I SA/Go 63/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2014 r. sprawy ze skargi S.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący S.D. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013r. nr [...]. Zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2013r., którą określono skarżącemu podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w kwocie 3.369 zł i zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 458 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Skarżący nabył w dniu [...] czerwca 2008 r. na terytorium Niemiec samochód marki [...], nr nadwozia [...], rok prod. 2002, pojemność silnika 2902 cm3, a następnie przemieścił na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowy samochód jak wynika z przedstawionej organowi podatkowemu umowy kupna - sprzedaży, zakupiony został za kwotę 1.000,00 EURO. Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wezwał S.D. do złożenia deklaracji uproszczonej AKC-U wraz ze wskazaniem powodów jej niezłożenia. W dniu [...] grudnia 2012 r. Urząd Celny wystąpił do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o udostępnienie danych lub informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Odpowiedź wpłynęła do UC w dniu [...] grudnia 2012 r. W dniu 7 stycznia 2013 r. do Urzędu Celnego wpłynęło pismo Strony z dnia [...] grudnia 2012 r. wraz z załącznikami stanowiące odpowiedź na wezwanie z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnatrzwspólnotowym ww. pojazdu. Tym samym postanowieniem dopuścił jako dowód w sprawie materiały zgromadzone podczas czynności sprawdzających. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego wystąpił do K Sp. z o.o. o udzielenie informacji na temat homologacji ww. pojazdu [...]. Pismo doręczono w dniu 20 marca 2013 r. Odpowiedź wpłynęła do UC w dniu 11 marca 2013 r. pismem K z dnia [...] marca 2013r. W dniu [...] lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Celnego o przeprowadzenie oględzin przedmiotowego pojazdu. Materiały z przeprowadzonych oględzin, z przesłuchania świadka oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej przesłano 22 marca 2013 r. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., określił podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w kwocie 3.369,00 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 458,00 zł z tytułu dokonanego przez stronę nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]. Decyzję doręczono Stronie w dniu 10 czerwca 2013 r. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji. W dniu 30 sierpnia 2013 r. do Izby Celnej wpłynęło pismo strony z dnia [...] sierpnia 2013 r. wraz z wnioskiem o skierowanie zapytania do producenta pojazdu lub duńskiego przedstawiciela K w przedmiocie określenia homologacji producenta przedmiotowego pojazdu i zawieszenie postępowania. Postanowieniami z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodu w sprawie oraz zawieszenia postępowania. Pismem z dnia [...] października 2013 r. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia cech pojazdu i w związku z tym zawieszenie postępowania. Dodatkowo, Strona pismem z dnia [...] października 2013 r. wniosła o przeprowadzenie rozprawy "na okoliczność koncentracji materiału dowodowego w jednym miejscu i czasie, przyjmując zasadę jasności postępowania." Strona wskazała, że zasadne jest przeprowadzenie w czasie rozprawy konfrontacji z biegłym z dziedziny motoryzacji lub z wydanej opinii w zakresie wykazania cech pojazdu oraz ogólnej charakterystyki modelu w ujęciu zamierzeń producenta pojazdu. Postanowieniami z dnia [...] listopada Dyrektor Izby Celnej odmówił przeprowadzenia dowodu, zawieszenia postępowania oraz przeprowadzenia rozprawy. Dyrektor Izby Celnej w dniu [...] listopada 2013 r. decyzją nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Skarżący na przedmiotową decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granicy dowolności przy ocenie wiarygodności i mocy poszczególnych dowodów, na których organ oparł swą decyzję, - ogólnych zasad postępowania o których mowa w art. 120 i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez nierzetelne przeprowadzenie postępowania o charakterze procesowym na skutek odmowy ich przeprowadzenia jak również nieodniesienie się co do niektórych wniosków. - art. 187 Ordynacji podatkowej polegające na niepodjęciu niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy, czym pozbawiono stronie umożliwienie przeprowadzenia postępowania dowodowego z dokumentów urzędowych, a w szczególności nieustalenie czy pojazd faktycznie był pojazdem osobowym, ze względu na istnienie w zebranym materiale dowodowym nr homologacji pojazdu. - art. 194 Ordynacji podatkowej, polegające na ignorowaniu dokumentów urzędowych o podwyższonej mocy dowodowej występującej w aktach sprawy. - art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia cech pojazdu. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wydanych przez Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. oraz Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] z powodu ich niezgodności z prawem oraz obciążenie Dyrektora Izby Celnej kosztami postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zasadne są zarzuty dotyczące niepodjęcia niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy w zakresie ustalenia cech spornego pojazdu. Spór pomiędzy stronami dotyczył ustalenia, czy samochód marki [...] w momencie jego wewnątrzwspólntowego nabycia był samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób i powinien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8703, czy też samochodem przeznaczonym do transportu towarowego podlegających klasyfikacji do kodu 8704. Problem klasyfikacji pojazdu jako ciężarowego czy osobowego na gruncie ustawy o podatku akcyzowym nie jest problemem nowym i był wielokrotnie rozstrzygany na gruncie orzecznictwa administracyjnego. Nie bez wpływu na powstanie powyższego problemu ma rozbieżność przepisów, które w jednym przypadku nakazują przyjąć dany pojazd za ciężarowy (prawo o ruchu drogowym) w innym przypadku odbierając im takiego charakteru, a przypisując charakter osobowy (ustawa o podatku akcyzowym). Na wstępie należy wyjaśnić, że z uwagi na wewnątrzwspólnotowe nabycie ww. pojazdu w dniu [...] czerwca 2008 r. w niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlega wewnątrzwspólnotowe nabycie i wewnątrzwspólnotow dostawa. Pod pojęciem wyrobów akcyzowych rozumieć należy zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym –wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1do ustawy. Natomiast zgodnie z treścią art. 80 ust. 1 akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W samej ustawie o podatku akcyzowym nie zawarto definicji samochodu osobowego, nie jest jednak tak, że nie można określić jakiego rodzaju pojazdy mieszczą się pod tym pojęciem. Należy stwierdzić, że wśród wyrobów akcyzowych podlegających podatkowi akcyzowemu znalazły się, stosownie do treści przepisów art. 2 pkt 1 cyt. ustawy oraz poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy, samochody osobowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo-towarowymi oraz samochodami wyścigowymi. Zawarte w załączniku nr 1 do ustawy wyszczególnienie rodzajów samochodów, jako grupy wyrobów akcyzowych określonych zbiorczym pojęciem "samochodów osobowych", stanowi dokonane, w oparciu o art. 3 ust. 2 ustawy i przyjętą tym przepisem zasadę klasyfikowania wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), doprecyzowanie jakiego rodzaju pojazdów samochodowych pojęcie to dotyczy. Dla celów podatku akcyzowego stosować się należy do norm zawartych w ustawie o podatku akcyzowym, która w swym art. 3 ust. 1 nakazuje odwoływać się do kodów Scalonej Nomenklatury. Nie ma prawnych podstaw, by opierać się na innych regulacjach, w tym na przepisach Prawa o ruchu drogowym. Klasyfikację pojazdów dla celów ustalenia wyrobów akcyzowych nie ustala się na podstawie ustawy prawo o ruchu drogowym i wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. Powyższe przepisy odnoszą się jedynie dla potrzeb rejestracji pojazdu, a nie mają zastosowania do ustalania podatku akcyzowego. Przepisy podatkowe są przepisami autonomicznymi względem innych przepisów niepodatkowych. Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (obecnie ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym) w art. 1 jednoznacznie wskazuje, że do celów podatku akcyzowego należy stosować przepisy i definicje zawarte w tej ustawie. A zatem w kontekście ustawy podatkowej należy dokonywać oceny rodzaju nabytego przez skarżącego pojazdu i skutków tego nabycia dla powstania obowiązku w podatku akcyzowym. Wobec powyższego zasadnie organy przyjęły, że sposób określenia spornego pojazdu w dowodzie rejestracyjnym, nie był wiążący dla organów podatkowych. Rejestracja jako samochód osobowy bądź ciężarowy, czyli jego status nie decyduje i ostatecznie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Do odpowiedniego zaklasyfikowania danego wyrobu brane są pod uwagę jego cechy, projektowe, charakterystyczne dla określonej grupy wyrobów oraz jego przeznaczenie. Oznacza to, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem, dla określenia, czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie. Jak już wskazano sama rejestracja, czy też przeznaczenie wyrobu nie uzasadnia sugerowanej klasyfikacji do wskazanych kodów CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Zatem do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod. Przystępując do klasyfikacji w Scalonej Nomenklaturze (CN), należy wyjść od reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z tą regułą Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny: dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, zgodnie z następującymi postanowieniami, o ile nie są one sprzeczne z treścią odpowiednich pozycji i uwag. Należy jednak pamiętać, że w stopniu, w jakim sekcje i działy opisują poszczególne grupy pozycji, mają one status prawny. Tylko wtedy, gdy klasyfikacja będzie nadal niemożliwa, należy skorzystać z ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej, pod warunkiem, że ani treść pozycji, ani treść uwag, nie będzie stwarzać żadnych przeszkód do ich zastosowania. Kod 8703 - Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi dotyczy pojazdów zasadniczo tj. w zasadzie i przeważnie przeznaczonych do przewozu osób, ale też spełniających inne podobne funkcje. W niniejszej sprawie organy wykluczyły klasyfikację przedmiotowego pojazdu do kodu 8704 - Pojazdy mechaniczne do transportu towarów, jako pojazdu przeznaczonego do transportu towarów, ponieważ zdaniem organu całość obiektywnych właściwości pojazdu oraz jego ogólny wygląd wskazują na jego zamierzone wykorzystanie jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Nadto z literalnego brzmienia pozycji 8704 nie wynika, by istniała możliwość wypełnienia dodatkowych funkcji poza funkcjami transportu towarów. Nadto organy wskazały, że przedmiotowego pojazdu nie można zaklasyfikować do kodu CN 8704, gdyż przedmiotowa pozycja obejmuje w szczególności zwykłe ciężarówki i furgony (płaskie, pokryte impregnowanym brezentem, o nadwoziu zamkniętym itd.) ciężarówki i furgony dostawcze wszelkiego rodzaju; ciężarówki wyposażone w urządzenia do automatycznego wyładunku (wywrotki itp.); cysterny (wyposażone w pompy i bez pomp); ciężarówki-chłodnie i izotermiczne, ciężarówki o dwóch lub więcej platformach ładunkowych do przewozu kwasu w gąsiorach, butli z butanem itp.; ciężarówki przystosowane do dużych obciążeń z ramą kutą z pochylniami ładunkowymi do przewozu czołgów, urządzeń podnoszących albo koparek, transformatorów elektrycznych itp.; ciężarówki specjalnie skonstruowane do przewozu świeżego cementu, inne niż betoniarki transportowe objęte pozycją 8705; śmieciarki nawet wyposażone w urządzenia do załadunku, zgniatania itp. Nadto zgodnie z art. 2 pkt 40 ustawy Prawo o ruchu drogowym, samochód osobowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz ich bagażu. Pojazd skarżącego te parametry spełnia, a okoliczność, że strona zakupiła pojazd ciężarowy, cyt: "gdyż tak został za granicą zakwalifikowany i jako taki został wprowadzony do Polski", faktu tego nie zmienia. Analizując klasyfikację towarową CN organ wskazał, iż powyższej klasyfikacji dokonano w oparciu o regułę 1 oraz 6 Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury Scalonej oraz brzmienia kodu CN 8703. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ zauważył, że z Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej wynika, iż pozycja 8703 obejmuje pojazdy, które posiadają pojedynczy, zamknięty, wewnętrzny obszar, stanowiący przestrzeń dla kierowcy i dla pasażerów oraz pozostałą przestrzeń, która może być wykorzystana zarówno do przewozu osób, jak i towarów. Należą do nich również pojazdy typu van, kombi, gdzie pojazd tego typu posiada zwykle więcej niż jeden rząd siedzeń i powierzchnię do transportu towarów. Zdaniem organu wyposażenie przedmiotowego pojazdu wymienione w protokole z oględzin pojazdu z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] wskazuje na kompletne wyposażenie pojazdu kojarzone z pojazdami osobowymi. Organ podkreślił przy tym, iż zarówno z protokołu, jak i załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, iż pojazd posiada: zamkniętą przestrzeń dla kierowcy, pasażerów i towarów, brak stałej przegrody dzielącej przestrzeń pasażerską i towarową, zamontowane dwa fotele dla kierowcy i pasażera wraz z pasami bezpieczeństwa, w tylnej części pojazdu w podłodze znajdują się oryginalne punkty kotwiące do zamontowania drugiego i trzeciego rzędu siedzeń, przy tylnej klapie bagażnika znajduje się niezdemontowany uchwyt na pasy bezpieczeństwa, pojazd posiada także oświetlenie sufitowe dla drugiego i trzeciego rzędu siedzeń oraz nawiewy powietrza na te rzędy, uchwyty górne dla pasażerów z każdego rzędu siedzeń, głośniki w tylnej części pojazdu. Zdaniem organu wyposażenie całego wnętrza spornego pojazdu kojarzone jest z charakterystycznym wyposażeniem dla przewożenia pasażerów, a nie towarów, a fotele wraz z pasami bezpieczeństwa zamontowane są w miejscach fabrycznie do tego przeznaczonych. W związku z powyższym zasadnym jest wykluczenie przedmiotowego pojazdu z pozycji 8704, jako pojazdu do transportu towarów, ponieważ całość obiektywnych właściwości samochodu oraz jego ogólny wygląd wskazują na jego zamierzone wykorzystanie jako pojazd przeznaczony zasadniczo do przewozu osób (kod CN 8703). Organ stwierdził, że przy klasyfikowaniu spornego pojazdu do pozycji CN 8703 uwzględniono cechy konstrukcyjne spornego pojazdu oraz jego cechy projektowe, które z kolei wyznaczyły jego przeznaczenie. W ocenie Sądu dokonana ocena była co najmniej przedwczesna. W duńskim dowodzie rejestracyjnym nr [...] widnieje zapis "samochód dostawczy (...) transport ładunków", a podczas badania technicznego wykonanego na Podstawowej Stacji Kontroli Pojazdów w dniu [...] lipca 2008 r. przedmiotowy pojazd określony został jako pojazd ciężarowy. Dokumenty takie zarówno w Danii (czy w Niemczech, czyli tam gdzie auto zostało zakupione), jak i w Polsce są niezbędne przy rejestracji auta, na podstawie których auto dopuszczone jest do poruszania się po drogach publicznych. Sąd podziela pogląd, że dla celów poboru akcyzy w nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy prawa o ruchu drogowym, co wyklucza możliwość dokonania klasyfikacji taryfowej spornego samochodu w oparciu o dowód rejestracyjny. Skład orzekający nie kwestionuje jednolitej linii orzeczniczej wskazywanej przez organ m.in. zawartą wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 26 stycznia 2012 r. sygn. akt l SA/Go 1255/11 - Zarejestrowanie samochodu jako ciężarowy, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium, nie wywiera wpływu na klasyfikację samochodu do odpowiedniego kodu CN, a tylko ten rodzi określone skutki podatkowe, czy w wyroku z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Go 568/12. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Go 685/10, w którym wskazał, iż skoro w klasyfikacji Nomenklatury Scalonej pojazdy samochodowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób ustawodawca zaklasyfikował w pozycji 8703, to bez znaczenia jest, że sporny pojazd, według dokumentu rejestracyjnego państwa nabycia jest samochodem ciężarowym. Powyższe oznacza, że ocena pojazdu dokonywana dla innych celów, np. rejestracyjnych nie przesądza o klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, a tylko ta ma znaczenie w kontekście opodatkowania podatkiem akcyzowym. Zatem dla odpowiedniej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN istotne są cechy konstrukcyjne, projektowe wskazujące na dany typ pojazdu a nie jego cechy zewnętrzne, wizualizacja czy też przeznaczenie. Jak wspomniano powyżej do zaklasyfikowania do odpowiedniego kodu CN bierze się pod uwagę cechy projektowe takiego pojazdu (np. konstrukcja samochodu, rodzaj nadwozia, silnik). Natomiast przy czynnościach rejestracyjnych uwaga skupiona jest przede wszystkim na stanie pojazdu, który jest zastany w momencie tej rejestracji. Przepis art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. póz. 749 ze zm.) stanowi, iż organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, natomiast art. 122 nakazuje tym organom podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 187 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego. Norma art. 188 tej ustawy stanowi, iż żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Treść art. 191 Ordynacji podatkowej stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast art. 194 tej ustawy traktuje o dokumentach urzędowych, które sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ wskazał, iż ww. pojazd sklasyfikowano do kodu CN 8703 na podstawie przeprowadzonych oględzin pojazdu, sporządzonej dokumentacji fotograficznej oraz na zeznaniach obecnego właściciela pojazdu. Zatem klasyfikację oparto na głównych dowodach znajdujących się w aktach sprawy, które w jednoznaczny sposób potwierdzały pierwotne przeznaczenie pojazdu. Dyrektor Izby Celnej występował do przedstawiciela marki [...] o udzielenie informacji na temat homologacji i nie uzyskał odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowy pojazd posiadał homologację dla samochodu osobowego, czy też ciężarowego (pismo K Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2012 r.). Zwrócić należy uwagę, że z akt administracyjnych nie wynika by organ podjął próby wyjaśnienia czy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy czy ciężarowy. Okoliczność, że posiadał homologację na samochód ciężarowy jest bezsporna, wynika bowiem to z dokumentów przedłożonych przez stronę jak i zgromadzonych przez organ w toku postępowania. W aktach brak jest chociażby materiału porównawczego z którego wynikałoby, że modele [...] produkowane są wyłącznie jako samochody osobowe tylko z możliwością homologacji na ciężarowe. Z akt nie wynika na jakiej podstawie (oprócz oględzin) organ przyjął, że cechy konstrukcyjne jak i ogólne właściwości samochodu pozwalają na klasyfikację pojazdu do pozycji CN 8703. W ocenie Sądu brak jest jednoznacznych dowodów na ustalenie jakie było pierwotne przeznaczenie pojazdu. Organ wskazuje, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że zagłębienia w podłodze pojazdu stanowią oryginalne punkty kotwiące do zamontowania drugiego i trzeciego rzędu siedzeń. Strona natomiast twierdzi, że są to mocowania do pasów zabezpieczających przewożony towar. Zdaniem organu wygląd pojazdu [...] oraz jego wyposażenie i przeznaczenie jednoznacznie wskazują, iż pojazd ten jest samochodem osobowym i wypełnia definicję takiego pojazdu zawartą w ustawie o podatku akcyzowym. Wskazać należy, że z dokumentacji fotograficznej wynika, że w pojeździe zamontowane są dwa fotele – kierowcy i pasażera. Brak jest natomiast foteli w drugim i trzecim rzędzie. Pasy bezpieczeństwa w pierwszym rzędzie siedzeń zamontowane są w miejscach do tego przeznaczonych. Strona wskazała, że zakupiony pojazd posiadał przegrodę oddzielającą kabinę kierowcy od pozostałej części ładunkowej. Z protokołu oględzin wynika, że w dniu oględzin, jak i w dniu zakupu takiej przegrody nie było. Oczywistym jest stwierdzenie, że w dniu oględzin takiej przegrody nie było, brak jednak informacji na jakiej podstawie organ stwierdził, że takiej przegrody nie było w dniu zakupu - nabycia wewnątrzwpólnotowego. Strona wskazała również na to, iż sporny pojazd posiadał wzmocnione zawieszenie jak również "konstrukcyjnie zastosowany układ hamulcowy charakterystyczny dla pojazdów użytkowanych zasadniczo do przewozu towarów". W aktach brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że model spornego samochodu posiada fabrycznie cechy konstrukcyjne samochodu przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób. Z żadnych dowodów nie wynika, że model spornego pojazdu nie jest konstrukcyjnie przystosowany do przewozu towarów. Strona nabyła pojazd z zamontowanymi dwoma fotelami, pojazd przed nabyciem wykorzystywany był jako pojazd dostawczy i nadal tak jest wykorzystywany. Brak jednocześnie informacji od producenta lub jakichkolwiek danych z innych źródeł, że przedmiotowy pojazd został wyprodukowany jako pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób – jako pojazd osobowy. Brak jest również dowodów świadczących o "pierwotnym przeznaczeniu pojazdu", czy też dowodów, że dokonywano w przedmiotowym pojeździe jakichkolwiek zmian konstrukcyjnych. W takich okolicznościach odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność określenia cech pojazdu, należy uznać za przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów. Sąd nie kwestionuje umiejętności funkcjonariuszy celnych w zakresie dokonywania klasyfikacji towarów. Strona jednak wnosiła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność cech konstrukcyjnych, ogólnej charakterystyki modelu spornego pojazdu, a nie dokonania klasyfikacji pojazdu. Niewątpliwie cechy konstrukcyjne pojazdu (w tym zawieszenie, układ hamulcowy itp.) mają znaczenie dla prawidłowej klasyfikacji pojazdu. Strona porusza także kwestię masy własnej i ładowności pojazdu. Zgodzić należy się ze stwierdzeniem organu, że każdy samochód, w tym osobowy, ma określoną swoją ładowność adekwatną do masy własnej. Zatem zwiększona ładowność będzie występowała przy samochodach osobowych "dużych gabarytowo" np. van-y, SUV-y, tak jak mamy do czynienia w tym przypadku. Organ wskazał jednak, iż z wyjaśnień do Taryfy celnej ogłoszonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. (Mon. Poi. Nr 86, póz. 880), które doprecyzowują brzmienie m.in. kodu C N 8703 wynika, że kod ten obejmuje pojazdy, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i pasażerów. Do tego kodu CN będą również włączane pojazdy wielozadaniowe (van, SUV) w momencie, gdy będą posiadały wyposażenie charakterystyczne dla pojazdów osobowych. W ocenie Sądu charakterystycznym wyposażeniem pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób są przede wszystkim fotele, kanapy umożliwiające przewóz osób. Jak wynika z wyjaśnień strony jak i dokumentacji fotograficznej takich miejsc siedzących – oprócz co jest oczywiste dla kierowcy i jednego pasażera – w spornym pojeździe było brak. W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy przy podnoszonych zastrzeżeniach strony (co prawda dopiero na etapie postępowania odwoławczego) uznać należy za niewystarczający do jednoznacznego stwierdzenia, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego samochód jest samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób. Przeprowadzając ponownie postępowanie organ winien uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym zakresie. Jednocześnie organ na tym etapie postępowania zobowiązany będzie do zbadania czy w niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia czy też jego zawieszenie. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.