I SA/Go 65/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Skarżący A.K. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. wydane w w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W sprawie wystąpił następujący ustalony przez organy stan faktyczny. Naczelnik Urzędu Skarbowego przyjął do realizacji tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016r. wystawiony przez wierzyciela Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, w celu wyegzekwowania od A.K. zaległości z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC w 2013 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony 25 marca 2016r. Skarżący, w dniu 31 marca 2016 r., wniósł zarzuty, wskazując na nieistnienie obowiązku ze względu na nieokreślenie, jakiego samochodu dotyczy brak ubezpieczenia OC, przedawnienie żądania zapłaty, a także brak wskazania podstawy prawnej określenia wysokości wyliczonej opłaty oraz jakiego okresu miałaby ona dotyczyć. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, w dniu [...] sierpnia 2016r. wydał postanowienie Nr [...], którym odmówił uwzględnienia złożonych zarzutów. Skarżący wniósł na to postanowienie zażalenie, w którym oprócz podtrzymania dotychczasowych zarzutów dodatkowo wskazał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne dotyczące tytułu wykonawczego Nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zatem w jego ocenie niedopuszczalne jest ponowne prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie, która została zakończona prawomocnym umorzeniem postępowania. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący wniósł na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. żądając uchylenia wydanych przez oba organy postanowień. W uzasadnieniu skargi podniósł, że sprawa dotyczy opłaty za brak ubezpieczenia OC pojazdu [...] nr. Rej. [...], za rok 2013 i była ona przedmiotem postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł egzekucyjny [...] z dnia [...] grudnia 2013r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględnił zarzut nieistnienia obowiązku egzekucyjnego i umorzył postępowanie egzekucyjne. Skarżący mając to na uwadze podniósł zarzut naruszenia powagi rzeczy osądzonej, poprzez wystawienie nowego tytułu egzekucyjnego [...] z dnia [...] stycznia 2016r.który dotyczył opłaty za opłaty za brak ubezpieczenia OC za 2013r. za ten sam pojazd. Zdaniem strony skarżącej organ odwoławczy, nie odniósł się do jego argumentów zawartych we wniesionym zażaleniu oraz we wniesionych uprzednio zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą przez organ z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Z przedstawionego przez organ stanu faktycznego, nie zakwestionowanego przez skarżącego wynika, że wierzyciel - Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, wykonując obowiązki nałożone ustawą z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm.), dokonuje ustaleń, czy posiadacz pojazdu, przez cały okres jego posiadania w roku kontroli, był objęty ochroną ubezpieczeniową wynikającą z umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a obowiązek ubezpieczenia w zakresie OC, wobec posiadaczy pojazdów mechanicznych, wynika z art. 23 ust. 1 ww. ustawy i ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu, bez względu na okres posiadania pojazdu i charakter jego użytkowania. W związku z powyższym wierzyciel, w dniu [...] sierpnia 2013 r. przeprowadził czynności kontrolne dotyczące spełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC przez posiadacza pojazdu marki [...] o nr rej. [...], w konsekwencji których ustalono, że na dzień [...] maja 2013 r., nie odnaleziono umowy ubezpieczenia OC ważnej w roku przeprowadzenia kontroli. Na podstawie art. 90 ust. 1 ww. ustawy, wierzyciel skierował w dniu 22 września 2015 r. do skarżącego wezwanie do przedstawienia dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy ubezpieczenia OC, wykazania braku istnienia takiego obowiązku bądź uiszczenia opłaty za jego niespełnienie, jako właściciela pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Na wezwanie, które zostało odebrane w dniu 2 października 2015 r., skarżący nie udzielił odpowiedzi. Następnie w dniu 1 grudnia 2015r. wierzyciel skierował do skarżącego upomnienie, doręczone w dniu 15 grudnia 2015r., a w konsekwencji w dniu 14 stycznia 2016 r. wierzyciel - Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, skierował dochodzenie nałożonej opłaty na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Istota sporu rozpoznawanego przez Sąd dotyczy rozstrzygnięcia przez organy wniesionych przez skarżącego zarzutów, zawartych w piśmie z dnia [...] marca 2016r. które wpłynęło do organu 4 kwietnia 2016r. (k. 21 akt adm.) Podniesiono w nich dwa zarzuty: nieistnienie obowiązku zapłaty kwoty 3200 zł oraz przedawnienie żądania zapłaty, oznacza to, że do podniesionych zarzutów ma zastosowanie regulacja z art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz.599), dalej: "u.p.e.a." Te zarzuty były przedmiotem oceny wierzyciela oraz organu egzekucyjnego i zostały w sposób prawidłowy rozpoznane. W pierwsze kolejności należy przypomnieć, że w postanowieniu wierzyciela Nr [...] z dnia [...] maja 2016r., które stało się ostateczne, skarżącemu wyjaśniono, że umorzenie pierwszego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nastąpiło z powodu błędnego naliczenia egzekwowanej opłaty – albowiem dokonano tego naliczenia z zastosowaniem stawki dla pojazdu ciężarowego. Umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na błąd w naliczeniu opłaty, nie zamykało drogi wierzycielowi do złożenia kolejnego wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie prawidłowo wystawionego tytułu wykonawczego nr [...]. W postanowieniu tym wskazano, że w sprawie nie wystąpiło przedawnienie albowiem termin przedawnienia egzekwowanego obowiązku, upływa z dniem 17 marca 2019 r., gdyż organ egzekucyjny w dniu [...] marca 2016 r. dokonał zajęcia świadczenia należnego skarżącemu od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (k.32 akt adm.). Zgodnie bowiem z art. 92 ustawy o ubezpieczeniowych obowiązkach, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, roszczenia z tytułu opłaty ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia dokonania kontroli, nie później jednak niż z upływem 3 lat od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym nie spełniono obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 zgodnie, z którym bieg przedawnienia przerywa: 1) każda czynność organu egzekucyjnego podjęta w celu wyegzekwowania opłaty; 2) uznanie przez zobowiązanego niespełnienia obowiązku ubezpieczenia i dochodzonej w związku z tym opłaty; 3) wszczęcie postępowania przed sądem powszechnym w sprawach określonych w art. 10 ust. 2; 4) zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto zgodnie z art. 92 ust. 3 pkt 1 tej ustawy, po przerwaniu biegu przedawnienia z przyczyny, o której mowa w ust. 2 pkt 1 i 2 - biegnie on na nowo. Organy prawidłowo wskazały, że w myśl art.34§ 1 u.p.e.a w zakresie zarzutu wskazanego w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., związane były stanowiskiem wierzyciela-Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego wyrażonym w ostatecznym postanowieniu Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Ustosunkowując się do zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27§ 1 pkt 3 u.p.e.a , poprzez brak wskazania podstawy prawnej określenia wysokości wyliczonej opłaty oraz nie wskazania jakiego okresu miałaby ona dotyczyć, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W rozpoznawanej sprawie wierzyciel w tytule wykonawczym Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w części E poz. 3-4 wskazał, że podstawa prawna obowiązku wynika z mocy prawa, tj. art. 88 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, który stanowi, że osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana wnieść opłatę. Wskazał również, że wysokość przedmiotowej należności pieniężnej wynosi 3.200,00 zł oraz że powstała w 2013 r. (cześć E.1, poz. 1, 5-6). Dodatkowo, odnośnie wysokości egzekwowanej kwoty, organ odwoławczy wyjaśnił skarżącemu, że jest ona określana na podstawie art. 88 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, że wysokość opłaty, o której mowa w ust. 1, obowiązującej w każdym roku kalendarzowym, stanowi w ubezpieczeniu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych: a) samochody osobowe - równowartość dwukrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, b) samochody ciężarowe, ciągniki samochodowe i autobusy - równowartość trzykrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) pozostałe pojazdy - równowartość jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przy czym minimalne wynagrodzenie za pracę w 2013 r. wynosiło 1.600,00 zł brutto. Natomiast na mocy art. 88 ust. 3 powołanej ustawy w przypadku posiadaczy pojazdów mechanicznych, którzy nie spełnili obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia, wysokość opłaty jest uzależniona od okresu pozostawania tego posiadacza bez ochrony ubezpieczeniowej w każdym roku kalendarzowym i wynosi: 1) 20% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1- w przypadku gdy okres ten nie przekracza 3 dni; 2) 50% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten nie przekracza 14 dni; 3) 100% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten przekracza 14 dni. Rozpoznawane przez Sąd zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, wbrew podniesionemu w skardze zarzutowi nie naruszało, również regulacji z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016r., ppoz.599 ze zm.) zwanej dalej : "k.p.a.". Zgodnie z powołanym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone do Sądu postanowienie spełnia wskazane art. 107 § 3 k.p.a. wymagania. Mając na uwadze powyższe na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę jako niezasadną należało oddalić.