I SA/Go 678/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2015 r. wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi Wójta Gminy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania postanowienia. Wójt Gminy wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] października 2014r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2014 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2014 r. utrzymanego mocy zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej. Wójt Gminy wskazał, że wniosek jest zasadny, gdyż w okolicznościach sprawy wierzyciel nie powinien być obciążony kosztami egzekucyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] maja 2014r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego. Możliwość zaskarżenia aktu organu pierwszej instancji wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednak aby wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej mógł zostać poddany merytorycznej ocenie, winien być należycie uzasadniony pod kątem przesłanek zawartych w cyt. powyżej przepisie, czego w sprawie zabrakło. Skarżący ograniczył się bowiem do stwierdzenia, że jego wniosek jest zasadny, gdyż w niniejszej sprawie to nie wierzyciel (Wójt Gminy) winien być obciążony kosztami postępowania egzekucyjnego, lecz zobowiązany. W istocie zatem, skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, odwołuje do głównego zarzutu skargi. Tymczasem rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z 9.07.2004 r., FZ 163/04). Ochrona tymczasowa, oraz kwestia zgodności aktu z prawem stanowią bowiem dwie różne kwestie. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.