I SA/Go 691/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.S., H.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. W dniu 13 lipca 2011 r. E. i H. małżonkowie S. złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2011 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] Burmistrz ustalił H. i E. małżonkom S. podatek od nieruchomości za 2011 r. w wysokości 935 zł. Decyzję tę doręczono H.S., a jej odbiór w dniu 9 marca 2011 r. potwierdziła B.S.. Wśród pouczeń znajdujących się na odwrocie decyzji znajduje się zapis: "Od decyzji służy prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Burmistrza, w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszej decyzji.". Skarżący w dniu 30 marca 2011 r. złożyli odwołanie od tej decyzji, nadając je w placówce pocztowej. W odwołaniu skarżący podnieśli, oprócz zarzutów merytorycznych, zarzut braku pouczenia co do możliwości wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na przepisy art. 13 § 1 pkt 3 i art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stwierdziło uchybienie przez skarżących terminowi do wniesienia odwołania. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, że zaskarżona decyzja została stronom skutecznie doręczona w dniu 9 marca 2011 r., natomiast skarżący nadali odwołanie listem poleconym w dniu 30 marca 2011 r., a więc 7 dni po upływie ustawowego terminu. SKO stwierdziło również, że w decyzji organu I instancji znajduje się pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Kolegium. E. i H. małżonkowie S. w złożonej w ustawowym terminie skardze zarzucili powyższemu postanowieniu naruszenie podstawowych norm prawa administracyjnego, w tym prawa do obrony oraz nieoparcie rozstrzygnięcia na pełnym materiale sprawy, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozstrzygnięcie merytoryczne odwołania. Uzasadniając skargę podnieśli, iż już w odwołaniu wyraźnie wskazali, że decyzję wydano z naruszeniem prawa m. in. dlatego, że nie zawarto w niej pouczenia co do możliwości złożenia odwołania. Zdaniem skarżących istotną okolicznością jest kompletność egzemplarza decyzji im doręczonej, a nie egzemplarz (niewątpliwie z pouczeniem) znajdujący się w aktach sprawy. Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, powielając argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Sąd zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skarga okazała się niezasadna. W myśl przepisu art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Czynności wstępne organu odwoławczego obejmują m. in. badanie czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a stwierdzenie, iż termin do jego wniesienia nie został zachowany obliguje organ do wydania, w oparciu o przepis art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny terminowości wniesienia odwołania, zasadnie uznając, że złożone ono zostało po terminie. Między stronami bezsporne jest doręczenie skarżącym decyzji organu I instancji w dniu 9 marca 2011 r. Natomiast skarżący zarzucają, iż doręczona im decyzja nie zawierała pouczenia "co do możliwości wniesienia odwołania". Ten zarzut podnieśli już w złożonym odwołaniu i powtórzyli go w skardze. Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera pouczenie o trybie odwoławczym, jeżeli przysługuje od niej odwołanie. Pouczenie to winno wskazywać organ, do którego należy wnieść i skierować odwołanie, a także wskazywać termin, w którym to odwołanie może być wniesione. Brak takiego pouczenia jest wadą decyzji podatkowej, która może być usunięta w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej. W myśl § 1 tegoż artykułu strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do prawa odwołania. Zgodnie natomiast z § 2 organ podatkowy może z urzędu, w każdym czasie, uzupełnić decyzję w tym zakresie. Należy jednakże podkreślić, że nie może szkodzić stronie brak w decyzji pouczenia co do prawa odwołania, o czym stanowi przepis art. 214 Ordynacji podatkowej. Wynika z niego urzędowy obowiązek organu podatkowego przyjęcia i rozpatrzenia odwołania wniesionego w nieprawidłowym trybie lub terminie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że w aktach administracyjnych znajduje się oryginał decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Przed pieczęcią i podpisem osoby ją wydającej znajduje się pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Wprawdzie już w złożonym odwołaniu skarżący podnieśli zarzut braku pouczenia o możliwości odwołania, ale nie dołączyli do niego egzemplarza otrzymanej decyzji. Jako załączniki odwołania przesłali jedynie kserokopię koperty Urzędu i kserokopię dowodu uiszczenia należności podatkowej. W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło w zaskarżonym postanowieniu, że w decyzji organu I instancji znajduje się pouczenie o możliwości złożenia odwołania do Kolegium. Powyższy zarzut skarżący podnieśli także w rozpoznawanej skardze, wskazując że istotną okolicznością jest kompletność egzemplarza decyzji im doręcznej, a nie egzemplarz znajdujący się w aktach sprawy. Z takim stwierdzeniem skarżących należy się zgodzić i nie można wykluczyć sytuacji, w której strona otrzymuje decyzję bez pouczenia, zaś w aktach znajduje się egzemplarz decyzji zawierający pouczenie. Jednakże wykazanie podniesionych twierdzeń obciąża skarżących, ponieważ to oni otrzymali egzemplarz, któremu zarzucają niekompletność w związku z brakiem pouczenia. Takiego egzemplarza nie dołączyli jednak do skargi, ani nie przedłożyli na rozprawie, o której terminie zostali prawidłowo zawiadomieni, a na którą się nie stawili. Zważywszy powyższe brak jest jakichkolwiek przesłanek do zastosowania wobec skarżących ochrony z art. 214 Ordynacji podatkowej. Należy także zauważyć, że skarżący, mimo rzekomego braku pouczenia, uzupełnienia przez organ I instancji takiego braku nie żądali. Odwołanie natomiast wnieśli i skierowali do prawidłowych organów (do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Burmistrza), uchybiając jedynie terminowi do jego wniesienia. Przeprowadzone przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego postępowanie wyjaśniające bezspornie, zdaniem Sądu, wykazało, iż odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] zostało złożone po upływie ustawowego terminu do jego złożenia, a zaskarżone postanowienie, ze wskazanych powyżej względów, nie narusza ani powołanych wyżej przepisów, ani art. 122 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie powołanych przepisów oraz art. 151 p.p.s.a., nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.