I SA/Go 685/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2015 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.F. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, iż wyegzekwowanie powyższej decyzji nie jest celowe w sytuacji złożenia skargi do Sądu Administracyjnego. Zaskarżona decyzja w przekonaniu skarżącej powinna ulec zmianie a w takim przypadku będzie wiązało się to ze zwrotem wyegzekwowanej sumy wraz z odsetkami od tej kwoty. Nadto skarżąca zaznaczyła, że jej obecna sytuacja finansowa jest trudna a ewentualne wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, iż wyegzekwowanie powyższej decyzji nie jest celowe w sytuacji złożenia skargi do Sądu Administracyjnego. Zaskarżona decyzja w przekonaniu skarżącej powinna ulec zmianie a w takim przypadku będzie wiązało się to ze zwrotem wyegzekwowanej sumy wraz z odsetkami od tej kwoty. Nadto skarżąca zaznaczyła, że jej obecna sytuacja finansowa jest trudna a ewentualne wyegzekwowanie przedmiotowej kwoty wyrządzi znaczną szkodę w majątku skarżącej i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. W ocenie Sądu podniesione przez skarżącą argumenty nie dają podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca powołując się na trudną sytuację finansową nie przedłożyła bowiem żadnych dokumentów pozwalających na zweryfikowanie podnoszonej przez nią okoliczności. O zasadności przedmiotowego wniosku nie może też świadczyć przekonanie skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji, bowiem na obecnym etapie postępowania Sąd rozpoznaje wniosek jedynie na podstawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei oceny zaskarżonej decyzji Sąd dokona podczas rozprawy. Podkreślić również trzeba każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Nadto, jak słusznie zauważyła skarżąca, gdyby okazało się, iż wyegzekwowane od skarżącej zobowiązanie podatkowe, określone w zaskarżonej decyzji, było nienależne organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.