I SA/Go 655/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Asystent sędziego Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę. A S.A. (zw. dalej: stroną, Spółką, skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Dyrektorem IS, organem odwoławczym, organem II instancji) nr [...] z dnia [...] września 2014r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (Dyrektorem UKS, organem I instancji) nr [...] z dnia [...] czerwca 2014r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w wysokości 60.446,00zł. Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy w następujący sposób; Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r. organ I instancji wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych za 2009r. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2012r. określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w kwocie 63.065,00, którą Dyrektor IS orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2012r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji ustalił, że 1 kwietnia 2010r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2009 rok, w którym wykazała: przychody ze źródeł położonych za terytorium RP - 596.737,76zł.; koszty - 530.549,12zł., podstawę opodatkowania w zaokrągleniu do pełnych złotych -66.188,64zł.; podatek należny w zaokrągleniu do pełnych złotych (19%) - 12.576,00zł. Spółka nie przedłożyła sprawozdania finansowego za 2009r. Księgi rachunkowe strony za badany okres organ w formie w formie elektronicznej otrzymał z biura rachunkowego prowadzącego jej księgi. Dyrektor UKS wskazał, że po wydaniu ksiąg podatkowych oraz dowodów źródłowych Spółka zaprzestała podejmowania kierowanej do niej korespondencji. Zaprzestała też prowadzenia działalności pod dotychczasowym adresem siedziby ([...]) i wyprowadziła się nie podając nowego adresu. Nie zgłosiła również nowego adresu siedziby w Krajowym Rejestrze Sądowym. Organ I instancji, po uzyskaniu informacji, że z dniem [...] kwietnia 2011r. Prezes Zarządu Spółki M.K. złożył rezygnację z dalszego pełnienia funkcji, pismem z dnia [...] września 2011r. wezwał przewodniczącego Rady Nadzorczej Spółki, T.S. do wskazania, czy zgodnie z art.383 Ksh, Rada podjęła działania zmierzające do czasowego przejęcia czynności zarządu. Wezwanie doręczone 21 września 2011r., pozostało bez odpowiedzi. W wyniku działań Dyrektora UKS, Sąd Rejonowy Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z dnia [...] marca 2012r. [...] ustanowił kuratora dla Spółki w osobie T.Z., upoważnił kuratora do prowadzenia jej spraw oraz jej reprezentacji z zastrzeżeniem, że w szczególności powinien postarać się niezwłocznie o powołanie jej organów, a w razie potrzeby o jej likwidację. W toku trwania postępowania kontrolnego w/w osoba zrezygnowała z pełnienia powierzonej jej funkcji (tj. [...] sierpnia 2012r.), niemniej jednak [...] marca 2013r. Sąd ponownie ustanowił ją Kuratorem. W toku przeprowadzonej kontroli organ I instancji ustalił, że strona zawyżyła przychody za 2009r. w łącznej kwocie 118.884,69zł. oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości 370.833,37zł. W protokole badania ksiąg z dnia [...] lipca 2011r. organ w oparciu o art.193 §2, §3, §4 i §6 Ordynacji podatkowej nie uznał ksiąg podatkowych strony za 2009r. za dowód w zakresie wymienionych w protokole zapisów. Jednakże na podstawie art.23 §2 Ordynacji podatkowej, odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, przyjmując dane wynikające z prowadzonych ksiąg, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku kontroli. Szczegółowe ustalenia kontrolne znalazły odzwierciedlenie w decyzji z dnia [...] czerwca 2014r. którą Dyrektor UKS określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. w wysokości 60.446,0zł. W odwołaniu Kurator Spółki wniósł o uchylenie w/w orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił naruszenie art.122 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie, organ nie przeprowadził wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim nie przesłuchał byłego Prezesa Zarządu Spółki. Dyrektor IS po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia [...] września 2014r. utrzymując w mocy ww. rozstrzygnięcie podzielił ustalenia organu I instancji w zakresie stwierdzonych uchybień co do przychodów i kosztów uzyskania przychodów. W motywach stwierdził, że Spółka w badanym okresie zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 370.833,37zł poprzez zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 352.095,92 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kosztami wykazanymi w CIT- 8 a kosztami wynikającymi z ksiąg podatkowych oraz zawyżenie wykazanych w księgach rachunkowych kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 722.929,29zł. Za organem I instancji wskazał, że nie stanowią kosztów uzyskania przychodów następujące wydatki: 1. kwota 610.000,00zł. z tytułu nabycia usług pozyskiwania klientów, udokumentowana 20 fakturami wystawionymi przez firmę P, o czym świadczy m.in.: -/ fakt, że Prezes Zarządu ani pracownicy Spółki nie byli w stanie wyjaśnić okoliczności przedmiotowych transakcji, żaden ze świadków w tym właścicielka firmy P nie potrafili wskazać klientów pozyskanych dzięki ww. usługom; -/ analiza zapisów na koncie "100" (kasa) wskazuje, że kwoty zobowiązań Spółki wynikające z ww. faktur VAT nie mogły być opłacone gotówką, -/ firma P była ogniwem pośrednim pomiędzy A S.A. a podmiotami trzecimi, przy czym kontrola u podmiotów świadczących rzekomo przedmiotowe usługi nie potwierdziła ich wykonania - Prezes zarządu jednej z tych firm P zeznał, że wystawiał na rzecz R.L. nierzetelne faktury VAT za rzekomo świadczone usługi pozyskiwania klientów; 2. kwota 84.829,25zł. z tytułu nabycia usług prawnych od M Ltd. udokumentowanych 11 fakturami, o czym świadczy fakt, że Prezes Zarządu ani pracownicy Spółki, a także właściciel i pracownica biura rachunkowego prowadzącego w 2009r. księgi podatkowe Spółki nie byli wstanie wyjaśnić okoliczności przedmiotowych transakcji. M.K. Prezes Spółki wskazał ponadto, że "Pan L. jako właściciel M i AR Ltd. pobierał od swoich spółek opłatę, coś w rodzaju tantiemy za zajmowanie się organizacją". Z dokumentów przekazanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wynika, że w Wielkiej Brytanii nie zarejestrowano podmiotu o nazwie M Ltd, natomiast zarejestrowano podmiot o nazwie G Ltd, którego jedynym dyrektorem i udziałowcem był R.L.. Podmiot nie składał żadnych deklaracji i był "uśpiony"; 3. kwota 3.875,05zł. z tytułu wykazanego nabycia udokumentowanego 3 fakturami VAT usług związanych z innymi podmiotami np. opłata za domenę internetową: g.co.uk; 4. kwota 9.740,68zł. z tytułu nabycia towarów i usług związanych z pojazdami samochodowymi oraz zakupu paliwa: z informacji przesłanej przez Centralną Ewidencję Pojazdów i Kierowców z dnia [...] czerwca 2011r. wynika, że Spółka nie posiadała żadnych samochodów; 5. kwota 842,00zł. z tytułu usług notarialnych: faktura VAT nr [...] z [...] września 2009r. wystawiona przez V Sp. z o.o. z tytułu "refaktura za fv. [...]: usługi notarialne + podatek od czynności cywilnoprawnych". Na przedmiotową okoliczność skarżąca nie wskazała czego dotyczyła ww. usługa ani nie okazała aktu notarialnego, którego miała dotyczyć; 6. kwota 7.457,31zł. z tytułu nabycia usług doradztwa strategicznego: faktura VAT nr [...] z [...] października 2009r. wystawiona przez V Sp. z o. o z tytułu "refaktura częściowa za doradztwo odnośnie ukierunkowania grupy w sprawie organizacji urzędowych": Na powyższą okoliczność skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających nabycie ww. usługi, nie przedłożyła umowy ani nie wskazała, kto konkretnie świadczył ww. usługi; 7. kwota 6.185,00zł z tytułu nabycia usług turystycznych (wycieczka do Egiptu), hobbystycznych (kurs nurkowania) i gastronomicznych. Strona nie wykazała związku ww. wydatków z przychodami badanego okresu. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał również ustalenia Dyrektora UKS co do zawyżenia przez stronę przychodów za 2009r. w łącznej kwocie 118.884,69zł., co z kolei było wynikiem: 1/ zawyżenia przychodów o kwotę 120.000,00zł. dla czterech faktur wystawionych z tytułu "prowizji za znalezienie klienta.", w przypadku których organ na podstawie art.12 ust.3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uznał, że należało je wykazać do opodatkowania w rozliczeniu w 2008r. oraz 2/ zaniżenia przychodów wykazanych w CIT-8 w stosunku do przychodów wynikających z ksiąg podatkowych o kwotę 1.115,31zł. Jako bezpodstawne ocenił zarzuty stawiane w odwołaniu. W odniesieniu do nich stwierdził, że Kurator Spółki nie precyzuje ani, jakie okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione, ani też na jaką okoliczność winien być wg niego przesłuchany R.L.. W toku postępowania kontrolnego strona nie wnioskowała o przesłuchanie byłego prezesa zarządu. Wnosząc obecnie o uchylenie zaskarżonej decyzji nie wskazuje, które ustalenia organów podatkowych wymagają ponownego zbadania. Zdaniem Dyrektora IS, organ I instancji podejmował szereg działań w celu wyjaśnienia okoliczności dotyczących usług udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Powołał się na dwa wezwania skierowane do R.L. do osobistego zgłoszenia celem złożenia zeznań w charakterze świadka – tj. z dnia [...] lipca 2013r. oraz [...] sierpnia 2013r. Pomimo dwukrotnego awizowania, nie zostały one podjęte w terminie i zostały zwrócone do organu. Organ wskazał też, że okoliczności na które przesłuchany miał być R.L. zostały ustalone w oparciu o inne zgromadzone w sprawie dowody. Odpowiadając na zarzut nie zastosowania wobec ww. osoby środków przymusu organ zauważył, że w Ordynacji podatkowej znajdują się przepisy dotyczące nałożenia na wzywanego świadka kary porządkowej w przypadku niestawienia się świadka na przesłuchanie bez uzasadnionej przyczyny mimo prawidłowego wezwania. Natomiast w przedmiotowej sprawie R.L. nie podjął ww. wezwań. Ponadto, organ zaznaczył, że jako były Prezes Spółki mógł być przesłuchany w sprawie jedynie w charakterze świadka, który stosownie do przepisu art.196 §2 Ordynacji podatkowej mógł odmówić odpowiedzi na pytania gdy odpowiedź mogłaby go narazić na odpowiedzialność karną, karną skarbową albo spowodować naruszenie obowiązku zachowania ustawowo chronionej tajemnicy zawodowej. W skardze kurator Spółki wniósł o uchylenie ww. decyzji Dyrektora IS, oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego. Stawiane zarzuty były tożsame, do tych podnoszonych na etapie odwołania. Wskazał na naruszenie art.122 Ordynacji podatkowej, poprzez nie podjęcie w trakcie prowadzonego postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wskazał, że organ w trakcie postępowania przed wydaniem decyzji nie przeprowadził wszystkich niezbędnych czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a przede wszystkim nie przesłuchał byłego Prezesa Zarządu Spółki R.L.. Zaznaczył, że fakt nie podjęcia przez niego wezwania, nie może powodować zaniechania przeprowadzenia dowodu, gdyż organ kontroli skarbowej dysponuje instrumentami przymusu, które winien był wykorzystać. Według niego, fakt na który powołuje się organ odwoławczy, że brak prawidłowego zawiadomienia o przesłuchaniu, powoduje niemożność zastosowania środków przymusu, świadczy o tym, że każdy może uniknąć uczestnictwa w czynnościach organu poprzez nie podejmowanie poczty. Podniósł, że znane mu są praktyki skutecznych doręczeń korespondencji w sytuacji kiedy organom podatkowym lub egzekucyjnym faktycznie zależy na jej doręczeniu. W odpowiedzi Dyrektor IS nie zmieniając dotychczasowego stanowiska, uznał stawiane zarzuty za bezpodstawne. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej" (§1). "Kontrola, o której mowa w §1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (§2). Przy czym, wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego może nastąpić tylko, jeśli: a) zaskarżony akt (tu: decyzja) został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – zw. dalej: p.p.s.a.) względnie, jeśli akt administracyjny dotknięty jest wadą nieważności (art.145 §1 pkt 2 i 3 p.p.s.a.). Stosownie zaś do brzmienia art.134 §1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany argumentacją skargi, jej wnioskami i wskazaną podstawą prawną. Uzupełniająco należy dodać, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (wyrok NSA z 27 lipca 2004r., OSK 628/04, Lex nr 183144, wyrok NSA z 10 sierpnia 2011r., II OSK 1086/11, Lex nr 1068951). Przechodząc do oceny zasadności skargi, w granicach wyżej zakreślonych, trzeba stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, który uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Przede wszystkim, nie znajduje właściwego uzasadnienia, tak w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego, jak również stanu faktycznego sprawy zarzut naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej, poprzez nie podjęcie w trakcie prowadzonego postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz odstąpienie od przeprowadzenia dowodu z zeznań R.L.. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie podatkowe wszczynane jest i prowadzone w celu rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Organy podatkowe obowiązane są zatem do podjęcia co najmniej inicjatywy w celu odpowiedniego zgromadzenia materiału dowodowego, którego ocena pozwoli na właściwe rozstrzygnięcie sprawy. Kierując się zasadą prawdy obiektywnej, która została wyrażona w art.122 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe mają zatem obowiązek podejmować w toku postępowania wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Rozstrzygnięcie w sprawie podatkowej opierać się musi na prawidłowo odczytanym stanie faktycznym. Dzięki temu bowiem do faktów ustalonych przez organ podatkowy mogą być zastosowane właściwe normy materialnego prawa podatkowego. Jednym z istotnych warunków odtworzenia stanu faktycznego jest zgromadzenie obrazujących go materiałów zawierających informacje istotne dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej. Stan faktyczny, w świetle którego organ podatkowy bada i ocenia charakter zgromadzonych informacji, musi być ustalony w sposób obiektywny (zob. A. Hanusz: Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego. Kraków 2004, s. 17). Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki. Ordynacja podatkowa. Wrocław 2003, s. 445). Odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy, należy stwierdzić, że akta sprawy potwierdzają, że w toku prowadzonego postępowania przeprowadzano szereg działań, których celem było wyjaśnienie okoliczności dotyczących usług udokumentowanych spornymi fakturami VAT. Wszystkie zgromadzone dowody zostały właściwie ocenione, przeanalizowane, a wyciągnięte w tym zakresie wnioski były spójne i logiczne. Sformułowana ocena, nie jest dowolna i znalazła odpowiednie odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych decyzji. Zdaniem sądu, słusznie Dyrektor IS podkreśla, że Kurator Spółki ani nie uściślił, jakie okoliczności faktyczne nie zostały wyjaśnione, ani też na jaką okoliczność winna być jego zdaniem przesłuchana w/w osoba. Jednocześnie należy zauważyć, że i w samej skardze nie wskazuje, które ustalenia organów podatkowych wymagają ponownego zbadania. Akta sprawy potwierdzają również twierdzenia organu odwoławczego, że w toku postępowania kontrolnego strona nie występowała z wnioskiem o przesłuchanie byłego prezesa zarządu. Okoliczności na które koniecznie należy zwrócić uwagę, to fakt, że w trakcie kontroli podatkowej Dyrektor UKS podjął dwukrotną próbę doręczenia R.L. wezwania do osobistego zgłoszenia się celem złożenia zeznań w charakterze świadka. To jest - [...] lipca 2013r. i [...] sierpnia 2013r. (karty akt administracyjnych – odpowiednio – 663 i 775). Przesyłki awizowano powtórnie, a ponieważ nie zostały odebrana przez adresata, zwrócono je do organu I instancji z adnotacją – "nie podjęto w terminie". Opis kopert i zwrotnych potwierdzeń odbioru nie budzi zastrzeżeń Sądu, co do właściwego wypełnienia wszystkich warunków prawidłowego doręczenia. Każda zawiera bowiem zawiadomienie adresata zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może je odebrać, oraz o terminie jego odbioru. W tym miejscu dodatkowego podkreślenia wymaga fakt, że organ I instancji zanim wystosował przedmiotowe wezwania do R.L., wykonał czynności zmierzające do ustalenia aktualnego adresu w/w osoby – pismo z dnia [...] czerwca 2013r. (karta akt administracyjnych – 645). Zdaniem składu orzekającego należy również podzielić stanowisko Dyrektora IS, co do bezzasadności zarzutu sformułowanego w kontekście nie zastosowania wobec ww. osoby środków przymusu. W istocie, przepisy Ordynacji podatkowej przewidują nałożenie na wzywanego świadka kary porządkowej w przypadku niestawienia się świadka na przesłuchanie bez uzasadnionej przyczyny mimo prawidłowego wezwania. Koniecznym jest jednak podkreślenie, że katalog czynów zagrożonych karami porządkowymi, zawarty w art.262 Ordynacji podatkowej ma charakter zamknięty [ tzn. podmiot wezwany do określonych czynności 1) nie stawił się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że był do tego zobowiązany lub 2) bezzasadnie odmówił złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub 3) bez zezwolenia tego organu opuścił miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem ]. To oznacza, że nie można stosować kar porządkowych do innych czynów niż tam określonych, nawet gdyby ich zajście utrudniało prowadzenie postępowania lub hamowało jego tok. Warunkiem wymierzenia kary porządkowej, w związku z niedopełnieniem obowiązku określonego w art.262 Ordynacji podatkowej, jest ponadto pouczenie przez organ podatkowy osoby zobowiązanej do jego wykonania o skutkach niezastosowania się do wezwania (wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2002r., I SA/Po 533/01, Prz. Pod. 2003, nr 5, s. 62). Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy przede wszystkim podkreślić, że R.L. nie podjął skierowanych do niego wezwań. W tej sytuacji trudno byłoby uznać, że w/w osobie wiadomy był cel wezwania, jak też skutki niezastosowania się do niego. W związku z argumentami skargi, choć nie ulega wątpliwości, mało precyzyjnymi, lecz sugerującymi niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, należy podkreślić, że konfrontacja zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z argumentami skarżącej podnoszonymi w toku prowadzonych postepowań przekonuje o słuszności tezy organów podatkowych, o nieudokumentowaniu, że nabyte usługi i towary służyły sprzedaży opodatkowanej bądź by dokumentowały czynności faktycznie zrealizowane (jak w przypadku faktur wystawionych za "obsługę prawną" przez M Ltd i za "pośrednictwo pieniężne za znalezienie klienta do faktoringu" przez P). W sprawie organy pozyskały dowody z dokumentów, jak też przesłuchały w charakterze świadków szereg osób związanych ze strukturą, działalnością samej Spółki. Przykładowo – M.O. - zatrudnionego w Spółce, A.K. - członka rady nadzorczej Spółki, M.K. - prezesa zarządu Spółki. Informacje pozyskane z tych źródeł są nieprecyzyjne, nie wyjaśniały okoliczności co do transakcji, klientów. Z zeznań tych z pewnością nie wynikał związek kwestionowanych nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi Spółki. W ocenie Sądu, materiał zgromadzony w toku prowadzonych postepowań został zebrany rzetelnie i w sposób kompletny. Potwierdza ustalenia organów poczynione zarówno w zakresie przychodów, jak i kosztów uzyskania przychodów. Prawidłowo powołano podstawy prawne i dokonano w świetle ich brzmienia analizy zgromadzonego materiału. Przedstawiona ocena nie jest dowolna. Słusznie zatem organy, mając na względzie brzmienie art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazały, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16 ust.1. Dla zaliczenia wydatku do kosztów podatkowych koniecznym jest, by z okoliczności sprawy można było jasno wywieść przebieg zdarzenia gospodarczego tak, aby ustalić fakt poniesienia wydatku, jego wysokość, strony uczestniczące w transakcji, cel jego poniesienia i związek wydatku z osiągniętym przychodem. Nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika będzie stanowił koszt uzyskania przychodów. Żeby tak się stało, konieczne jest zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego, a także odpowiednie udokumentowanie operacji. Faktura nie odzwierciedlająca rzeczywistości gospodarczej nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem. Konkretyzując, w świetle zgromadzonego materiału, były pełne podstawy do przyjęcia, że Spółka w badanym okresie zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 370.833,37zł poprzez zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 352.095,92zł stanowiącą różnicę pomiędzy kosztami wykazanymi w CIT-8, a kosztami wynikającymi z ksiąg podatkowych oraz zawyżenie wykazanych w księgach rachunkowych kosztów uzyskania przychodów o łączną kwotę 722.929,29zł. Szczegółowe motywy przedstawione w orzeczeniach odnośnie poszczególnych wydatków nie uznanych za koszty uzyskania przychodów (7 pozycji) zostały przedstawione w sposób jasny, precyzyjny i co istotne, w ścisłym powiązaniu ze zgromadzonym materiałem. Sformułowane na tym tle wnioski należy uznać za prawidłowe i nie dowolne. Podobnie, właściwe jest stanowisko organów, co do tego, że strona zawyżyła przychody podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych za 2009r. o kwotę 118.884,69zł. Sytuacja ta wystąpiła, po pierwsze - w związku z zawyżeniem przychodów o kwotę 120.000,00zł, wynikającą z 4 faktur VAT z dnia 6 kwietnia 2009r., które zgodnie z art.12 ust.3a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należało wykazać do opodatkowania w rozliczeniu w 2008r. Po drugie - w związku z zaniżeniem przychodów wykazanych w CIT-8 w stosunku do przychodów wynikających z ksiąg podatkowych o kwotę 1.115,31 zł. Reasumując, przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie nie narusza podstawowych zasad, do których przestrzegania organy są zobowiązane mocą ustawy, a sformułowanych w treści art.121, art.122, art.187 §1 oraz art.191 Ordynacji podatkowej. O dążeniu do jak najdokładniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy, świadczy również fakt, że Dyrektor IS orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2012r. uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organy obu instancji w wydanych decyzjach obszernie przedstawiły tok postępowania podatkowego, tworzącego podstawę faktyczną sprawy, oraz wskazały regulacje prawne mające w sprawie zastosowanie oraz ich wykładnię. Z przedstawionych powyżej przyczyn, należało stwierdzić, że zarzuty skargi są niezasadne. Zdaniem składu orzekającego, uznając w granicach art.134 §1 p.p.s.a. prawidłowość prowadzonego postępowania oraz ocenę jego wyników, w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowość kwalifikacji materialnoprawnej - zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd na mocy art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.