I SA/Go 70/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2022 r. sprawy ze skargi K.W. i M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2019 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. K.W. i M.W. (powoływani dalej także jako: "Skarżący", "Strona") wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (powoływanego dalej również jako: Kolegium, organ odwoławczy, organ II instancji) z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Związku E. (dalej jako: Zarząd Związku, organ I instancji) z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] określającą Skarżącym zryczałtowaną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za 2019 rok. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W związku ze stwierdzoną okolicznością niezłożenia przez współwłaścicieli położonej w miejscowości [...] nieruchomości – K. i M.W., deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na tejże nieruchomości za 2019 rok, Zarząd Związku postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] wszczął postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania w ww. opłacie. W jego rezultacie, organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 6o, art. 6q, art. 6j ust. 3b-3c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1439), art. 64 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 713), § 6 ust. 2 Statutu Związku Międzygminnego oraz art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1325), uznając rekreacyjno-wypoczynkowy charakter wykorzystywania przez Stronę ww. nieruchomości, określił wysokość opłaty za gospodarowanie na niej odpadami komunalnymi w roku 2019 w kwocie 210,00 zł. Jako podstawę naliczenia opłaty w takiej wysokości organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji powołał się na stawkę uchwaloną przez Zgromadzenie Związku [...] w uchwale nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku (Dz. Urz. Woj. poz. 1740 z dnia 1 września 2016 r.). Delegację do uchwalenia przez Zgromadzenie Związku ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za dany rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe stanowiły przepisy art. 6j ust. 3b i 3c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Organ I instancji wskazał m.in., iż według Strony - co znalazło swój wyraz w złożonych w sprawie wyjaśnieniach i zeznaniach - nieruchomość nie posiada charakteru rekreacyjno-wypoczynkowego, nie jest użytkowana przez Stronę od 2016 roku, zaś ewentualna obecność na niej współwłaścicieli związana jest wyłącznie z koniecznością koszenia trawy, rozdrabniania liści lub kontrolą urządzeń monitorujących nieruchomość. Zaznaczono także, że poboru energii elektrycznej dokonują urządzenia monitorujące, oświetleniowe (w tym zmierzchowe). Uzasadniając konieczność określenia Stronie opłaty Zarząd Związku zaznaczył, że nawet sporadyczne wizyty w celach kontrolnych, czy porządkowych generują odpady komunalne. Podkreślił również, że zużycie energii w roku 2016 (gdy według złożonej wówczas przez Stronę deklaracji przebywała ona jeszcze na tejże nieruchomości) jest zbliżone do zużycia w latach 2017-2019, czyli czasu deklarowanego wyłączenia jej użytkowania. Według organu I instancji świadczyć ma to o użytkowaniu nieruchomości "i to tylko w celach rekreacyjno - wypoczynkowych (patrząc na zużycie energii elektrycznej) najprawdopodobniej tylko w weekendy". Organ ten stwierdził również, że bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, czy Strona przyjeżdża w celach kontrolnych, czy wykoszenia trawy. O rekreacyjno-wypoczynkowym jej wykorzystywaniu świadczyć ma fakt złożenia przez Stronę deklaracji właśnie dla takiej nieruchomości w roku 2000, a nadto zapisy innych deklaracji: z roku 2013 (dla nieruchomości o charakterze letniskowym), z lat 2014 – 2015 (dla nieruchomości zamieszkałej), z roku 2016 (dla nieruchomości zamieszkałej, kwalifikacja ta zmieniona została w drodze decyzji określającej wysokość opłaty w latach 2016-2017 na nieruchomość o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym). Wskazując na wypełnienie w sprawie przesłanki użytkowania nieruchomości w roku 2019, Zarząd Związku powołał się m.in. na oświadczenia sąsiadów o widywaniu Strony na nieruchomości oraz na fakt zużycia energii elektrycznej w owym okresie. Na skutek wniesionego przez K. i M.W. odwołania od decyzji Zarządu Związku z dnia [...] września 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...], decyzję organu I instancji uchyliło w całości i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w pierwszej kolejności zwróciło w uzasadnieniu swej decyzji uwagę na okoliczność zaniechania ustalenia przez organ I instancji, czy miało miejsce wytwarzanie odpadów na nieruchomości w roku 2019 oraz - co najistotniejsze zdaniem organu odwoławczego - jaki był wówczas sposób jej wykorzystania. Odnosząc się do stwierdzonego przez organ I instancji rekreacyjno - wypoczynkowego sposobu wykorzystywania nieruchomości Kolegium przypominało, iż niewystarczającym dla jego uznania jest sporadyczne (kilka razy w roku) wykorzystywanie znajdującego się na niej domku, zaś konieczne jest ustalenie dodatkowo jaki jest cel tego wykorzystywania. Organ II instancji wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, gdyż celu tego nie można jednoznacznie wywnioskować z wielkości zużycia prądu, nie służy temu także złożone przez Stronę oświadczenie co do sposobu wykorzystywania nieruchomości w roku 2020. Zarząd Związku winien zatem wyjaśnić wszystkie elementy stanu faktycznego, ustalonego na podstawie wszelkich dowodów, jakie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, by w sposób jasny i logiczny wykazać dlaczego sporadyczne przebywanie na nieruchomości mogło być traktowane jako wykorzystywanie jej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Zarząd Związku decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], powołując się na przepisy wskazane w podstawie prawnej uprzednio uchylonej decyzji z dnia [...] września 2020 r., określił Stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi w roku 2019 na położonej w [...] nieruchomości w kwocie przewidzianej dla domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, tj. 210,00 zł. Organ I instancji wskazał, iż podczas prowadzonego ponownie postępowania podjęta została przez pracowników Związku w dniu [...] kwietnia 2021 r. próba przeprowadzenia na spornej nieruchomości oględzin, jednakże K.W. - mimo stawienia się - odmówił udostępnienia nieruchomości. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2021 r. Zarząd Związku - analogicznie jak w uzasadnieniu uchylonej przez Kolegium decyzji z dnia [...] września 2020 r. - wskazał, że nawet sporadyczne wizyty w celach kontrolnych, czy porządkowych generują odpady komunalne. Podkreślił dalej, że zużycie energii w roku 2016 (gdy według złożonej wówczas przez Stronę deklaracji przebywała ona jeszcze na tejże nieruchomości) jest zbliżone do zużycia w latach 2017-2019, czyli czasu deklarowanego wyłączenia jej użytkowania. Według organu I instancji świadczyć ma to o użytkowaniu nieruchomości "i to tylko w celach rekreacyjno - wypoczynkowych (patrząc na zużycie energii elektrycznej) najprawdopodobniej tylko w weekendy". Organ ten stwierdził również, że bez znaczenia w sprawie jest okoliczność, czy Strona przyjeżdża w celach kontrolnych, czy wykoszenia trawy. O rekreacyjno-wypoczynkowym jej wykorzystywaniu świadczyć ma fakt złożenia przez Stronę deklaracji właśnie dla takiej nieruchomości w roku 2000, a nadto zapisy innych deklaracji: z roku 2013 (dla nieruchomości o charakterze letniskowym), z lat 2014 – 2015 (dla nieruchomości zamieszkałej), z roku 2016 (dla nieruchomości zamieszkałej, której kwalifikacja zmieniona została - w drodze decyzji – na nieruchomość o charakterze rekreacyjno-wypoczynkowym). Wskazując na wypełnienie w sprawie przesłanki użytkowania nieruchomości w roku 2019, Zarząd Związku - tak jak i w uzasadnieniu swej decyzji z dnia [...] września 2020 r. - powołał się m.in. na oświadczenia sąsiadów o widywaniu Strony na nieruchomości oraz na fakt zużycia energii elektrycznej w owym okresie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. M. i K.W. wnieśli odwołanie od decyzji Zarządu Związku z dnia [...] lipca 2021 r., zarzucając temu organowi zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podkreślono w jego uzasadnieniu, że kolejna wydana w sprawie przez organ I instancji decyzja nie opiera się na żadnym nowym dowodzie. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na dyspozycję art. 39 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 6o i art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 64 ust. 1 w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2018 r., poz. 570), decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Organ odwoławczy za bezsporne uznał, że usytuowany na położonej w miejscowości [...] nieruchomości dom jest domem wykorzystywanym na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Kolegium uznało, że w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organ I instancji ustalił tę okoliczność "zwłaszcza na podstawie analizy zestawień zużycia energii od operatora E." oraz "sposobu składania deklaracji dotyczących odpadów komunalnych". W ocenie organu II instancji, mimo iż sposób korzystania z nieruchomości nie został potwierdzony na podstawie zeznań świadków, to jednak oceniać je należy "w kontekście zmieniających się zasad współżycia społecznego, powszechnej izolacji społeczeństwa, chęci pozostania anonimowym". Odnosząc się do kwestii przebywania przez Stronę w [...] Kolegium przypomniało, że przebywanie wiąże się z doglądaniem, utrzymywaniem, dbaniem. Oględziny nieruchomości potwierdziły, że nieruchomość jest zadbana co wiąże się z obecnością właściciela lub innych osób. O korzystaniu z niej świadczyć ma również, zdaniem organu odwoławczego, ilość zużytej energii. Decyzja organu II instancji została zaskarżona przez M. i K.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, którzy zarzucili jej naruszenie: - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także dokonanie pobieżnej analizy materiału dowodowego, - art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - poprzez jego niezastosowanie, przy jednoczesnym zastosowaniu przepisu art. 6j ust. 3b odnoszącego się do nieruchomości wykorzystywanych w celach rekreacyjno -wypoczynkowych, co nie znajdowało oparcia w dowodach. W uzasadnieniu skargi, odnosząc się m.in. do analiz orzekających w sprawie organów dotyczących zużycia energii elektrycznej, Strona podniosła, iż zaniechano uwzględnienia, że okresowe koszenie trawy metodą mulczowania (mielenia) wymaga zużycia do tego procesu energii elektrycznej, ponadto zużycie prądu generowane było przez hydrofor i podgrzewacz wody, które wykorzystywane były - do celów higienicznych - po wykonaniu przez Stronę prac porządkowych na posesji (fakt mielenia potwierdzony został przez świadków). W ocenie Skarżących wbrew logice przyjęte w sprawie zostało, że wykonywanie czynności kontrolnych na posesji można zaliczyć do pobytu w celach rekreacyjno - wypoczynkowych. Zanegowano także w skardze stanowisko organów, które przyjęły, że złożona przez Stronę deklaracja za 2020 rok ma związek z wcześniejszym użytkowaniem nieruchomości w celach rekreacyjno - wypoczynkowych. W ocenie K. i M.W. w sprawie winien znajdować zastosowanie przepis art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, bowiem ich nieruchomość jest nieruchomością niezamieszkałą, na której powstają wyłącznie odpady biodegradowalne, poddawane przeróbce na nawóz biologiczny, który nie jest odpadem. Z powyższych względów Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Na wstępie wskazać należy, że podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., rozpoznana została przez Sąd w trybie uproszczonym. Materialnoprawną podstawę do ustalenia dla nieruchomości Skarżących wysokości rocznej ryczałtowej opłaty za gospodarowanie przez nich odpadami komunalnymi stanowił obowiązujący w roku 2019 przepis § 1 lit. a uchwały nr [...] Zgromadzenia Związku E." z [...] sierpnia 2016 r. w sprawie ustalenia ryczałtowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe oraz innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych tylko przez część roku. Delegację ustawową do jej ustalenia uchwałą wyznaczał z kolei przepis art. 6j ust. 3b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, na mocy którego w przypadku nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe, lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno - wypoczynkowe, wykorzystywanych jedynie przez część roku, rada gminy uchwala ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. W oparciu o powyższe, w § 1 lit. a ww. uchwały ustalono dla nieruchomości położonych na terenie gmin wchodzących w skład Związku Międzygminnego, na których znajdują się domki letniskowe oraz dla innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, ryczałtową stawkę opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok od jednego domku letniskowego lub od innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno - wypoczynkowe w okresie od 1 maja do 30 września w wysokości 210,00 zł (przy selektywnym sposobie zbierania i odbierania odpadów). Uwzględniając powyższe stwierdzić trzeba, iż cechą, która stanowiła w roku 2019 prawną przesłankę dopuszczalności zastosowania tejże opłaty - zarówno w odniesieniu do nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, jak i innej nieruchomości - było ich wykorzystywanie na cele rekreacyjno - wypoczynkowe przez określoną w uchwale część roku, tj. w okresie od dnia 1 maja do dnia 30 września (kryterium funkcjonalne odnoszące się do sposobu i okresu używania nieruchomości). O ile przyznać należy rację orzekającym w sprawie organom, że zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że Skarżący nieruchomość w [...] w roku 2019 wykorzystywali (organy wywodziły ją ze stwierdzonego podczas oględzin faktu jej zadbania, co potwierdzili także Skarżący wskazując na okoliczność kilkukrotnego przyjazdu K.W. w roku 2019 w celach porządkowych) to jednak, w ocenie Sądu, za nieznajdujące oparcia w tychże dowodach uznać należy zaprezentowane w sprawie przez organy stanowisko o rekreacyjno - wypoczynkowym charakterze wykorzystywania nieruchomości. Powyższe stanowiło istotę sporu w niniejszej sprawie. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że stosownie do art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Obowiązek prowadzenia przez organy postępowania w zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej determinuje z kolei nakaz podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122), do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191), która odbywa się na podstawie przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach pomiędzy dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (por. B. Dauter S. Babiarz, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, B. Dauter, Ordynacja podatkowa - komentarz, wyd. X, Warszawa 2017, s. 1096). W ocenie Sądu organy nie zgromadziły dowodów wystarczająco podważających składane w trakcie postępowania oświadczenia współwłaścicieli o niewykorzystywaniu przez nich w roku 2019 nieruchomości w [...] w celach rekreacyjno -wypoczynkowych oraz o niegenerowaniu podczas incydentalnych pobytów K.W. w celach porządkowych jakie miały miejsce w 2019 roku odpadów komunalnych. Jako błędne Sąd uznał przyjęcie rekreacyjno - wypoczynkowego charakteru wykorzystywania tej nieruchomości na podstawie rozliczenia zużycia energii elektrycznej z roku 2019 (porównanym ogólnikowo ze zużyciem z innych okresów), a także zapisów deklaracji złożonej przez Stronę odnośnie sposobu wykorzystywania nieruchomości w roku kolejnym - 2020, jak i przyjętych do rozliczeń sposobów wykorzystywania nieruchomości w latach 2013-2016 (z uwzględnieniem decyzji ustalającej opłatę za 2016 rok dla innego - niż zadeklarowana - rodzaju nieruchomości). Odnosząc się w pierwszej kolejności do oceny dowodów z rachunków za dostawę energii elektrycznej podkreślić należy, iż nieuprawnione było stwierdzenie organu I instancji wywiedzione "z okazanych rachunków", że zużycie energii elektrycznej w roku 2016, w którym zgodnie z oświadczeniem nieruchomość była użytkowana przez 1 osobę, jest na poziomie zbliżonym do zużycia z lat 2017 – 2019, czyli okresu, w którym nieruchomość miałaby podlegać wyłączeniu z użytkowania. Na wyprowadzenie takich wniosków nie pozwalają bowiem znajdujące się w aktach sprawy jedyne zebrane w tej materii dwa dowody, tj. szczegółowe rozliczenie zużycia w okresie od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. potwierdzające - w drodze odczytu fizycznego - fakt zużycia w tym okresie (157 dni) 35 kWh oraz szacowany odczyt za okres od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] lutego 2017 r. przewidujący zużycie w tym okresie 152 kWh. Dowody te nie pozwalają na dokonywanie jakichkolwiek miarodajnych porównań z racji przede wszystkim dwóch różnych formuł odczytów, innych miesięcy objętych odczytami, niewiedzą dotyczącą rodzaju oraz ilości użytkowanych w rzeczonych okresach na terenie tejże nieruchomości urządzeń. Biorąc jednakże pod uwagę stwierdzone w drodze odczytu fizycznego zużycie na poziomie 35 kWh w okresie 157 dni 2019 roku stwierdzić należy, iż jest to zużycie minimalne, które niewątpliwie mogło zostać wygenerowane podczas kilku pobytów Strony w celach porządkowych (w trakcie mielenia traw po jej skoszeniu, podczas rozdrabniania liści, do podgrzania i obiegu wody), jak również do celów oświetlenia, czy monitoringu nieruchomości podczas nieobecności właścicieli. Zatem na podstawie tych dowodów można przyjąć, że nieruchomość była wykorzystywana, nie jest jednam możliwe uznanie, że sporadyczne pobyty na niej miały charakter rekreacyjno – wypoczynkowy. W ocenie Sądu nie potwierdza rekreacyjno - wypoczynkowego charakteru wykorzystywania nieruchomości w [...] także przeprowadzona przez organy ocena dowodów z deklaracji złożonej przez K. i M.W. za rok 2020 o wysokości opłaty za gospodarowanie przez nich odpadami, czy też z lat poprzedzających rok 2019, z uwzględnieniem decyzji ustalającej opłatę dla innego niż zadeklarowana rodzaju nieruchomości. Deklaracje te, czy też wydana w sprawie decyzja dotyczą innych czasookresów, a zatem nie mogą odzwierciedlać sposobu wykorzystywania przez Skarżących nieruchomości w roku 2019. Należy również podkreślić, że dokumentów tych brak jest w aktach sprawy zatem nie jest możliwe dokonanie jakiejkolwiek oceny ich treści oraz wniosków wyciągniętych przez organy na ich podstawie. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sama okoliczność czasowego przebywania na terenie nieruchomości nie świadczy o rekreacyjno-wypoczynkowym charakterze takiego pobytu, co słusznie było też podnoszone przez Kolegium w decyzji z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] uchylającej decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2020 r. i przekazującej sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Bezsprzecznie celowi takiemu nie służy samo porządkowanie terenu posesji. Jednakże, mimo zwrócenia przez Kolegium w decyzji uchylającej uwagi na konieczność uzupełnienia przez organ I instancji materiału dowodowego poprzez ustalenie sposobu wykorzystywania (z argumentacją, że nie można go jednoznacznie wywnioskować z wielkości zużycia prądu, a nadto, że nie służy temu złożone przez Stronę oświadczenie o sposobie wykorzystywania nieruchomości w roku 2020), Zarząd Związku ponownie - w oparciu o te same dowody, z identycznym uzasadnieniem swego stanowiska (uzupełnionego wyłącznie o poszerzenie opisu stanu faktycznego sprawy) - potraktował kilkukrotne przebywanie strony na terenie nieruchomości jako jej wykorzystywanie dla celów rekreacyjno - wypoczynkowych. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji Zarządu Związku z dnia [...] lipca 2021 r. w zaskarżonej decyzji za prawidłowe uznał tym razem przyjęcie rekreacyjno - wypoczynkowego charakteru wykorzystywania nieruchomości w oparciu o zestawienie zużycia prądu oraz składane deklaracje odnoszące się do innych czasookresów (co zanegowane zostało przez Sąd powyżej), mimo iż stanowiło to podstawę do uprzedniego uchylenia decyzji organu I instancji. Świadczy to niewątpliwie o naruszeniu w trakcie kontrolowanego postępowania sformułowanej w art. 121 Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów. W konsekwencji uznania, iż brak jest dowodów potwierdzających ustalenia organów, że nieruchomość Skarżących w [...] była w 2019 roku wykorzystywana przez nich w celach rekreacyjno - wypoczynkowych, co uzasadniałoby określenie wysokości stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie § 1 lit. a uchwały nr [...] Zgromadzenia Związku E. z [...] sierpnia 2016 r., stwierdzić należało, że organy naruszyły tenże przepis prawa materialnego, jak również przywołane przez Sąd zasady ogólne postępowania, o których stanowi ustawodawca w art. 121-122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz Skarżących 100 zł, na które składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium uwzględnieni dokonaną przez Sąd w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną.