I SA/Go 695/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, W.D. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. W złożonej skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że prowadzi gospodarstwo rolne, a koniec roku kalendarzowego to czas, kiedy najkorzystniej można zakupić środki ochrony roślin oraz nawozy. Wykonanie decyzji przez zapłatę naliczonego podatku doprowadzi do tego, że utraci możliwość zakupu tychże środków ochrony roślin, w konsekwencji w sposób znaczący obniżą się jego przyszłoroczne zbiory, przez co zostanie wyrządzona mu znaczna szkoda. Taki sam skutek przyniesie wyegzekwowanie tego podatku z majątku ruchomego, bowiem utraci możliwość prowadzenia prac rolnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mogą one wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. Skarżący uzasadniając wniosek wskazał, że wykonanie decyzji uniemożliwi mu zakup środków ochrony roślin po okazyjnych cenach końcem roku, przez co znacząco obniżą się jego przyszłoroczne zbiory, a co oznacza, że zostanie mu wyrządzona znaczna szkoda. To uzasadnienie nie przemawia zdaniem Sądu za przyznaniem skarżącemu ochrony tymczasowej. Po pierwsze bowiem, fakt, że z uwagi na zapłatę podatku skarżący nie może końcem roku zakupić towaru po okazyjnych cenach, nie oznacza, że nie będzie mógł go w ogóle zakupić w późniejszym terminie. Po drugie, skarżący w sposób ogólny jedynie wskazał, że prowadzi gospodarstwo rolne. Nie wynika natomiast z jego uzasadnienia choćby jakiego typu jest to gospodarstwo, na jakim areale jest prowadzone. Nie można również na chwilę obecną przewidzieć, że zbiory będą obniżone z powodów, na jakie skarżący wskazuje. Jest to założenie czysto hipotetyczne. Jest oczywistym, że obfitość zbiorów nie jest uzależniona jedynie od ilości zastosowanych środków ochrony oraz nawozów, ale jest wypadkową wielu czynników. Nie można również założyć, że wyegzekwowanie podatku z majątku ruchomego uniemożliwi prowadzenie prac rolnych. Skarżący w sposób ogólny podał bowiem jedynie, że posiada ruchomości. Nie wskazał natomiast jakiego rodzaju ruchomości posiada, w jakiej ilości, do jakich prac są wykorzystywane. Tymczasem wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347), czego w niniejszym postępowaniu zabrakło. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.