I SA/Go 636/09

I SA/Go 636/09 Dnia 22 lutego 2010 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie w sprawie. W dniu [...] listopada 2009 r. T S.A. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] określającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007 r. W dniu [...] stycznia 2010 r. skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na to, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej Polskich Sieci Energetycznych S.A. (sygn. akt SK 21/07) oraz od wyniku postępowania w sprawie pytania prawnego jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt P 33/09). Pismem z [...] lutego 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania, gdyż rozstrzygniecie które zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym nie będzie miało wpływu na rozpoznanie niniejszej sprawy. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Gl 110/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne co do zgodności art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) z art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast postanowieniem z dnia 22 lipca 2009 r. uzupełnił uzasadnienie tegoż postanowienia. W Trybunale Konstytucyjnym sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą P 33/09. Z uzasadnienia powyższych postanowień wynika m. in., że użycie przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy określenia "przepisy prawa budowlanego" rodzi wątpliwość, do jakiej konkretnie regulacji prawnej prawodawca w tym przedmiocie odsyła. Czy chodzi o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), czy też ogólnie, o odnoszące się do rozpatrywanego problemu regulacje prawne zawarte również w innych ustawach niż Prawo budowlane 1994 r. Prawo budowlane jest gałęzią prawa administracyjnego, która reguluje procesy budowlane. Zasadnicze znaczenie w tej dziedzinie ma ustawa Prawo budowlane z 1994 r. i jej akty wykonawcze, to jednak licznych "przepisów prawa budowlanego", tj. normujących szczególne rodzaje procesów i inwestycji budowlanych, można doszukać się również w innych ustawach. Sąd podkreślił, że w przypadku jednostek organizacyjnych, w tym będących osobami prawnymi, podatek od nieruchomości podlega samoobliczeniu przez podatnika. Oznacza to, że podatnik, a nie organ podatkowy, obowiązany jest ustalić wszystkie elementy stosunku podatkowego, w tym jego przedmiot, podstawę i stawkę. Niedookreśloność przepisu ustawy podatkowej sprawia, że podatnik nie może sam sprecyzować obowiązku w sposób prawidłowy. Przepis ustawy podatkowej winien być na tyle jasny, by przeciętny podatnik mógł samodzielnie ustalić wielkość obciążających go danin podatkowych. W ocenie Sądu warunków tych nie spełnia art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Uznanie przez Trybunał Konstytucyjny, że analizowana regulacja narusza wskazane przepisy ustawy zasadniczej prowadzić musi do wniosku, że zaskarżona decyzja podatkowa oparta została na wadliwie skonstruowanej normie prawnej, a co za tym idzie wydano ją bez podstawy prawnej. Sąd zważył: W myśl przepisu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zatem zawieszenie, o którym mowa w cyt. wyżej przepisie może nastąpić z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Celowość fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. winna być badana w oparciu o względy ekonomii procesowej jak i względy sprawiedliwości. Nadto należy brać pod uwagę, iż jednolitość orzecznictwa sądowoadministracyjnego ma duże znaczenie z uwagi na kontrolę działań administracji publicznej, a rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych w analogicznych sprawach są zjawiskiem niepożądanym (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, str.302 – 303). Taka sytuacja, zdaniem Sądu, ma miejsce w niniejszej sprawie, w której zaskarżona decyzja dotyczy określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. W decyzji tej organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, a podstawę prawną jej wydania stanowił m. in. art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy przyjął, iż zawarte w tym przepisie odesłanie do "przepisów prawa budowlanego" jest odwołanie do definicji budowli oraz urządzenia budowlanego zawartych w ustawie – Prawo Budowlane, a rozpoznając sprawę Sąd musi oprzeć się na przepisach, co do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne. Ocena zgodności z Konstytucją RP podstawy prawnej wydania zaskarżonej decyzji będzie miała wpływ na wyrok tut. Sądu. Wobec powyższego, Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji.