I SA/Go 66/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Specjalista Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2007 r. sprawy ze skargi G.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki akcyjnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 4 stycznia 2007 r. [...] wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "[...] SPÓŁKA AKCYJNA" Spółki Akcyjnej za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w kwocie należności głównej 31.430,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 25.614 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 4.038,14 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: [...] został powołany na prezesa zarządu "[...] SPÓŁKA AKCYJNA" Spółki Akcyjnej w dniu [...] lutego 1997 r. i wybór ten przyjął. Postanowieniem z dnia [...] października 2000 r. Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z wniosku Urzędu Skarbowego przeciwko "[...]" S.A. w sprawie I KM 345/98 wobec stwierdzenia bezskuteczności egzekucji. Egzekucja była prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad i grudzień 1997 r. Z uzasadnienia w/w postanowienia wynika, iż odbyły się dwie licytacje zajętej nieruchomości dłużnika, ale nie została ona sprzedana i żaden z wierzycieli nie złożył wniosku o przejęcie jej na własność. W dniu 17 września 2001 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. określił "[...]" Spółce Akcyjnej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie 90.757 zł oraz ustalił zobowiązanie dodatkowe z tytułu tego podatku w kwocie 31.769 zł. Decyzję tę skarżący odebrał w dniu 24 września 2001 r. W styczniu 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przyłączył się do egzekucji z nieruchomości Spółki "[...]" prowadzonej przez Komornika Sądowego Rewiru II przy Sądzie Rejonowym, przedkładając tytuł wykonawczy obejmujący m. in. zobowiązanie Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. Postępowanie to zostało przez Komornika umorzone postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r. wydanym w sprawie II KM 123/04 z powodu bezskuteczności egzekucji. Mimo dwóch licytacji nieruchomość, której wartość została oszacowana na kwotę 524.632 zł, nie została sprzedana, a wierzyciel nie złożył wniosku o przejęcie jej na własność. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu "[...] SPÓŁKA AKCYJNA" Spółki Akcyjnej za zaległości podatkowe tejże Spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2000 r. W lipcu 2006 r., odpowiadając na wezwanie organu podatkowego, skarżący poinformował, iż dotychczas "nie zgłoszono upadłości i nie wszczęto postępowania zapobiegającego upadłości". Jednocześnie wskazał, iż do zaspokojenia roszczeń wierzycieli pozostał majątek w postaci nieruchomości oraz należność od [...] S.A. w kwocie 691.600 zł z odsetkami zgodnie z pozwem z 1998 r. i jego zmianą w 1999 r. (sprawa nie została jeszcze rozstrzygnięta). Podał także, iż sytuacja Spółki od 1998 r. nie uległa zmianie – ani pogorszeniu ani poprawie. Z odpisu księgi wieczystej KW [...], dotyczącego nieruchomości będącej własnością Spółki "[...]", wydanego [...] lipca 2006 r. wynika, iż w dziale IV tejże księgi wpisanych jest szesnaście hipotek przymusowych, w tym trzy na rzecz Urzędu Skarbowego. Natomiast z odpisu księgi wieczystej KW [...] wynika, iż Spółka "[...]" jest użytkownikiem wieczystym w ½ części nieruchomości zapisanej w tej księdze. Na udziale Spółki wpisano czternaście hipotek przymusowych. Przesłuchany w charakterze strony skarżący zeznał, iż od 1997 r. do chwili obecnej jest prezesem zarządu Spółki "[...]" i od chwili gdy nim został przedstawiał Radzie Nadzorczej i właścicielom Spółki sytuację finansową z wnioskiem o rozpatrzenie wszczęcia postępowania upadłościowego względnie układowego, ale za każdym razem stwierdzano, że jest możliwość naprawy tej sytuacji i składano wniosek o odroczenie decyzji, dlatego skarżący nie występował z tymi wnioskami. Postępowanie sądowe przeciwko [...] zostało zawieszone z uwagi na ogłoszenie upadłości tej firmy. Dodał także, iż Spółka "[...]" ma jeszcze nieruchomość, której mimo dwukrotnie wszczętego postępowania egzekucyjnego nie udało się sprzedać. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu za zaległość podatkową tejże Spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. w kwocie należności głównej 31.430,30 zł wraz z odsetkami w wysokości 25.614 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 4.038,14 zł. Jako podstawę prawną organ wskazał przepisy art. 51 § 1, art. 53 § 1 i 4, art. 207ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. art. 107 § 1 i 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i 2 pkt 1, art.47 § 1 w zw. z art. 109, art. 116 § 1 i 2 powołanej wyżej ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa (...). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż decyzję ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe Spółce "[...]" doręczono Spółce 24 września 2001 r., ale do chwili obecnej Spółka z tego zobowiązanie się nie wywiązała. Także prowadzone przeciwko Spółce postępowanie egzekucyjne zostało umorzone z uwagi na jego bezskuteczność. Ze znajdującego się w aktach odpisu z rejestru handlowego wynika, iż skarżący w okresie, w którym powstało zaległe zobowiązanie podatkowe objęte zakresem niniejszego postępowania, był członkiem zarządu Spółki. Organ I instancji stwierdził, iż skarżący jako mienie, z którego można zaspokoić należność Spółki z tytułu zaległości podatkowej wskazał nieruchomość, w stosunku do której była prowadzona bezskuteczna egzekucja oraz wierzytelność należną od Spółki [...], w stosunku do której zawieszono postępowanie sądowe o zapłatę z uwagi na ogłoszenie upadłości [...]. Mając na uwadze brak nabywców należącej do Spółki nieruchomości oraz wartość należności zabezpieczonych hipotekami przymusowymi obciążającymi tę nieruchomość korzystającymi z pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami Urzędu Skarbowego, organ podatkowy uznał, iż kwota uzyskana z ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie pozwoliłaby na zaspokojenie choćby w części zaległości podatkowych Spółki wobec Urzędu. Natomiast należność od [...] jest wierzytelnością sporną i do momentu rozstrzygnięcia przez Sąd nie może być przedmiotem egzekucji. Postępowanie w sprawie tej wierzytelności nie zostało prawomocnie zakończone. Nadto, brak zgody Rady Nadzorczej i właścicieli Spółki na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie zwalnia skarżącego jako członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził, iż skarżący jako członek zarządu dysponował informacjami na temat stanu finansowego Spółki i miał pełną świadomość w jakiej kondycji finansowej się ona znajduje, zatem nie znalazł okoliczności, które zwalniałyby skarżącego od winy wynikającej z braku zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki lub nie wszczęcia postępowania układowego. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu 4 września 2006 r. W ustawowym terminie [...] od powyższej decyzji złożył odwołanie, zarzucając w nim, iż organ podatkowy nie uwzględnił przesłanek wynikających z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej uwalniających go od winy i wnosząc o uwolnienie go od odpowiedzialności za zaległości podatkowe ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu skargi [...] podniósł, iż wskazał mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Z powodu braku środków finansowych nie doszło do zgłoszenia wniosku o upadłość, a działalność Spółki została zawieszona. Decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, wskazując, iż istniały ustawowe przesłanki do orzeczenia w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej skarżącego. Orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego poprzedzone zostało doręczeniem Spółce decyzji określającej wysokość zobowiązania w należnym podatku dochodowym, a przedmiotowy dług powstał w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu, zaś prowadzona względem Spółki egzekucja okazała się bezskuteczna. Zdaniem organu odwoławczego to strona winna wykazać którąkolwiek okoliczność uwalniającą ją od odpowiedzialności, a skarżący takich okoliczności nie wykazał. Okoliczność, że Rada Nadzorcza nie wyraziła zgody na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, ponieważ o obowiązku zgłoszenia takiego wniosku decydujące znaczenie mają przepisy prawne bezwzględnie obowiązujące – art. 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe., z którego wynika także, iż w/w obowiązek ciąży na reprezentancie Spółki, którym jest [...]. Natomiast wskazane przez skarżącego mienie nie jest mieniem, z którego możliwa jest egzekucja. Suma uzyskana z ewentualnej sprzedaży nieruchomości nie wystarczyłaby, z uwagi na kolejność wpisów hipotek, na pokrycie nawet części zaległości podatkowych Spółki, a tym samym nieruchomość nie stanowi mienia, z którego egzekucja jest możliwa i nie zaspokoiłaby należności Skarbu Państwa z tytułu zaległości podatkowych. Nie może być przedmiotem egzekucji także należność przysługująca Spółce od [...], ponieważ ma ona charakter sporny do momentu rozstrzygnięcia przez Sąd Okręgowy w Gdańsku, który sprawy jeszcze nie zakończył. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący otrzymał w dniu 5 grudnia 2006 r., a w dniu 4 stycznia 2007 r. zaskarżył ją do tut. Sądu, zarzucając nie uwzględnienie przesłanek wynikających z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej uwalniających go od winy i wnosząc o uwolnienie go od przyjętej na jego niekorzyść odpowiedzialności za wymienione w decyzji zobowiązania. W uzasadnieniu skargi [...] podniósł, iż zgodnie z wymogami przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Przepis ten mówi o wskazaniu mienia, a nie uzależnia od czasu i aktualnej skuteczności prowadzonej egzekucji. Rosnący popyt na nieruchomości i związany z tym wzrost cen mogą sprawić, że dochód uzyskany z przyszłej egzekucji pozwoli na zaspokojenie zaległości podatkowej. Natomiast niezgłoszenie wniosku o upadłość nie nastąpiło z winy skarżącego lecz wskutek braku środków finansowych na przygotowanie takiego wniosku. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo ppodniósł, iż samo wskazanie mienia, niezależnie od skuteczności jego egzekucji, nie może być równoznaczne w skutkach z automatycznym zwolnieniem skarżącego od orzeczonej odpowiedzialności podatkowej. Sąd zważył: Skarga okazała się zasadna, choć Sąd tylko w nieznacznej części podzielił argumenty skarżącego. Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej – członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a u jej podstaw legły przepisy art.107 § 1 i 2 pkt 2, art. 108 § 1, § 2 pkt 1a i § 3 oraz art. 116 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), ale zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. Przepisy te ustanawiają odpowiedzialność solidarną z podatnikiem osób trzecich za zaległości podatkowe tegoż podatnika, określając jednocześnie zakres tej odpowiedzialności (art. 107 § 1 i 2). Natomiast decyzja o odpowiedzialności osób trzecich nie może być wydana, zgodnie z art. 108 § 2 pkt 1a przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. W niniejszej sprawie decyzja taka została wydana w dniu 17 września 2001 r. i doręczona Spółce (do rąk jej prezesa) w dniu 24 września 2001 r. Zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 116 § 1 za zaległości podatkowe m. in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie tych wniosków nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Z mocy § 2 tegoż artykułu wyżej określona odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Kwestia bezskuteczności egzekucji prowadzonej w stosunku do Spółki jest, zdaniem Sądu, oczywista podobnie jak fakt pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu od 1997 r. i w tym zakresie organy obu instancji poczyniły, opierając się na zebranym materiale dowodowym, prawidłowe ustalenia. Z treści cytowanego wyżej przepisu art. 116 Ordynacji podatkowej wynika, iż obowiązkiem organów podatkowych jest wykazanie jedynie okoliczności pełnienia przez osobę trzecią obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko Spółce i te okoliczności zostały przez organy podatkowe wykazane. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej członka zarządu, jak zasadnie przyjęły organy obu instancji, spoczywa na nim samym. Skarżący powołuje się na wykazanie dwóch przesłanek ekskulpacyjnych: brak jego winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość i wskazanie mienia, z którego możliwa jest egzekucja. Art. 116 § 1 cyt. wyżej ustawy mówi o zgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie. Oceny w tym zakresie należy dokonywać w warunkach konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę zarówno samo zaistnienie przesłanek zgłoszenia wniosku o upadłość, jak i to, że z punktu widzenia realizacji celu postępowania upadłościowego i art. 116 Ordynacji podatkowej wniosek o upadłość powinien być zgłoszony w takim czasie, żeby wszyscy wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego zaspokojenia z majątku spółki. Można zatem uznać, iż wniosek taki został zgłoszony we właściwym czasie, gdy członek zarządu po objęciu swej funkcji i ustaleniu, że stan interesów spółki uzasadnia zgłoszenie wniosku o upadłość oraz że czynność taka nie została dokonana, niezwłocznie złoży odpowiedni wniosek (wyrok NSA z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1663/04, LEX nr 171368). W niniejszej sprawie skarżący takiego wniosku dotychczas nie złożył, tłumacząc jednocześnie iż sytuacja finansowa Spółki nie uległa zmianie od chwili objęcia przez niego funkcji prezesa, tj. od 1997 r. Należy zgodzić się z organami obu instancji, iż prowadzona na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w 1998 r., a dotyczącego zobowiązań Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za listopad i grudzień 1997 r., egzekucja okazała się bezskuteczna. Mimo tego skarżący wniosku o ogłoszenie upadłości nie zgłosił, a oczekiwanie przez niego na zgodę Rady Nadzorczej i właścicieli Spółki nie może być uznane za brak winy w niezgłoszeniu tegoż wniosku. Zasadnie organ odwoławczy powołał się na uregulowanie zawarte w art. 5, obowiązującego do końca 2002 r., rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512 z późn. zm.) określającego moment powstania obowiązku reprezentanta przedsiębiorcy zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości – dwa tygodnie od momentu zaprzestania płacenia długów albo dwa tygodnie od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów. Obowiązek ten w niniejszej sprawie spoczywał na prezesie zarządu skarżącej, a nie na członkach Rady Nadzorczej czy właścicielach Spółki. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podnoszono, iż z prowadzeniem działalności gospodarczej wiąże się konieczność posiadania odpowiedniej wiedzy. Oczekiwanie przez skarżącego na zgodę tych osób na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie jest przesłanką, która umożliwiłaby mu uwolnienie się od odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił także pogląd organów obu instancji w zakresie wskazania jako mienia, z którego egzekucja jest możliwa wierzytelności Spółki względem [...] S.A. Nie jest możliwa egzekucja ze spornej wierzytelność, w stosunku do której toczy się dopiero postępowanie sądowe mające na celu ustalenie czy kwota objęta żądaniem Spółki, Spółce tej się w ogóle należy. Odmiennie natomiast przedstawia się kwestia wskazania przez skarżącego mienia w postaci należących do Spółki nieruchomości. W myśl przepisu art. 116 § 1 cyt. wyżej ustawy odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zostaje wyłączona, gdy wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. W niniejszej sprawie skarżący jako takie mienie wskazał należącą do Spółki nieruchomość. Wartość tej nieruchomości w połowie 2004 r. została oszacowana na kwotę 524.632 zł. Nieruchomość ta obciążona jest szesnastoma hipotekami przymusowymi, m. in. na rzecz Urzędu Skarbowego, a prowadzona z niej w 2004 r. egzekucja okazała się bezskuteczna, gdyż mimo dwukrotnej licytacji nieruchomość nie znalazła nabywcy. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał, iż obciążenie nieruchomości hipotekami przymusowymi, jak i nieudana próba zbycia jej w drodze egzekucji uniemożliwiają uznanie jej za mienie, z którego egzekucja jest możliwa i zaspokoiłaby należności Skarbu Państwa z tytułu zaległości podatkowych. Pogląd ten jest, zdaniem Sądu, błędny i dowodzi wadliwej interpretacji przez organy podatkowe powołanego wyżej przepisu. Przede wszystkim należy podkreślić, iż uregulowanie to mówi o wskazaniu mienia, z którego egzekucja jest możliwa. Nie ma w nim mowy o skutecznym zaspokojeniu w jej wyniku należności Skarbu Państwa z tytułu zaległości podatkowych. Przepis ten dopiero w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. mówi o wskazaniu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zatem badanie skuteczności zaspokojenia należności Skarbu Państwa wskutek egzekucji ze wskazanego przez skarżącego mienia jest, w świetle obowiązującego do końca 2002 r. przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, niedopuszczalne. Mienie to winno być wskazane w taki sposób, aby skierowanie do niego egzekucji było realne, a organ podatkowy winien jedynie badać czy egzekucja z tego mienia jest faktycznie możliwa. W niniejszej sprawie skarżący wskazał mienie, do którego skierowanie egzekucji jest możliwe - nieruchomość nadal stanowi własność Spółki. Fakt, iż już dwukrotnie toczyła się z tej nieruchomości egzekucja i mimo dwóch licytacji nieruchomość ta nie znalazła nabywców, nie świadczy o niemożliwości dalszego prowadzenia z niej egzekucji. Należy podkreślić, iż ostatnie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone w styczniu 2005 r., a zatem zgodnie z art. 985 § 1 kpc nowa egzekucja z nieruchomości mogła zostać wszczęta po upływie roku od umorzenia. Skarżący natomiast wskazał tę nieruchomość jako mienie podlegające egzekucji w lipcu 2006 r. Nie można wykluczyć, iż sprzedawana w wyniku egzekucji nieruchomość nie znalazłaby wówczas czy obecnie nabywców. Zdaniem Sądu nic nie stało i nie stoi na przeszkodzie, aby organ podatkowy będący jednocześnie wierzycielem wszczął kolejną egzekucję ze wskazanej przez skarżącego nieruchomości. Zgodzić trzeba się ze skarżącym, iż ceny nieruchomości wzrosły w ostatnich latach i nie jest wykluczone, że wzrosła także wartość należącej do Spółki nieruchomości. W przypadku wszczęcia z niej egzekucji dokonane zostanie ponowne jej oszacowanie. Nie ma znaczenia przy badaniu możliwości egzekucji ze wskazanego mienia fakt obciążenia hipotecznego nieruchomości, ani kolejność w jakiej zaspokojony zostałby organ podatkowy. Materia ta wchodzi już w zakres badania skuteczności egzekucji, a nie możliwości jej prowadzenia. Przyjęta w zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy interpretacja pojęcia możliwości egzekucji ze wskazanego mienia narusza cyt. wyżej przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. Nadto, Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a. ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Dariusz Skupień ( - ) Barbara Rennert