I SA/Go 70/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w punkcie 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 kwietnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Go 70/14) w ten sposób, że zamiast kwoty "200,00 (dwieście) złotych" wpisać kwotę "100,00 (sto) złotych". Skarżący A.P. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. Zarządzeniem z 7 lutego 2014 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. W odpowiedzi na wezwanie, A.P. uiścił należy wpis. Z potwierdzenia przelewu (karta 19 akt sądowych) wynika jednakże, że skarżący uiścił kwotę 200 zł. Na ww. kwotę składają się dwa wpisy sądowe po 100 zł. Jeden dotyczył niniejszej sprawy, zaś drugi sprawy prowadzonej pod sygn. akt I SA/Go 89/14. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w pkt. 1 umorzył postępowanie w sprawie, zaś w pkt. 2 zwrócił skarżącemu kwotę 200,00 (dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. –zwana dalej P.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądnie strony także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (art. 156 § 2 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Istotą sprostowania jest wyeliminowanie błędów wskazanych w art. 156 § 1 P.p.s.a., a które zawiera orzeczenie. Zatem przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania (por. post. NSA z dnia 1 czerwca 2010 r., sygn. akt II GZ 109/10). Oczywistość wadliwości oznacza, iż musi ona mieć charakter nie budzący wątpliwości. Może ona wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie jest ograniczone żadnym terminem i można go dokonać w każdym czasie, także po uprawomocnieniu się orzeczenia (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2011, s. 441). W przedmiotowym postępowaniu opisana omyłka ma charakter oczywisty i stanowi błąd rachunkowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż skarżący uiścił do niniejszej sprawy wpis w wysokości 100 zł, a nie 200 zł jak wskazano w pkt 2 postanowienia z 17 kwietnia 2014 r., i taka też kwota winna mu zostać zwrócona przez Sąd w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na uiszczoną kwotę 200 zł składały się bowiem dwa wpisy po 100 zł. Jeden dotyczył niniejszej sprawy, z kolei drugi był wpisem należnym w sprawie prowadzonej pod sygn. akt I SA/Go 89/14. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.