I SA/Go 638/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca we wniesionej skardze, złożyła wniosek o wstrzymanie w całości na podstawie art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonania decyzji organu II instancji, ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody stronie skarżącej w razie egzekucji długu celnego. W uzasadnieniu podniosła, że nie jest w stanie w stanie spłacić kwoty 11585,40 zł wraz z należnymi odsetkami podatkowymi. Ma na utrzymaniu dwójkę dzieci oraz spłaca kredyt konsumencki w wysokości 1400 zł miesięcznie. Wykonując zarządzenie przewodniczącego z dnia 28 lipca 2008r., skarżąca ponadto oświadczyła, że zawarła umowy pożyczki na łączną kwotę 40.000 zł, obecnie nie pracuje z mężem, jest także w trakcie zmiany miejsca zamieszkania- przeprowadza się do Anglii. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek tj. zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana w skutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Przesłanka ta nie będzie miała zastosowania do egzekwowanej należności pieniężnej, która w razie uwzględnienia skargi będzie zwrócona skarżącej wraz z należnymi odsetkami bez dodatkowych dla niej konsekwencji. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy ( przykładem trudnych do odwrócenia skutków będzie decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem lub decyzja rektora uczelni uchylająca decyzję dziekana wydziału w sprawie przyjęcia na pierwszy rok studiów). W obu wyżej wskazanych przesłankach chodzi o wyjątkowe zagrożenie wymagające ochrony tymczasowej strony postępowania, stanowiącej wyjątek od zasady wynikającej z § 1 tego przepisu, w myśl którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Pamiętać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia ( tak też NSA w postanowieniach z 4 października 2006r. I Gz 199/06, I Gz 209/06, I Gz 233/06 niepublikowane, postanowienie z 8 listopada 2006r. I Gz 256/06). W rozpatrywanej sprawie decyzja określa należność pieniężną, w przypadku uwzględnienia skargi, nie będzie żadnych przeszkód do zwrócenia wyegzekwowanej należności. Zwrócić należy także uwagę, że decyzja organu I instancji, która już podlega wykonaniu została wydana [...] marca 2008r., doręczona została skarżącej 6 marca 2008r.. Skarżąca natomiast [...] marca 2008r., po otrzymaniu decyzji zawarła umowę pożyczki na 20.000 zł. Oznacza to, że posiadała wówczas środki na pokrycie wskazanej w decyzji należności. Obecnie strona wraz z mężem nie pracuje, ale ona sama i jej mąż rozwiązała umowę o pracę. Powyższe oznacza, że w sytuacji skarżącej nie zachodzą szczególne okoliczności do zastosowania art. 61 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tej szczególnej ochronie nie może podlegać osoba, która swoimi poczynaniami może spowodować znaczne utrudnienia w wykonaniu decyzji administracyjnej. Biorąc powyższe, należało orzec jak w sentencji postanowienia.