I SA/Go 629/09

Dnia 5 maja 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: sędzia WSA Joanna Wierchowicz po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi Q Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych postanawia 1. przyznać skarżącej spółce prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w części przekraczającej 50 (pięćdziesiąt) złotych; 2. w pozostałym zakresie wniosek oddalić Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych, skarżąca spółka wniosła o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Wykazując zasadność wniosku skarżąca podniosła, że nie ma żadnych środków finansowych na pokrycie wpisu od skargi w niniejszej sprawie, nie ma również żadnych nieruchomości, czy majątku ruchomego podlegających spieniężeniu, co umożliwiłoby uiszczenie należnych kosztów sądowych. Skarżąca podała też, że "w związku z ogólną recesją gospodarczą" została zmuszona do znacznej redukcji zatrudnienia (do 4 pracowników przy 21 zatrudnionych w marcu 2008r). Ponadto w oświadczeniu o majątku i dochodach wskazała, że kapitał zakładowy Spółki wynosi 554.165,50 zł, a wartość środków trwałych 9.389,80 zł. Według bilansu za ostatni rok obrotowy Spółka miała stratę wynoszącą 702.985,37 zł. Do wniosku zostały dołączone odpisy rocznych zeznań w podatku dochodowym od osób prawnych CIT-8 za 2007 r. i 2008 r. oraz deklaracji CiT-2 za okres od stycznia do września 2009 r. Dokumenty potwierdzały wykazywanie w wymienionych okresach straty z prowadzonej działalności gospodarczej. Za trzy kwartały 2009 r. wykazana strata wynosiła 37.620,13 zł. W trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a. skarżąca została wezwana do przedłożenia dodatkowych dokumentów (deklaracji VAT oraz aktualnych wyciągów bankowych), jak też złożenia oświadczenia w przedmiocie leasingu. Z przedstawionych deklaracji miesięcznych dla podatku od towarów i usług od czerwca do listopada 2009 r. wynikało, że Spółka w każdym z tych okresów rozliczeniowych deklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i w każdym miesiącu wartość nabywanych towarów i usług przewyższała wartość podlegającej opodatkowaniu sprzedaży. Z przedstawionego wyciągu z rachunku bankowego wynikało zerowe saldo na tym rachunku, jak też zostało potwierdzone prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego. Po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 lutego 2010 r. skarżącej Spółce odmówiono przyznania prawo pomocy. Z uzasadnienia wynika, że oceniając wniosek skarżącej referendarz sądowy uznał, że poniesienie wpisu w wysokości 100 zł nie przekracza jej zdolności płatniczych. Uwzględniono przy tym, że aktualnie ze skarg Spółki toczy się łącznie kilkadziesiąt postępowań oraz wskazano, że w sprawach w których wartość przedmiotu zaskarżenia była znaczna zwolniono skarżącą od wpisu w części przekraczającej 250 zł. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw, w którym podniosła w pierwszej kolejności, że przedłożona dokumentacja finansowa Spółki potwierdza, iż nie posiada ona jakichkolwiek środków finansowych na pokrycie wymaganego wpisu od skargi. Twierdziła, że wbrew stanowisku Sądu, skarżąca nie posiada jakiejkolwiek nadwyżki pozwalającej finansować bieżące należności , ani też nie posiada innych dodatkowych źródeł przychodów. Ujawnienie przez skarżącą wyższych, aniżeli przychody, kosztów ich uzyskania, tłumaczyła tylko i wyłącznie jako wynik zadłużenia wobec innych kontrahentów, wobec których skarżąca nie reguluje w całości i na bieżąco należności z tytułu wystawionych przez ostatnie lata faktur VAT. Według twierdzenia strony skarżącej faktury te zostały w całości rozliczone po stronie kosztów uzyskania przychodów, bez uregulowania należności na rzecz ich wystawców, co oznacza, że Spółka realnie i faktycznie nie poniosła wyższych kosztów swojej działalności, aniżeli uzyskany przychód. Według skarżącej, z przedstawionych przez Spółkę dokumentów jednoznacznie wynika, że nie ma ona jakiejkolwiek możliwości uiszczenia wymaganego wpisu, zatem wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych w tym zakresie jest w pełni uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 5 marca 2010r. odmówił przyznania prawa pomocy i wskazał, że mając na względzie zasady dotyczące prawa pomocy, w oparciu o złożone przez skarżącą dokumenty, jak też z uwagi na okoliczności sprawy, w tym także ilość zainicjowanych aktualnie przez Spółkę spraw przyjęto, że skarżąca zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, niemniej odnosi się to do przypadków, gdy kwota należnego wpisu nie oscyluje w granicach najniższej przewidzianej przepisami wysokości wynoszącej 100 zł. Zdaniem Sądu zapłata wpisu wynoszącego 100 zł jest możliwa w aktualnej sytuacji skarżącej, jakkolwiek być może wymagać będzie poczynienia dodatkowych, a nawet nadzwyczajnych starań celem uzyskania środków i przeznaczenia ich na uiszczenie wpisu. W zażaleniu na powyższe postanowienie "Q" Sp. z o.o. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości i zwolnienie strony skarżącej od kosztów sądowych w części dotyczącej obowiązku uiszczenia wpisu od skargi, ewentualnie o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zwróciła uwagę, że spełnienie przesłanek z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; dalej: p.p.s.a.) skutkuje powstaniem możliwości przyznania przez Sąd prawa pomocy, przy czym uznanie przez Sąd w tym zakresie nie jest dowolne i nieograniczone. Sąd nie może odmówić prawa pomocy, jeśli w konsekwencji spowodowałoby to wyłączenie czy istotne ograniczenie prawa do sądu. Skarżąca podniosła też, że większe koszty uzyskania przychodu, nie są wynikiem posiadania nadwyżki środków, ale zadłużeniem wobec kontrahentów z tytułu wystawiania na skarżącą faktur VAT, które przez dłuższy okres nie są w całości i na bieżąco regulowane. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę tutejszemu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wskazał, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, że Sąd pierwszej instancji wszechstronnie ocenił możliwości finansowe skarżącej. Jedynie ogólnikowo, mało precyzyjnie i bez odniesienia się do konkretnych okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdził, że Spółka zasługuje na przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, ale dotyczy to tylko spraw, w których kwota należnego wpisu nie oscyluje w granicach 100 zł. Stwierdził, że sąd I instancji biorąc pod uwagę złożone przez skarżącą dokumenty, okoliczności sprawy i ilość zainicjowanych przez Spółkę spraw nie wskazał jednak jakiego rodzaju były to dokumenty, co przedstawiała ich treść oraz jaki był ich związek z możliwością zrealizowania przez Spółkę obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w konkretnej sprawie. Samo takie stwierdzenie, bez poparcia go zawartą w uzasadnieniu analizą sytuacji skarżącej, nie wskazuje, że Sąd dokonał wszechstronnej oceny kondycji finansowej Spółki. Zarzucił też Sądowi niekonsekwencję wynikającą z tego, że wskazując z jednej strony, że zapłata wpisu w aktualnej sytuacji skarżącej jest możliwa, a z drugiej, że być może będzie to wymagać poczynienia dodatkowych, a nawet nadzwyczajnych starań celem uzyskania środków na uiszczenie wpisu. W rezultacie nie wynikało z tych rozważań, czy strona dysponuje dostatecznymi środkami na poniesienie kosztów postępowania, czy też środki te ma uzyskać i od czego to ewentualnie będzie zależało, gdyż użył sformułowania "być może". W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim przedwcześnie zajął stanowisko w kwestii nieprzyznania Spółce prawa pomocy. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd zważył co następuje: Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Ciężar dowiedzenia powyższych okoliczności spoczywa na stronie, która ubiega się o przyznanie prawa pomocy. Świadczy o tym użycie we wskazanym przepisie zwrotu "gdy wykaże". Podkreślić przy tym należy, że przyznanie prawa pomocy osobom prawnym i innym jednostkom organizacyjnym, przy spełnieniu przesłanek przewidzianych w przepisie art. 246 § 2 pkt 1 i 2 P.p.s.a., nie ma charakteru obowiązującego. Sąd bowiem może, a nie musi, przyznać taką pomoc, gdy w oparciu o powyższy przepis uzna, że zachodzi taka potrzeba, szczególnie w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu, Jednakże trzeba też zauważyć, że zła sytuacja majątkowa osoby prawnej, która prowadzi bieżącą działalność gospodarczą, sama przez się nie uzasadnia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Koszty sądowe należy postrzegać jako normalne koszty działalności gospodarczej, bowiem dochodzenie swoich praw przed sądem jest elementem tej działalności i wymaga na równi z koniecznością zapewnienia środków na bieżącą działalność, także zapewnienia środków na ich dochodzenie. Wydatki na koszty sądowe powinny być traktowane jako wydatki niezbędne do prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej. W działalności gospodarczej występują różnego rodzaju zobowiązania, które wiążą się z koniecznością ponoszenia wydatków finansowych. Do takich zaliczają się również wydatki sądowe konieczne do dochodzenia swoich praw m.in. w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wydatki te należy traktować na równi z innymi kosztami prowadzenia działalności gospodarczej. Inne potraktowanie kosztów sądowych Zwolnienie w takiej sytuacji od kosztów sądowych prowadziłoby do kredytowania na uprzywilejowanych warunkach każdego, kto uzna, że wydatki związane stricte z bieżącą działalnością są bardziej istotne niż te, które służą ochronie interesów w postępowaniu przed sądem. Mając na względzie powyższe zasady, w oparciu o złożone przez skarżącą dokumenty a to deklaracje miesięczne VAT za 6 miesięcy, wyciąg bankowy z konta skarżącej za okres od [...] grudnia do [...] stycznia 2010r. z listą zawieszeń i blokad rachunku, upoważnienie leasingowe wraz z fakturą VAT, jak też z uwagi na okoliczności sprawy, w tym także ilość zainicjowanych aktualnie przez Spółkę spraw przed tutejszym Sądem należało przyjąć, że skarżąca zasługuje na przyznanie prawa pomocy, w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi, niemniej nie w pełnej wysokości należnego wpisu (który wynosi 100zł), tylko w zakresie przekraczającym kwotę 50 zł. Zapłata kwoty 50 zł w ocenie Sądu jest możliwa w aktualnej sytuacji skarżącej. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.