I SA/Go 62/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2012 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] stycznia 2012 r. E.P., reprezentowana przez adwokata A.K., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2008 r. W przedmiotowej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, jednakże w żaden sposób nie uzasadniono wniosku o wstrzymanie wykonania tej decyzji, nie podano również podstawy prawnej wniosku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalanie. Organ nie odniósł się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2012 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do sprecyzowania, w terminie 7 dni, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzez wskazanie czy jest on skierowany do organu (na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.), czy też do Sądu (na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r., pełnomocnik skarżącej wskazała, że przedmiotowy wniosek sformułowany został na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednocześnie dodała, że wniosek ten jest uzasadniony ze względu na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz fakt, że kwota należności publicznoprawnej, do zapłaty której skarżąca została zobligowana, jest na tyle znaczna, iż jej uiszczenie przed merytorycznym rozpoznaniem skargi stanowiłoby dla niej poważną uciążliwość, rzutującą w sposób istotny na jej bieżące funkcjonowanie oraz zaspokajanie usprawiedliwionych potrzeb. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei po myśl art. 61 § 3 tej ustawy po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w zacytowanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Katalog przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania aktu jest zamknięty i zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę, w jej wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W przedmiotowej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, iż decyzja ta jest wadliwa. Nadto stwierdziła, że kwota należności publicznoprawnej, do której ją zobowiązano jest na tyle znaczna, że jej uiszczenie stanowi poważną uciążliwość, rzutującą w sposób istotny na jej funkcjonowanie oraz możliwość zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb. Zdaniem Sądu takie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji jest zbyt lakoniczne i nie spełnia przesłanek warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy również nie wynika aby wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządziło skarżącej znaczną szkodę lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Podkreślić należy, że jeżeli we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności strona nie wskaże okoliczności uzasadniających wstrzymanie, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a), lecz za brak przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd, uzasadniający oddalenie wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.