando skarżącego z pewnością by potrafiła. Nawet choroba wszystkich domowników nie uniemożliwiała także wysłanie sporządzonego wniosku. Nadto skarżący musiał dokonywać zakupów lekarstw czy żywności, toteż wysłanie listu nie przekraczałoby z pewnością jego możliwości. Musiał również udać się do lekarza rodzinnego celem jego zbadania i otrzymania recepty na leki, a to wymagało opuszczenia miejsca zamieszkania. Tym samym skarżący miał możliwość zadośćuczynieniu wezwaniu Sądu. Od powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 87 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wskazał, iż w jego wypadku występowała niemożliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu, gdyż wiązało się to ściśle ze złożeniem wniosku o zwolnienie od kosztów w okresie trwania choroby, to jest do dnia 12.02.2010 roku. Nadto złożenie wniosku wymagało właściwego uzupełnienia zgodnego z wskazanym rubrykami w dokumencie, a skarżący nie posiadał dokumentów w domu w oparciu o które powyższe dokumenty należało wypełnić. Wskazał iż tymi dokumentami są np. zaskarżona decyzja organu podatkowego, czy też dokumenty odnoszące się do stanu majątkowego skarżącego. Nadto wniosek o urlop do zakładu pracy dostarczył jego ojciec, natomiast zakupy żywności i lekarstwa robiła jego rodzina. Sąd zważył co następuje : Zgodnie z art. 195 § 2 zd. pierwsze prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd pierwszej instancji jest możliwe tylko wtedy, gdy zażalenie jest oczywiście uzasadnione, czy też zarzuca nieważność postępowania, co w sprawie nie ma miejsca. W ocenie Sądu, wniesione zażalenie ma taki charakter. Skarżący jako przesłankę braku winy przy zachowaniu terminu do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi wskazał swoją chorobę. Termin do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi upływał w dniu 11 stycznia 2010 roku, natomiast zgodnie z twierdzeniem skarżącego, przyczyna uchybienia terminu ustała dnia 12 lutego 2010roku, bowiem w tym dniu stan zdrowia uległ poprawie. Jak wynika z zaświadczenia lekarskiego, od [...] stycznia 2010 roku występowały u żalącego przewlekłe infekcje dróg oddechowych, a od [...] stycznia 2010 r. rwa kulszowa. Zgodnie z załączonym zaświadczeniem lekarskim wskazywane choroby przebiegały z zaleceniem leżenia. Zdaniem Sądu w tym stanie rzeczy należy uznać, iż stan zdrowia skarżącego mógł uniemożliwić mu uzupełnienie braku skargi w postaci wpisu. Nie można uznać, iż choroba skarżącego była przeszkodą którą skarżący mógł przezwyciężyć i uzupełnić istniejące braki skargi. Fakt korzystania przez skarżącego podczas trwającej choroby z urlopu wypoczynkowego a nie ze zwolnienia lekarskiego nie przesądza o faktycznym stanie zdrowia. Nie można wykluczyć bowiem że skarżący nie korzystał z zaświadczenia L4 bowiem uznał, iż taka forma usprawiedliwienia nieobecności w pracy byłaby mniej dla niego korzystna finansowo, co w jego sytuacji materialnej było racjonalne. Również złożenie przez skarżącego wniosku o urlop wypoczynkowy podczas choroby, czy też konieczność dokonywania zakupów żywności i leków nie przesądza jeszcze, że stan jego zdrowia umożliwiał mu złożenie wypełnionego wniosku o przyznania prawa pomocy. Zważyć bowiem należy że uprawdopodobnienie nie jest pojęciem tożsamym z udowodnieniem braku winy, ma ono bowiem na celu, jedynie uwiarygodnienie przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności. Mając zatem na uwadze choroby żalącego oraz ich czasookres należało uznać, że uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu. Wobec tego iż strona wypełniła pozostałe przesłanki z art. 87 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc wniosek złożono w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a wraz z wnioskiem dokonano czynności, której nie dokonano w terminie. Z tych względów, jak również zważając na rozstrzygnięcie sprawy w sprawie l FZ 220 / 10 NSA w Warszawie, na podstawie art. art. 195 § 2 i art. 86 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji.