I SA/Go 606/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r., luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2002 r. oraz styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec 2003 r. oddala skargę SA/Go 606/07 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia I.T. zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2001 r., luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2002 r., styczeń, luty, kwiecień, maj, czerwiec 2003 r. w łącznej kwocie 6.068,90 zł wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał stan faktyczny na podstawie którego zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie. Wynika z niego, iż wnioskiem z 27 sierpnia 2004 r. (data wpływu pisma z 24 sierpnia 2004r.) podatniczka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług związanego z działalnością gospodarczą prowadzoną przez nią od 22 października 1998 r. do 13 września 2004r., powołując się na krytyczną sytuacją materialną oraz brak pomocy ze strony niepracującego męża a także na fakt, że wcześniejszymi decyzjami Urząd Skarbowy uznał wyjątkowość jej sytuacji materialnej i rozłożył na raty zaległości podatkowe. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] stycznia 2005 r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z [...] maja 2005r., odmówił umorzenia zaległości podatkowych. Decyzję organu odwoławczego z dnia 9 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. , po rozpoznaniu skargi podatniczki, uchylił wyrokiem z 11 kwietnia 2006 r. –sygn. akt I SA/Go 1847/05 - wskazując w uzasadnieniu na błędną wykładnię art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zalecił uwzględnienie nowej okoliczności, przedstawionej na etapie skargi - choroby dziecka skarżącej oraz potraktowanie przesłanek, a których mowa w art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej jako alternatywnych a nie przeciwstawnych. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego celem ponownego, kompleksowego rozpoznania sytuacji strony i jej gospodarstwa domowego z uwzględnieniem wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu Administracyjnego. Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] grudnia 2006r. odmówił umorzenia zaległości objętych wnioskiem. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowa. Z ustaleń organu I instancji wynika, że mąż podatniczki R.T. osiąga dochody netto w wysokości 1190 zł z wynagrodzenia za pracę. Otrzymuje także przyznane przez Burmistrza Miasta i Gminy na okres od 1 września 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r świadczenie rodzinne na córki L. i M. w wysokości po 64 zł miesięcznie. Małżonkowie zamieszkują u rodziców, którzy ponoszą wszelkie wydatki z utrzymaniem domu i rodziny. Rodzice prowadzą działalność gospodarczą zatrudniając w swoich firmach łącznie kilku pracowników. Mąż podatniczki kupił we wrześniu 2006 r. samochód osobowy [...], nr rej. [...] - zarejestrowany [...] września 2006r., stanowiący współwłasność z H.K. (teściową). Ponadto, na podstawie oświadczenia podatniczki i przedstawionych przez nią dowodów organ I instancji ustalił, iż wydatki podatniczki na leczenie córki wynoszą przeciętnie 160 zł miesięcznie na co składają się : • koszty wizyt i dojazdów w poradni kardiologicznej w wysokości 50 zł co 4 miesiące, • koszty dojazdu do poradni kardiologicznej na założenie HOLTERA w wysokości 40 zł co 3 miesiące, • koszty dojazdu i wizyt u doktora rehabilitacji i ortopedii w wysokości 100 zł co 6 miesięcy, • koszty dojazdu i wizyt u rehabilitantki - 60 zł miesięcznie, • wydatki na leki przeciwastmatyczne w kwocie 70 zł ponoszone co 2 lub 4 miesiące. Ustalając przychody i wydatki podatniczki i jej męża organ podatkowy pominął wydatek w kwocie 300 zł na dowóz córki w 2005r. do sanatorium w Rabce oraz fakt kasacji samochodu dostawczego w 2000r. jako okoliczności nie rzutujące na aktualną sytuację ekonomiczną rodziny w momencie rozpoznawania wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. W wyniku tych ustaleń Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął, iż małżonkom T. po uwzględnieniu miesięcznych kosztów leczenia, pozostają poza kwotą 128 zł zasiłku rodzinnego, wolne środki w kwocie 1030 zł miesięcznie, które mogą przeznaczyć na stopniową spłatę zaległości. Organ I instancji ustalił także, ze podatniczka jako dowód w sprawie przedstawiła pismo Komornika Skarbowego KM [...] dotyczące wezwania do spłaty kredytu zaciągniętego w banku który, jak wynika z protokołu z dnia [...] października 2004 r. został już w całości spłacony przez rodziców strony. Odnośnie innych długów podatniczki, organ I instancji uzyskał potwierdzenie zobowiązania na rzecz P.P.H.U. [...] Spółka Jawna w kwocie 2207,03 zł, na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "E" w wysokości 4881,09 zł oraz na rzecz ZUS. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmawiając umorzenia zaległości podatkowej wyjaśnił, że decyzja o umorzeniu ma charakter uznaniowy. Organ rozstrzygający wniosek winien kierować się konkretnymi okolicznościami faktycznymi, które z punktu widzenia gospodarczego uzasadniałyby jego uwzględnienie. Wydanie decyzji w sprawie umorzenia zaległości podatkowej wymaga stwierdzenia czy w danej sprawie wystąpił "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Organ I instancji w wyniku rozpoznania sprawy, nie stwierdził aby zaszły przesłanki przemawiające za umorzeniem zaległości, a spłata zaległości stanowiła zagrożenie dla egzystencji strony i rodziny. Zwrócił uwagę na to, że sytuacja na rynku pracy poprawiła się oraz że podatniczka ma możliwość podjęcia pracy u swojej matki, która w swoich w sklepach zatrudnia kilka osób. W odwołaniu od decyzji organu I instancji I.T. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisu art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych, mimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sytuacja materialnofinansowa skarżącej i jej rodziny jest skrajnie trudna. W uzasadnieniu zarzutu wskazała, że przesłanki umorzenia zaległości podatkowych należy oceniać w kontekście nie tylko osobistej sytuacji majątkowej podatnika tj. obniżeniem jego zdolności płatniczej, ale także wyjątkowej sytuacji rodzinnej. Podała, że wskutek stagnacji na rynku usług obniżyła się dochodowość jej firmy co spowodowało niemożność regulowania zaległych zobowiązań. Zdarzenie losowe z 1 czerwca 2000r tj. wypadek i kasacja samochodu dostawczego zaważyło na późniejszej kondycji finansowej skarżącej. Podała także, że nie może uzyskać pomocy materialnej od bezrobotnego i bez prawa do zasiłku męża. Ponadto dziecko skarżącej jest chore i wymaga długotrwałego kosztownego leczenia wskazując jako dowód na tę okoliczność dokumentację medyczną znajdującą się w aktach sprawy. Jak wskazano na wstępie Dyrektor Izby Skarbowej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu wskazał w pierwszej kolejności, iż zgodnie z art. 25 § 2 ustawy z 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 r., nr 143, poz. 1199), wniosek skarżącej o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych złożony przed dniem wejścia w życie wskazanej wyżej ustawy podlegał rozpatrzeniu na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej w jej brzmieniu sprzed dnia wejścia w życie ustawy ją zmieniającej a zatem na podstawie art. 67 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, a nie jak to uczynił organ I instancji na podstawie art. 67a § 1. Jednak zdaniem organu odwoławczego błędne zastosowanie nowego przepisu art. 67a § 1, zamiast 67 § 1 nie miało wpływu na sytuację strony, ponieważ obydwa przepisy posługują się pojęciami "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego". Organ odwoławczy podkreślił w zaskarżonej decyzji, iż ma ona charakter uznaniowy i samo stwierdzenie wystąpienia "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" nie zobowiązuje organu do wydania decyzji czyniącej zadość wnioskowi podatnika. Stwierdził też, że "ważny interes podatnika" nie powinien być ograniczany do nadzwyczajnych, nieprzewidzianych zdarzeń losowych, a przeciwnie - powinien być widziany szeroko z uwzględnieniem wysokości uzyskiwanych przez stronę dochodów, konieczności ponoszenia wykazanych wydatków, w tym związanych z przymusem ponoszenia kosztów leczenia, kwot które pozostają stronie do dyspozycji po uregulowaniu wszystkich obciążeń. Ważny interes podatnika wystąpi np. wówczas, gdy po uiszczeniu podatku nie będzie on dysponował środkami na niezbędną opiekę medyczną, wyżywienie, mieszkanie, ubranie oraz inne konieczne potrzeby życiowe. Brak dostatecznych środków na jednorazową spłatę nie stanowi automatycznej przesłanki do umorzenia zaległości. Wskazał także, że "interes publiczny" to dyrektywa, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich m.in. jak sprawiedliwość, powszechność obowiązków podatkowych i konieczność rzetelnego wywiązywania się z nich stosownie do brzmienia art. 84 Konstytucji RP stanowiącego, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie co wiąże się z powinnością dokonania oceny zasadności i celowości pobrania zaległego podatku z punktu widzenia interesu państwa. Jednocześnie podkreślił, iż ważny interes podatnika i interes publiczny nie są przeciwstawne lecz mają charakter alternatywny i równorzędny. Podkreślił także, że każdy podatnik winien być świadomy obowiązku płacenia podatków, stąd udzielenie ulgi traktowane być musi jako przywilej podatnika, nie zaś jako jego j prawo. W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację organu I instancji , iż przyczyny powstania zaległości mają znaczenie drugorzędne, istotna jest sytuacja w jakiej aktualnie znajduje się podatnik, i ta podlega wnikliwej analizie. Zwrócił uwagę, że oświadczenie podatniczki zawarte w odwołaniu, że mąż jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku, jest nieprawdziwe, gdyż z dowodów zgromadzonych w toku postępowania wynika, że jest zatrudniony od 10 maja 2006r. jako operator maszyn w sp. z o.o. F. , co skarżąca potwierdziła w odpowiedzi na wezwanie z 12 lutego 2007 r. tłumacząc, że błąd wynikł z winy pełnomocnika chociaż pełnomocnika w sprawie nie ustanowiła. I.T., mimo wezwania, nie udzieliła odpowiedzi dlaczego nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, oświadczyła natomiast, że na własny koszt poszukiwała pracy lecz kiedy podczas rozmów z pracodawcami przedstawiała historię swoich chorób ( nabyta choroba uczuleniowa, niewydolność prawej żyły odpiszczelowej) rezygnowano jej oferty. Do wyjaśnienia dołączyła USG żył kończyn dolnych, wykres zdjęciowy, kartę informacyjną leczenia. Skarżąca poinformowała, że są to choroby których nie leczy z braku pieniędzy, lecz z powodu tych chorób nie może podjąć pracy. Organu odwoławczy uznał wyjaśnienia skarżącej za nieprzekonywujące i nie tłumaczące faktu niezarejestrowania się skarżącej jako bezrobotnej ani faktu nie ubiegania się rentę. Uznał też, że trafnie organ pierwszej instancji zauważył, że sytuacja na rynku pracy nieco się poprawiła oraz, że skarżąca ma możliwość podjęcia pracy u matki, która w swoich w sklepach zatrudnia kilka osób. Odmiennie niż Naczelnik Urzędu Skarbowego Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika za czym przemawiają udokumentowane schorzenia córki L. (astma oskrzelowa, itrasystolia przedsionkowa, wada postawy), wymagające długotrwałego leczenia i rehabilitacji, związane z koniecznością ponoszenia wydatków. Uwzględnił także schorzenia skarżącej (nabyta alergia, niedrożność ujścia prawej żyły odpiszczelowej). Nie bez znaczenia, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej są również inne zaległości skarżącej wobec byłych kontrahentów i ZUS. Odmawiając jednakże udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości wraz z odsetkami, (na dzień 27 lutego 2007 r. kwota zaległości w podatku VAT wynosiła 9327,90 zł. w tym odsetki w kwocie 3259,00) wzięto pod uwagę okoliczność, że wraz z rodziną zamieszkuje u rodziców i nie partycypuje w kosztach utrzymania domu, mąż uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę w firmie F. w wysokości 1192,01 zł netto, plus 128 zł zasiłku rodzinnego na dzieci. Skarżąca wprawdzie nie pracuje i nie jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna, ale jest zdolna do zarobkowania. Sytuacja na rynku pracy systematycznie ulega poprawie, i ma realną szansę poprawienia swojej sytuacji i spłaty zaległości. W ocenie organu odwoławczego udzielenie ulgi w tak znaczącym zakresie jak umorzenie całości zaległości wraz z odsetkami byłaby obiektywnie pomocą nadmierną, nieadekwatną, zważywszy że aktualna sytuacja strony nie stwarza zagrożenia dla egzystencji rodziny i nie zmniejszyły się jej widoki powodzenia na przyszłość. W skardze na decyzję II instancji I.T. zarzuciła zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie spełnia przesłanek uzasadniających umorzenie zaległości podatkowych, mimo że z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że sytuacja materialno-finansowa skarżącej i jej rodziny jest skrajnie trudna i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów procesowych wg norm przepisanych. W uzasadnieniu podała, że organy podatkowe obu instancji przeciwstawiły sobie przesłanki wynikające z tego przepisu tj. ważny interes podatnika interesowi publicznemu. Zdaniem skarżącej ważny interes podatnika, to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych losowych przypadków podatnik nie jest w stanie zaległości uregulować. Przesłanki umorzenia zaległości podatkowych należy oceniać w kontekście nie tylko osobistej sytuacji majątkowej podatnika tj. obniżeniem jego zdolności płatniczej, ale także wyjątkowej sytuacji rodzinnej. W jej ocenie z materiału dowodowego zebranego w sprawie jednoznacznie wynika, iż schorzenia córki wymagają długotrwałego leczenia i rehabilitacji. Również schorzenia na które cierpi skarżąca związane są z koniecznością ponoszenia wydatków i mimo, że mąż skarżącej podjął zatrudnienie, jego zarobki nie są wystarczające na pokrycie bieżących potrzeb całej rodziny. Brak dostatecznych środków na spłatę zaległości nie stanowi winy skarżącej lecz wynikł ze stagnacji na rynku usług co miało wpływ na niską dochodowość firmy a w konsekwencji niemożność regulowania zaległych zobowiązań. W konkluzji uznała za niedopuszczalne przyjęcie, iż mimo uznania trudnej sytuacji finansowej, umorzenie zaległości podatkowej byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Ponieważ krytyczna sytuacja skarżącej trwa nadal w związku z czym nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowej, a zatem zachodzi ważny interes podatnika uzasadniający umorzenie zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej przytaczając w całości argumentację faktyczną i prawną jak w decyzji. Zwrócił przy tym uwagę, że podniesione zarzuty są sformułowane dowolnie i nie znajdują odniesienia w treści decyzji, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy nie dokonał przeciwstawienia sobie przesłanek z art. 67 Ordynacji podatkowej, tj. ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego a przeciwnie zaznaczył w uzasadnieniu decyzji, że nie są one przeciwstawne lecz mają charakter alternatywny i równorzędny oraz zaprzeczył by w uzasadnieniu decyzji przedstawił rozumowanie jakoby umorzenie zaległości w niniejszej sprawie stało w sprzeczności z interesem publicznym. Sprzeciwił się też tezie skarżącej jakoby jej sytuacja rodzinna i finansowa była tak krytyczna, jak chciałaby przedstawić to strona. Jej mąż jest zatrudniony, choć strona w odwołaniu twierdziła że był bezrobotny. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił dodatkowo, iż w toku postępowania nie przesłuchano skarżącej w charakterze strony oraz nie przeprowadzono dowodu z profesjonalnego wywiadu środowiskowego czym naruszono przepisy art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Zaniechano także powtórnego zawiadomienia skarżącej o zakończeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, co stanowi naruszenie art. 200 Ordynacji podatkowej. Pełnomocnik przedłożył na rozprawie umowy kredytowe (pożyczki), dokumenty związane z nabyciem pojazdu, oświadczenia, decyzję dotyczącą prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego a także zaświadczenie lekarskie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór między podatniczką a organami podatkowymi dotyczy decyzji uznaniowej, bo taki charakter ma decyzja w sprawie dotyczącej wniosku o umorzenie zaległości podatkowej. Stosownie do art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym organ podatkowy, na wniosek podatnika, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe lub odsetki za zwłokę. Użycie w tym przepisie zwrotu "może umorzyć" oznacza, że w sytuacji gdy nawet w rozpoznanej sprawie wystąpią przewidziane w tym przepisie przesłanki do umorzenia zaległości podatkowej, organ ma prawo do odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Konsekwencją uznaniowego charakteru decyzji wynikającej z konstrukcji przepisu art. 67 Ordynacji jest, iż sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie, będące wynikiem dokonania wyboru przez organ podatkowy (por. wyrok NSA z 26 września 2003, sygn. akt III SA 2457/02, LEX nr 145036). Sąd więc bada czy w postępowaniu tym nie zostały naruszone zasady postępowania skonstruowane w Dziale IV Ordynacji podatkowej – w tym czy wyjaśniono wszystkie okoliczności faktyczne umożliwiające rozstrzygnięcie sprawy co oznacza zbadanie okoliczności wskazanych przez podatnika we wniosku o umorzenie postępowania - czyniąc tym samym zadość obowiązkowi ustalenia prawdy materialnej (art. 122 w zw. z art. 187 Ordynacji ) oraz wydanie decyzji odpowiadającej wymaganiom określonym w art. 210 Ordynacji. Bada też czy nie zostały naruszone przepisy postępowania gwarantujące podatnikowi czynny udział w postępowaniu oraz możliwość wypowiedzenia się co do dowodów zgromadzonych w toku postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż Dyrektor Izby Skarbowej wydając zaskarżoną decyzję w sposób właściwy, odpowiadający zasadzie prawdy materialnej, ustalił i ocenił stan faktyczny mający znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Z oceny tej wynika, iż istnieje ważny interes podatniczki wyrażający się w schorzeniu córki L. wymagającym długotrwałego leczenia i rehabilitacji, jednakże interes ten nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o umorzenie i odmówił umorzenia zaległości podatkowej. Powyższe uzasadnił faktem osiągania przychodów przez małżonka podatniczki (wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącej) z tytułu umowy o pracę, zasiłku rodzinnego na dzieci oraz nieponoszeniem kosztów utrzymania w związku z zamieszkiwaniem u rodziców. Wskazał także, iż skarżąca nie zarejestrowała się jako bezrobotna, jest zdolna do zarobkowania (nie ubiegała się o rentę inwalidzką) a sytuacja na rynku pracy ulega systematycznej poprawie. Organy zbadały dokładnie stan majątkowy skarżącej w tym również stan zadłużeń oraz szczegółowo ustaliły wysokość wydatków na leczenie córki, które kształtowały się na poziomie 160 zł miesięcznie. Ustaliły, że rodzice skarżącej prowadzą działalność gospodarczą w której zatrudniają kilku pracowników. W 2006r. małżonek skarżącej nabył na współwłasność z matką skarżącej samochód osobowy. W ocenie organu odwoławczego udzielenie ulgi w postaci umorzenia całości zaległości wraz z odsetkami byłoby pomocą nadmierną i nieadekwatną do sytuacji skarżącej, która nie stwarza zagrożenia dla egzystencji rodziny i nie zmniejsza jej widoków powodzenia na przyszłość i zdaniem Sądu, ocena tak uzasadniona jest okolicznościami sprawy. Organy podatkowe na podstawie art. 191 Ordynacji dokonały starannej oceny zebranego materiału dowodowego bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, które to granice wyznacza ocena wszechstronna, obiektywna, zgodna z zasadami logiki, nauki i doświadczenia życiowego. Wnioskowanie organu o możliwościach płatniczych skarżącej zostało przez organ uzasadnione zgodnie z zasadami logiki. Tak więc ocenie tej nie można zarzucić dowolności w kontekście poczynionych ustaleń faktycznych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia uprawnień procesowych skarżącej w toku postępowania. Wbrew zarzutowi pełnomocnika podatniczki, skarżąca została prawidłowo zawiadomiona w trybie art. 200 Ordynacji podatkowej o prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji (k. 66 i 131 akt administracyjnych). Z uprawnień swoich jednak nie korzystała i nie brała aktywnego udziału w postępowaniu, nie wnosiła uwag do zebranego materiału. Nie składała również wniosków dowodowych a w szczególności wniosku o przesłuchanie w charakterze strony, chociaż to na niej ciążył obowiązek wykazania ważnego interesu w umorzeniu zaległości podatkowej i dostarczenia wszelkich informacji dotyczących stanu majątkowego, potwierdzających krytyczną sytuację finansową. Za bezzasadny należy również uznać zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z profesjonalnego wywiadu środowiskowego. Pełnomocnik skarżącej nie wskazał co miałby ten dowód wykazać, zaś skarżąca o przeprowadzenie tego dowodu również nie wnioskowała. Również w skardze nie wskazuje żadnych okoliczności pominiętych przez organy prowadzące postępowania. Należy także stwierdzić, że bezpodstawny jest zarzut podatniczki dotyczący przeciwstawienia przez organ ważnego interesu podatnika interesowi publicznemu. Wniosku takiego nie można bowiem wywieść z zaskarżonej decyzji. Przeciwnie - w jej uzasadnieniu wyraźnie wskazano, iż organ odwoławczy dostrzegł ważny interes podatniczki , lecz zgodnie z przyznanym mu przez przepis art. 67 § 1Ordynacji uprawnieniem, nie uznał za zasadne umorzenie zaległości podatkowej. W konsekwencji nie potwierdził się zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego - art. 67 § 1Ordynacji- wskutek błędnej jego wykładni. Subiektywne przekonanie skarżącej o istnieniu podstaw do umorzenia zaległości nie nakłada takiego obowiązku na organ podatkowy. Oceny tej nie zmienia okoliczność przedłożenia na rozprawie dokumentów potwierdzających stan zdrowia dziecka, czy też oświadczenia rodziców skarżącej. Okoliczności te bowiem były przedmiotem ustaleń w toku postępowania. Faktu choroby dziecka organy nie kwestionowały, a przeciwnie uznały go za istotny w kontekście ważnego interesu podatnika. Dokumenty dotyczące nabycia samochodu również potwierdzają poprawność dokonanych przez organ ustaleń. Oświadczenie H.K. zawarte w dokumencie prywatnym nie może być przeciwstawione dokumentowi urzędowemu - dowodowi rejestracyjnemu pojazdu z którego wynika, kto jest jego współwłaścicielem (nabywcą ) . Co zaś do przedłożonych umów kredytowych to stwierdzić należy, iż potwierdzają one ocenę organu podatkowego o posiadaniu przez skarżącą możliwości finansowych skoro jest zdolna do zaciągania i obsługi nowych kredytów. Zdaniem Sądu nie jest dopuszczalna sytuacja by obsługa zaciągniętych, już po powstaniu zaległości podatkowej, kredytów miała pierwszeństwo przed obsługą należności publicznoprawnych. Zauważyć przy tym należy, że dwa z wymienionych kredytów zaciągnięte zostały już po wydaniu zaskarżonej decyzji wobec czego nie mogły być przedmiotem oceny w postępowaniu podatkowym. Podkreślić należy, iż w trakcie kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji poddane zostało badaniu wykonanie przez organy podatkowe w toku ponownego rozpatrywania sprawy, zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 11 kwietnia 2006r. , którymi z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "ppsa", organy obu instancji były związane i w tym zakresie nie stwierdzono żadnych uchybień. Organy podatkowe szczegółowo zbadały i oceniły stan zdrowia córki skarżącej w kontekście ważnego interesu podatnika , w powiązaniu ze zgromadzonymi dowodami czemu dały wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wszystkie wyżej wymienione względy uprawniają do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a uznanie administracyjne nie było dowolne, lecz znajdowało oparcie w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Z tego też powodu skargę należało, na podstawie art. 151 ppsa oddalić . /-/ B. Rennert /-/ J. Wierchowicz /-/ S. Kowalczyk