I SA/Go 650/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M.L. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych uchyla zaskarżoną interpretację. M.L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów, wydaną przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że skarżąca 2 maja 2014 r. złożyła na urzędowym formularzu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wskazując, że przedmiotem interpretacji mają być przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), zwanej u.p.d.o.f. Przedstawiając zaistniały stan faktyczny skarżąca podała, że w 2012 r. w drodze dziedziczenia testamentowego otrzymała udział w lokalu niemieszkalnym położonym w [...]. Udział ten został sprzedany przez skarżącą w 2013 r. Dodatkowo wnioskodawczyni wyjaśniła, że lokal użytkowy, o którym mowa, był jednym z pięciu w obiekcie pawilonu handlowego. Obiektem tym był zainteresowany inwestor, chcący go nabyć i dokonać jego modernizacji. Wszyscy właściciele lokali wyrazili zgodę, pod warunkiem pozostania nadal w swoich lokalach użytkowych. Stan techniczny pawilonu handlowego okazał się jednak tak zły, że konieczne było zburzenie go i zbudowanie na nowo. Aby można było wybudować pawilon handlowy na nowo w tym samym miejscu trzeba było sprzedać cały pawilon, żeby inwestor mógł zrealizować budowę zgodnie z założeniami, a następnie zaraz po wybudowaniu powrotnie sprzedać udziały poszczególnym właścicielom lokali użytkowych. W tym celu każdy z pięciu lokali został wyceniony przez rzeczoznawcę, z uwzględnieniem procentowego udziału w powierzchni gruntu. Wnioskodawczyni sprzedała lokal wspólnie z ojcem, w udziale po połowie. Wartość lokalu została ustalona przez rzeczoznawcę na kwotę 174 000 zł, każde z nich otrzymało po połowie tej kwoty. Koszt wybudowania nowego lokalu został przewidziany w wysokości 106 555 zł. Połowa tej kwoty, tj. 53 277,50 zł, z należącej do wnioskodawczyni części ze sprzedaży (87 000 zł), została złożona w depozyt na odbudowę lokalu, druga część tej samej wysokości została zapłacona na koniec budowy z pieniędzy ojca wnioskodawczyni. Pozostała część pieniędzy ze sprzedaży w wysokości 5 201,52 zł została zwrócona w rozdzieleniu na rachunki bankowe wnioskodawczyni i jej ojca. Jak podała wnioskodawczyni, ze sprzedaży lokalu otrzymała zatem 82 224,24 zł, jej wydatek na odbudowę lokalu wyniósł 50 676,74 zł, pozostało jej 31 547,50 zł. Oświadczyła przy tym, że chciałaby skorzystać z ulgi i ponieść wydatek na cele mieszkaniowe. Do tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca przyporządkowała pytanie następującej treści: "skoro z aktu notarialnego sprzedaży wynika, że kwota 50 224,24 zł została złożona w depozycie w celu remontu lokalu użytkowego, to czy mogę tę kwotę wydać na zakup mieszkania ?". Według skarżącej może ona ponieść wydatek na cel mieszkaniowy, ma w planach zakup mieszkania w okresie do 1,5 roku. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 169 § 1 i 2 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), zwanej dalej Ordynacja podatkowa, wezwał skarżącą do uzupełnienia jej wniosku o interpretację przez doprecyzowanie opisu stanu faktycznego o informację, "czy lokal użytkowy, w którym udział zainteresowana nabyła w 2012 r. w drodze spadkobrania, był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą". Uzupełniając wniosek na powyższe wezwanie skarżąca podała co następuje: "Uzupełniam wniosek o informację, że lokal był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą i dalej jest ona prowadzona". Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej na podstawie art. 14b § 1 i § 6 Ordynacja podatkowa interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 9 ust.1 u.p.d.o.f. opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c tej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Podał też, że stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 3 i 8 ustawy źródłami przychodów są: pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3), jak też odpłatne zbycie: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy – jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie (pkt 8). Organ wskazał następnie, że art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. nie ma zastosowania do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. Podał również, że zgodnie z art. 14 ust. 1 cyt. ustawy za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny VAT. Przywołany został ponadto art. 14 ust.2 pkt 1 u.p.d.o.f. określający, że przychodem z działalności gospodarczej jest również odpłatne zbycie składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą będących środkami trwałymi, składników majątku, z wyjątkiem tych których wartość nie przekracza 1 500 zł czy wartości niematerialnych i prawnych – ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia ww. składników majątku, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Nawiązując do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wynika z niego, że skarżąca zbyła w 2013 r. nabyty drogą spadkobrania w 2012 r. udział w lokalu w pawilonie handlowym, który to lokal, zarówno przed, jak i po sprzedaży, stanowi składnik majątku wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym przyjął, że z tytułu sprzedaży udziału w przedmiotowym lokalu skarżąca osiągnie przychód z działalności gospodarczej, o której mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. W zakresie ulgi podatkowej organ w swojej interpretacji przytoczył przepis art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy, zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e ustawy, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. W konkluzji organ stwierdził, że zwolnienie przedmiotowe określone w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. ma zastosowanie do dochodów, o których mowa w art. 30e tej ustawy, tj. do dochodów uzyskanych ze zbycia między innymi nieruchomości w warunkach wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy. Wyraził następnie pogląd, że skoro skarżąca – "co dowiedziono" – osiągnie przychód, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 a nie w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. , to nie znajduje zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131 tej ustawy a więc środki uzyskane przez nią ze zbycia udziału w lokalu a wydatkowane na zakup mieszkania nie będą podlegać "uldze"/zwolnieniu przedmiotowemu, o którym w tym przepisie mowa. Interpretacja indywidualna została doręczona skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r. W dniu 21 sierpnia 2014 r. wpłynęło do organu pismo skarżącej będące wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca ponowiła w nim pytanie o skorzystanie z ulgi motywując, że wydana interpretacja nie jest zgodna z wnioskiem. Podała, że w lokalu nie prowadzi żadnej działalności, czyni to najemca, na podstawie zawartej umowy użyczenia lokalu, on opłaca rachunki związane z utrzymaniem tego lokalu. Skarżąca zwróciła się o ponowne rozpatrzenie jej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi z dnia [...] września 2014 r. stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości. W skardze na interpretację skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości. Zakwestionowała stanowisko organu, w szczególności co do przyjęcia, że lokal zarówno przed jak i po sprzedaży stanowi składnik majątku wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Podkreśliła, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej – ani przed nabyciem lokalu, ani po jego sprzedaży. Wskazała, że jest to lokal otrzymany w spadku po matce, która prowadziła działalność gospodarczą i jedynie wówczas nieruchomość była wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Wskazując na powyższe skarżąca stwierdziła, że organ przyjął błędne założenie stanowiące podstawę interpretacji, zatem i sama interpretacja też jest błędna. Na podstawie powyższych twierdzeń skarżąca ponowiła żądanie o uchylenie zaskarżonej interpretacji, wnosząc o wydanie interpretacji uwzględniającej fakt, że skarżąca nie prowadziła działalności gospodarczej, zatem lokal ten nie był wykorzystywany do jej prowadzenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, argumentując identycznie jak w zaskarżonej interpretacji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ uznał, że są bezpodstawne. Wskazał w szczególności, że w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku skarżąca podała, że "lokal był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą i dalej jest ona w tym lokalu prowadzona". Natomiast w piśmie stanowiącym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że nie prowadzi tam (w przedmiotowym lokalu) żadnej działalności, tylko prowadzi to najemca, zdaniem organu skarżąca "w gruncie rzeczy" zmieniła stan faktyczny sprawy. Tym samym wyjaśnienia zawarte w ww. piśmie nie mogły być uwzględnione w wydanej interpretacji indywidualnej. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że wydając interpretację indywidualną organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie na kanwie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku oraz wyrażonej przez wnioskodawcę oceny prawnej. Wydając zaskarżoną interpretację organ za skarżącą przyjął stan faktyczny, w realiach którego przedmiotowy lokal był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Organ prawidłowo zatem stwierdził, że na gruncie badanej sprawy wystąpiły przesłanki wystąpienia przychodu z działalności gospodarczej, do których nie mają zastosowania przepisy art. 21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uregulowaniem szczególnym na gruncie prawa publicznego. Przedmiotem tego postępowania jest dokonanie wykładni zagadnienia prawnego przedstawionego uprawnionemu organowi do wyjaśnienia w ramach przepisów rozdziału 1a Działu I Ordynacji podatkowej. Zasadniczym wyróżnikiem tego postępowania pozostaje oddzielenie kognicji organu w poznawaniu stanu faktycznego od sfery stosowania (wykładni) prawa. Jest to zatem wyłom w postępowaniu administracyjnym, w którym zgodność faktów z rzeczywistością (prawda obiektywna) wyznacza przebieg stosowania prawa. W postępowaniu interpretacyjnym stan faktyczny przedstawiony we wniosku może mieć charakter hipotetyczny, natomiast rzeczą uprawnionego organu jest, przy wystarczającej "precyzyjności" tego stanu, udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji, co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 1 lipca 2009 r. , sygn. akt I SA/Gd 269/09). Jednak nie ulega wątpliwości, że w toku kontroli sądowoadministracyjnej ocena Sądu będzie dotyczyć oceny zgodności z prawem zarówno procesu wydania, jak i treści oceny interpretacyjnej organu podatkowego. Zarzewiem sporu w rozpoznawanej sprawie stał się stan faktyczny, z uwzględnieniem którego (na jego kanwie) organ wydał zaskarżoną interpretację. Zgodnie z art. 14b § 2 i 3 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych a składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Godzi się przytoczyć w tym miejscu kilka uwag ogólniejszej natury odnoszących się do sytuacji, gdy zakres wniosku obejmuje wydanie interpretacji indywidualnej co do zaistniałego stanu faktycznego. Sąd w pełni zgadza się w tej mierze z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie (por. J. Brolik. Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego. Monografie. Lexis Nexis. Wydanie 1, s. 125 i n.), że najważniejszą częścią wniosku jest m.in. wyczerpujące przedstawienie w nim stanu faktycznego sprawy, który wraz z jego oceną prawną współtworzą dane będące podstawą postępowania interpretacyjnego wszczynanego tym wnioskiem. Zaistniały stan faktyczny to stan faktyczny określonego zdarzenia, znaczący dla oceny możliwości zastosowania prawa podatkowego. Oznacza sytuację, która budzi u wnioskodawcy wątpliwości co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego w przedmiocie zdarzenia, które miało już miejsce. Z kolei wyczerpująco przedstawiony zaistniały stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Jak wskazano również w cyt. monografii organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego. Mogą one tylko, na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu odpowiadającego wymogom prawa, w tym przypadku do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego a gdy to nie zostanie zrealizowane – wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 14g tej ustawy. Organ wydający interpretację nie może też zmienić stanu faktycznego ani żądać tego od składającego wniosek. Dążenie do usunięcie wadliwości wniosku polegającej na niedostatecznie wyczerpującym przedstawieniu stanu faktycznego nie jest równoznaczne z uprawnieniem do wymagania od wnioskodawcy, aby zaprezentowany stan faktyczny merytorycznie skorygował albo przekształcił. Na tle poczynionych powyżej uwag należy podkreślić, że spór, jaki zaistniał w rozpoznawanej sprawie, jest konsekwencją czynności podjętych przez organ w zakresie zrealizowania wymogu z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tj. w aspekcie wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego. Nie od rzeczy będzie też wskazanie w tym miejscu, że skarżąca występowała w sprawie samodzielnie, nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, jej odręcznie sporządzony wniosek o interpretację indywidualną wskazuje jednoznacznie na znikome obycie prawne z jej strony. Zatem tym bardziej, w myśl mającej zastosowanie w postępowaniu interpretacyjnym na podstawie art. 14h Ordynacji podatkowej, zasady z art. 121 § 1 tej ustawy o prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, rozpatrując wniosek skarżącej, organ powinien dołożyć starań pozwalających wydać interpretację rzeczywiście uwzględniającą zaistniały stan faktyczny. To organ , biorąc pod uwagę możliwość zastosowania takich a nie innych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, powinien skierować do skarżącej wezwanie odpowiadające dyspozycji tych przepisów. W wezwaniu z dnia [...] lipca 2014 r. (k. 9 akt admin.) zwrócił się do skarżącej o informację "czy lokal użytkowy, w którym udział zainteresowana nabyła w 2012 r. w drodze spadkobrania, był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą". Tak jak postawiono pytanie, taka była odpowiedź skarżącej informująca, że "lokal był wykorzystywany przez wnioskodawczynię na potrzeby związane z działalnością gospodarczą i dalej jest ona prowadzona". W pierwszej kolejności niezrozumiałe jest dlaczego tak właśnie zostało sformułowane pytanie mające dać odpowiedź co do tego czy wnioskodawczyni osiągnęła przychód, o którym mowa w jej wniosku, z pozarolniczej działalności gospodarczej, czyli ze źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Po drugie zaś nasuwa się pytanie dlaczego w wezwaniu nie posłużono się pojęciem występującym w art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Tam z kolei jest mowa o odpłatnym zbyciu m.in. udziału w nieruchomości pod warunkiem, że zbycie to nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej. Przepisy powyższe stanowiły wyjście do oceny prawnej w zakresie zastosowania art. 21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f., czyli zwolnienia od podatku dochodowego dochodu z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości, o co wystąpiła skarżąca we wniosku o interpretację. W skierowanym do skarżącej wezwaniu, chcąc wyjaśnić czy prowadzi ona działalność gospodarczą i czy przychód z odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości nie został osiągnięty w ramach prowadzonej przez nią takiej działalności, zdaniem Sądu bezpodstawnie posłużono się zwrotem występującym w art.14 ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. Określa on, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wymienionych tam składników majątku wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Już tylko z systematyki tego przepisu wynika, że dotyczy działalności gospodarczej i jest wyłącznie uszczegółowieniem co do tego źródła przychodów. Udzielenie informacji w tym zakresie nie mogło zatem służyć ustaleniu czy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, o co w istocie chodziło w wezwaniu "o doprecyzowanie" wniosku o interpretację. Na tak postawione pytanie skarżąca odpowiedziała twierdząco i jak obecnie wiadomo zrozumiała je jako pytanie czy przedmiotowa nieruchomość w ogóle jest wykorzystywana na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, własny związek z tym wykorzystaniem upatrując w tym, że udostępniła lokal do korzystania innej osobie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że organ w prowadzonym postępowaniu interpretacyjnym swoimi nieprawidłowymi czynnościami procesowymi, podjętymi z naruszeniem art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, doprowadził do wydania niezgodnej z prawem indywidualnej interpretacji podatkowej. Naruszenie wskazanym powyżej przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej uzasadniając wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji z obrotu. Ponownie rozpatrując sprawę organ podejmie takie czynność w zakresie uzupełnienia braków formalnych wniosku, które pozwolą właściwie ustalić najistotniejsze z punktu widzenia dokonywanej interpretacji elementy zaistniałego stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art.146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł natomiast o kosztach postępowania, ponieważ strona, pouczona o skutkach, nie zgłosiła wniosku o przyznanie należnych kosztów, tracąc uprawnienie do żądania ich zwrotu, jak wynika z art. 210 § 1 cyt. powyżej ustawy.