I SA/Go 616/08
PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2008-11-05
Skład orzekający: Krystyna Skowrońska-Pastuszko
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych, gdy skarżący powołuje się na groźbę "ruiny finansowej" i brak środków na zapłatę zobowiązania?Ratio decidendi
Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżący nie wykazał konkretnych okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Argumentacja o "ruinie finansowej" i braku środków nie spełnia wymogów ustawowych, a potencjalna egzekucja jest odwracalna. Dodatkowo, zakończenie działalności gospodarczej przez skarżącego wyklucza ryzyko likwidacji firmy jako skutek wykonania decyzji.Stan faktyczny
Skarżący W.B. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, argumentując, że jej egzekucja doprowadzi go do "ruiny finansowej", nie posiada środków na zapłatę, a wszczęcie egzekucji pozbawi go środków do życia. Skarżący powołał się na art. 224 § 2 Ordynacji podatkowej. Sąd rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania.Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2008 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika zawarł w skardze z dnia 16 czerwca 2008 r. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...].
W uzasadnieniu wniosku powołał się na treść art.224 § 2 Ordynacji podatkowej wskazując, iż przesłanka ważnego interesu strony została spełniona, gdyż wyegzekwowanie kwoty zaległego podatku określonego decyzjami, zdaniem pełnomocnika niesłusznie naliczonego, doprowadzi stronę do "ruiny finansowej". Podkreślił, iż skarżący obecnie nie posiada kwoty umożliwiającej zapłatę określonego zaskarżonymi decyzjami zobowiązania podatkowego oraz że wszczęcie egzekucji na tak znaczną kwotę spowoduje pozbawienie go jakichkolwiek środków do życia. Nadto wskazał, iż nie można wykluczyć, że w wyniku odwołania przedmiotowe decyzje zostaną uchylone bądź zmienione na korzyść podatnika, a skutki ewentualnej egzekucji wyrządzą w majątku strony niepowetowaną szkodę.
Sąd zważył:
Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji.
Stosownie do art.61 § 3 tej ustawy po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości
lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - mogą one wystąpić łącznie lub oddzielnie.
Przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Chodzi o taka szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenia odpowiadającej szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Natomiast tam, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej nie jest uzasadnione. Przypomnieć należy, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w § 3 art.61 P.p.s.a. stanowi odstępstwo od zasady wynikającej z §1 tego przepisu, zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności – dlatego też warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku o wstrzymanie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art.61 § 3 P.p.s.a. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku zagrożenia w postaci możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to przesłanki odmienne od tych, które przewidują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto, nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Należy również podnieść , iż wydanie postanowienia , o które strona wnosi zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest obowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Ponadto trzeba także podkreślić, że sąd rozpoznając na podstawie art.61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania nie dokonuje oceny zasadności skargi (post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r. , FZ 163/04) jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy.( post. NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r. , FZ 38/04).
W związku z powyższym, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie powołana przez stronę skarżącą argumentacja nie przekonuje do tego , by zastosować wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skarżący nie uzasadnił swojego wniosku konkretnymi wskazaniami co do wystąpienia przesłanek , o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z akt sprawy też nie wynikają żadne inne uwarunkowania, które wskazywałyby na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie może spowodować wykonanie objętej skargą decyzji.
Odnosząc się natomiast do wskazanego przez pełnomocnika zagrożenia związanego z potencjalnym prowadzeniem egzekucji, należy wyjaśnić, iż po pierwsze przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji gwarantują stronie ochronę przed pozbawieniem jej w postępowaniu egzekucyjnym środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb i po drugie, ewentualne prowadzenie egzekucji skierowanej do posiadanych lub mających wpłynąć na rzecz skarżącego środków pieniężnych, ze swojej natury ma charakter stanu odwracalnego, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpi na rzecz skarżącego zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.
Sąd rozstrzygając przedmiotowy wniosek nie pominął również znanego mu
z urzędu faktu wykreślenia z dniem [...] lutego 2008 r. z ewidencji Urzędu Miasta prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Dokumenty poświadczające to zdarzenie pełnomocnik złożył w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, w związku z ubieganiem się skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych. Oceniając powyższe należy stwierdzić, iż okoliczność ta oznacza jedynie, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może spowodować trudnych do odwrócenia skutków w postaci likwidacji działalności gospodarczej , albowiem W.B. już zakończył jej prowadzenie.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło