I SA/Go 705/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi J.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do lipca oraz za wrzesień i październik 2008 r. oddala skargę. J.A., reprezentowana przez radcę prawnego M.K., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego orzekającą o solidarnej odpowiedzialności skarżącej, prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A", za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił "A" sp. z o.o. zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego powstałe w miesiącach: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku w łącznej wysokości 755.634,00 PLN w rozbiciu na poszczególne miesiące. Postanowieniem z dnia z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku spółki "A". W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że prowadził postępowanie egzekucyjne z majątku ww. spółki na podstawie tytułów wykonawczych, obejmujących należności z tytułu podatku akcyzowego krajowego w łącznej kwocie 755 634,00 zł. Organ egzekucyjny wskazał, że wszczęcie egzekucji administracyjnej nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2010 r., tj. z dniem doręczenia zobowiązanej spółce odpisów tytułów wykonawczych. W dniu [...] kwietnia 2010 r. wystawiono zawiadomienie nr [...] o zajęciu prawa majątkowego dłużnika, stanowiącego nadpłaty podatków w Urzędzie Skarbowym, które okazało się nieskutecznie i nie uzyskano żadnej kwoty zadłużenia. Nadto Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że z informacji o majątku spółki wynika, że nie jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości, nie figuruje w operacie ewidencji gruntów miasta [...] a także nie posiada aktualnie zarejestrowanych pojazdów, nie jest podatnikiem podatku VAT, nie odnotowano rachunków bankowych spółki, ostatnią czynnością majątkową wykazaną w Urzędzie Skarbowym było w dniu [...] października 2005 r. podwyższenie kapitału spółki do kwoty 50000 zł, ostatnią deklarację o wysokości osiągniętego dochodu CIT-2 spółka złożyła za okres od 1 stycznia do 31 maja 2005 r. i wykazała dochód w wysokości 70.772,66 zł. Organ egzekucyjny podniósł również, że w dniu [...] lutego 2009 r. przed Sądem Rejonowym dokonano wyjawienia majątku dłużnika. Z wykazu majątku nie wynika majątek spółki, z którego można by prowadzić skutecznie postępowanie egzekucyjne. Nadto w dniu [...] października 2010 r. poborca spisał protokół o stanie majątkowym spółki w obecności prezesa zarządu, z którego wynika, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada żadnych nieruchomości ani też środków transportowych, nie posiada praw majątkowych stanowiących własność zobowiązanego (wierzytelności, akcje, obligacje, weksle, prawa własności przemysłowej, prawa autorskie), nie posiada żadnego majątku podlegającego egzekucji administracyjnej. Z uwagi na to, że postępowanie egzekucyjne mające na celu ściągnięcie zaległości podatkowych "A" sp. z o.o. za wskazane miesiące okazało się bezskuteczne Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], na podstawie art. 165 § 1 i § 2 w zw. z art. 116 i 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. nr 8, poz. 65 ze zm. – powoływanej dalej jako "O.p."), wszczął z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu: J.A. – prezesa zarządu "A" sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. W piśmie z dnia [...] marca 2012 r. (data wpływu do organu 12 marca 2012 r.) radca prawny M.K., działający z upoważnienia J.A., wniósł wyjaśnienia do sprawy. Jednocześnie złożył wniosek o dołączenie do akt sprawy: - akt sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], - akt sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], oraz o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego włączył jako dowód akta spraw wskazane przez pełnomocnika skarżącej. Następnie postanowieniem z tego samego dnia o nr [...] odmówił zawieszenia postępowania podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wyznaczono skarżącej siedmiodniowy termin do zapoznania się i wypowiedzenia w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego jednakże nie skorzystała ona z przysługującego jej prawa. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego, na podstawie art. 116, art. 108, art. 109, art. 107, art. 4, art. 5, art. 6, art. 7 § 1, art. 13 § 1, art. 51 § 1, art. 53 § 1-4, art. 63, art. 133, art. 207 O.p. oraz § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowych osób trzecich J.A., prezesa zarządu "A" sp. z o.o. za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku określone w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...] stycznia 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów w sposób jednoznaczny wynika, że w okresie powstania zobowiązania podatkowego, a więc w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku, skarżąca była prezesem zarządu "A" sp. z o.o. Zostały zatem spełnione przesłanki pozwalające zaliczyć skarżącą do osób trzecich, o których mowa w przepisach art. 107 i art. 116 O.p. Zaistniały również okoliczności dające podstawę do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za powstałe w miesiącach styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, wrzesień, październik 2008 roku zobowiązania podatkowe oraz odsetki za zwłokę. W ocenie organu I instancji skarżąca nie wykazała, że w stosownym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości tej spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło bez jej winy. Nie wskazała także mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Organ podkreślił również, że skarżąca jako osoba trzecia odpowiada za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych. Organ I instancji wskazał, że skarżąca w momencie powzięcia wiedzy o tym, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym jest wyższe niż wynikające z prowadzonej księgowości spółki, mając wpływ na podjęcie działań zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki wykazała się bezczynnością. Nie wskazała żadnych składników majątkowych spółki, z których egzekucja byłaby możliwa. Naczelnik Urzędu Celnego podkreślił, że to organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne podjął wszelkie możliwe czynności, w celu ustalenia mienia spółki. W ocenie organu oświadczenie skarżącej, że w dniu [...] lipca 2005 r. sprzedała należące do niej udziały "A" sp. z o.o. P.N., na skutek czego stał się on jedynym wspólnikiem trudno uznać za wiarygodne i prawnie skuteczne. Podobnie rezygnację z funkcji prezesa, gdyż po tym czasie skarżąca podejmowała działania w imieniu spółki, tj.: - w dniu 9 sierpnia 2005r., jako prezes zarządu A Sp. z o.o., skierowała pismo do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego stanowiące odpowiedź na wezwanie tego Sądu; - w dniu 8 września 2005 r., jako prezes zarządu A Sp. z o.o., skierowała pismo do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o wydanie odpisu aktualnego ze starego rejestru przedsiębiorców, które niezbędnie potrzebowała w celu uaktualnienia umowy spółki z udziałem notariusza, który osobiście odebrała w dniu 9 września 2005 r. - w dniu 13 września 2005 r., jako jedyny wspólnik "A" sp. z o.o., stawiła się przed notariuszem M.K. w celu dokonania zmiany umowy spółki, której między innymi § 9 otrzymał brzmienie: Powołuje się jednoosobowy Zarząd w osobie J.A.A., oświadczając jednocześnie, że reprezentuje cały kapitał zakładowy spółki. Na tę okoliczność notariusz M.K. sporządziła protokół zawarty w akcie notarialnym repertorium A nr [...]. - w tym samym dniu, przed tym samym notariuszem oświadczyła, że obejmuje w kapitale zakładowym "A" sp. z o.o. 10 udziałów po 5.000 zł. każdy na łączną kwotę 50.000 złotych. Na tę okoliczność notariusz M.K. sporządziła akt notarialny repertorium A Nr [...]. Od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Celnej zarzucając jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania, a w szczególności: - art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez uznanie, że J.A. ponosi solidarną odpowiedzialność za podatkowe zobowiązania spółki, - art.121 § 1 O.p. przez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu, - art. 122 O.p. poprzez niezbadanie dokładnego stanu faktycznego sprawy, - art.187 § 12 O.p. przez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ I instancji tendencyjnie przyjął, że wszelkie dowody przedstawione przez stronę, przemawiają na jej niekorzyść, bądź odmówił im wiarygodności nie uzasadniając, w sposób dostateczny, powodu takiego rozstrzygnięcia. Przeprowadzone postępowanie ograniczyło się do wymienienia w uzasadnieniu decyzji listy dokumentów, bez jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się do nich. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ nie wyjaśnił wątpliwości dotyczącej przedstawienia przez skarżącą rezygnacji P.N.. Wskazał, że P.N. zeznał, iż prezesem spółki "A" od [...] lipca 2005 r. zgodnie z aktem notarialnym z [...] czerwca 2005 r., a także, że nie jest pewien dokładnie czy J.A. złożyła oświadczenie o rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu. Jednocześnie stwierdził, że P.N. działał w późniejszym okresie jako prezes zarządu podpisując się na szeregu dokumentów. W ocenie pełnomocnika skarżącej organ I instancji zignorował treść postanowienia Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt: [...] umarzającego postępowanie wobec J.A.. Nadto pełnomocnik skarżącej powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Go 1/12 wskazał, że wszystkie ze wskazanych w nim naruszeń miały miejsce również w przypadku niniejszego postępowania. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Dyrektor Izby Celnej, na podstawie art. 107, art. 108, art. 109 i art. 116 O.p. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo uznał, że w okresie w jakim upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku akcyzowego określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r., tj. w okresie od stycznia 2008 r. do lipca 2008 r. i od września 2008 r. do października 2008 r. włącznie, J.A. była prezesem zarządu spółki z o.o. "A". W ocenie organu II instancji niewskazanie przez skarżącą przed kim złożyła sporną rezygnację, jak również biorąc pod uwagę czynności faktycznie podejmowane przez nią jako prezesa zarządu spółki z o.o. "A" po dniu [...] lipca 2005 r. utwierdzają w przekonaniu, że do takiej rezygnacji w dniu [...] lipca 2005 r. faktycznie nie doszło. Nadto Dyrektor Izby Celnej zauważył, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, że wystąpiły jednocześnie wszystkie przesłanki niezbędne do orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, tj.: - istnieją zaległości podatkowe spółki "A" wynikające z zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące od stycznia 2008 r. do lipca 2008 r. i od września 2008 r. do października 2008 r., - egzekucja z majątku podatnika okazała się bezskuteczna, - skarżąca była członkiem zarządu (prezesem) ww. spółki w okresie od lutego 2008 r. do sierpnia 2008 r. i od października 2008 r. do listopada 2008 r., tj. w miesiącach, w których upływał termin płatności powyższych zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym, - skarżąca nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jej winy, jak też nie wskazała mienia, z którego egzekucja byłaby możliwa. Odnosząc się do podnoszonej w odwołaniu argumentacji pełnomocnika skarżącej, jakoby organ nie wyjaśnił wątpliwości dotyczącej przedstawienia przez skarżącą rezygnacji P.N.. Jak również faktu, że P.N. zeznał, iż jest on prezesem spółki "A", oraz że nie jest on pewien dokładnie czy skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji ze stanowiska, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że czynności dokonane przez skarżącą po dniu [...] lipca 2005 r., bezspornie wskazują, że permanentnie pełniła ona funkcję prezesa zarządu "A" sp.z o.o. Natomiast odnosząc się do zarzutu nie odniesienia się przez organ do treści postanowienia Sądu Rejonowego Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt: [...] organ odwoławczy stwierdził, że celem postępowania karnego jest wykazanie winy poprzez wypełnienie znamion czynu zabronionego. Tym samym postępowanie karne jest postępowaniem odrębnym, niezależnym od postępowania administracyjnego, bowiem dla zaistnienia odpowiedzialności za czyn zabroniony nie jest wystarczające, aby stronie zarzucić naruszenie materialnych przepisów podatkowych, i odwrotnie. W ocenie organu odwoławczego kwestię tą organ I instancji winien był wyjaśnić skarżącej w zaskarżonej decyzji, czego nie uczynił, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość zapadłego orzeczenia, a więc nie mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Odnośnie zaś kolejnego zarzutu pełnomocnika skarżącej jakoby nie ustalono, czy sytuacja majątkowa spółki dawała podstawy do tego, aby w okresie pełnienia przez nią funkcji prezesa zarządu, mógł być złożony wniosek o ogłoszenie upadłości, bądź wszczęcie postępowania naprawczego, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że skarżąca, na początku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, jako prezes zarządu. "A" sp. z o.o, tj. w dniu [...] czerwca 2004r. udzieliła pełnomocnictwa P.N. do reprezentowania jej firmy wobec wszelkiej kontroli urzędów (...). Pełnomocnictwo jest ważne do odwołania. Organ wskazał, że tego faktu nie neguje skarżąca, jak też nie wskazuje dokumentu, którym odwołałaby niniejsze pełnomocnictwo. Ponadto, z zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie zaś z załączników do pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. wynika, że deklaracje dla podatku od towarów i usług VAT-7 za okres od lipca 2004 r. do maja 2005 r. oraz korekty ww. deklaracji VAT-7 za miesiące luty, marzec i kwiecień 2005 r. oraz zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za rok podatkowy od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. składała J.A. (wykazując stratę w wysokości 7.210,90 zł). Nadto "A" sp. z o.o nie posiadała majątku trwałego, co wynika ze sprawozdania spółki sporządzonego na dzień [...] grudnia 2004 r. i potwierdzonego protokołem Sądu Rejonowego sygn. akt [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. sporządzonego na okoliczność wyjawienia majątku spółki. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 4 lipca 2005 r. P.N., jako pełnomocnik spółki, potwierdził odbiór decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] określającej Spółce "A" zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym na łączną kwotę 574.904,00 zł. W ocenie Dyrektora Izby Celnej zarówno skarżąca jako prezes zarządu "A" sp. z o.o. mając świadomość ustaleń ww. kontroli (co może potwierdzać zapis zawarty w pkt. 4 lit. b umowy zbycia udziałów sporządzonej w dniu [...] lipca 2005 r. i podpisanej przed notariuszem J.M.P. rep. A nr [...]), jak również P.N. sprawując funkcję pełnomocnika ww. spółki, znając sytuację finansową reprezentowanego podmiotu, w dniu 4 lipca 2005 r. kiedy to odebrał decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na łączną kwotę 574.904,00 zł powzięli wiedzę, że zobowiązanie to jest wyższe niż wynikające z prowadzonej przez nich księgowości. Tym samym, zgodnie z art. 10 i 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) zaistniały przesłanki do ogłoszenia upadłości, więc stosownie do art. 21 ww. ustawy dłużnik był obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Tego nie uczyniła zarówno skarżąca jak również umocowany przez nią pełnomocnik P.N.. Powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik skarżącej zaskarżył w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej naruszenie: - art. 116 § 1 i 2 O.p. poprzez uznanie, że skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność za podatkowe zobowiązania "A" sp. z o.o., - art.121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organu, - art.122 O.p. poprzez niezbadanie dokładnego stanu faktycznego sprawy, - art.187 §1 O.p. poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w szczególności deklaracji VAT-7 składanych w imieniu spółki, - art. 233 § 2 O.p. poprzez nie uchylenie w całości decyzji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, mimo potrzeby przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. W ocenie pełnomocnika skarżącej J.A. nie może odpowiadać za zobowiązania podatkowe spółki, jeżeli przesłanki złożenia wniosku o upadłość zaistniały, gdy nie miała ona wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że od momentu sprzedania udziałów w spółce "A", skarżąca nie mogła złożyć takiego wniosku o ogłoszenie upadłości, albowiem jest to prawnie niedopuszczalne. Taka sama sytuacja ma miejsce w zakresie wpisów zarządu w KRS. W ocenie pełnomocnika skarżącej okoliczność, że P.N. nie pamięta, iż złożono mu rezygnację, nie przesądzą, że taka rezygnacja złożona nie była, albowiem P.N. jednoznacznie nie zaprzeczył, że taka okoliczność nie miała miejsca. Nadto w okresie następującym po tej dacie P.N. składał oświadczenia i wnioski podpisując się jako prezes zarządu spółki "A". Natomiast wszelakie czynności podejmowane przez skarżącą po sprzedaniu i rezygnacji z funkcji prezesa zarządu, o ile miały miejsce, mogły wynikać z niewiedzy. Nadto przy wszelkich czynnościach wskazanych przez organ, których zaistnienia skarżąca nie kwestionuje, dokonanych po dniu [...] lipca 2005 r. był obecny P.N. co, w ocenie pełnomocnika skarżącej, może wskazywać na ewentualne wprowadzanie skarżącej w błąd przez P.N.. Pełnomocnik skarżącej podniósł również, że w poprzednich postępowaniach, których akta zostały dołączone do akt niniejszej sprawy, część deklaracji VAT-7 za okres 2004-2005 była fałszowana, co może uprawdopodabniać okoliczność, że również kolejne dokumenty składane w imieniu spółki mogły być fałszowane. A to nie zostało przez organ w sposób wystarczający zbadane i wymaga dodatkowego postępowania dowodowego. Nadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że Sąd Rejonowy Wydział Karny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. sygn. akt: [...] bezdyskusyjnie stwierdził, że J.A. takiej funkcji w okresie po [...] lipca 2005 r. nie pełniła. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, że podniesione w skardze zarzuty dotyczą zarówno prawa procesowego, jak i materialnego. Punktem wyjścia dla uznania wskazanej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organy obu instancji w wyczerpujący sposób wyjaśniły i przedstawiły w uzasadnieniach wydanych decyzji. Należy uznać, że został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i nast. O.p. oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu jurysdykcyjnym zgodnie z art. 180 i nast. O.p.. Podkreślić należy, że organ I instancji w trakcie prowadzenia postępowania podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, przeprowadził szereg dowodów, w tym z dokumentacji firmy, i to zarówno dotyczącej jej powołania i funkcjonowania, jak i dokumentów księgowych, których przeprowadzenie pozwoliło na dokonanie wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie objętym istotą sporu w niniejszej sprawie. Jednocześnie, na każdym etapie postępowania zapewniono stronie możliwość składania wniosków dowodowych i wypowiedzenia się co do już przeprowadzonych czynności. Co istotne, podjęta przez organy ocena dowodów w żadnym razie nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy uzasadnionym było zastosowanie wobec skarżącej J.A. instytucji przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki "A" za zaległości podatkowe spółki w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od stycznia do lipca oraz za wrzesień i październik 2008 r. W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że ogólna reguła odpowiedzialności osób trzecich została sformułowana w art. 107 O.p. Przepis ten w §1 i § 2 pkt 1 - 4 wskazuje zakres i kategorie należności, za które odpowiedzialność ponosi osoba trzecia (m.in. członek zarządu). Z jego treści wynika, że osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowe całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem, jak również za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, niezwrócone w terminie zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług oraz za oprocentowanie tych zaliczek i za koszty postępowania egzekucyjnego. Odpowiedzialność osób trzecich jest więc instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z podmiotem innym niż podatnik (w pewnym zakresie także płatnik i inkasent). Nie ulega zatem wątpliwości, iż wyżej przytoczona regulacja ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110 - 117 O.p., przy czym katalog osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma charakter zamknięty. Nadmienić przy tym należy, że orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia. Zatem odpowiedzialność osób trzecich w Ordynacji podatkowej ma charakter posiłkowy w stosunku do odpowiedzialności podatnika (płatnika i inkasenta). Stwierdzenie, że określony podmiot spełnia ustawowe przesłanki odpowiedzialności danej kategorii osób trzecich, zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o jej odpowiedzialności. Nie istnieje zatem prawna możliwość odstąpienia od wydania tego rodzaju decyzji. Przedmiotowa decyzja może zostać wydana dopiero wtedy, gdy organ podatkowy będzie posiadał uzasadnione podstawy do przyjęcia, że pierwotny dłużnik (podatnik, płatnik, inkasent) nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania, a wysokość tego zobowiązania musi wynikać z decyzji właściwego organu. Oznacza to zatem, że wysokość zaległości podatkowych, za które odpowiadać ma osoba trzecia, wynika z wcześniejszej decyzji organu podatkowego, wydanej we właściwym postępowaniu w stosunku do podatnika, niekiedy także płatnika lub inkasenta. Jedną z grup podmiotów mieszczących się kategorii osób trzecich są członkowie zarządu spółek kapitałowych ponoszący odpowiedzialność za zaległości podatkowe tych spółek. Zgodnie bowiem z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis § 2 art. 116 O.p. stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Stosownie do brzmienia § 4 ww. przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu. W konstrukcji powołanego przepisu z jednej strony zawarto obowiązki, do których wypełnienia zobowiązany jest organ i od których spełnienia uzależnione jest orzekanie o odpowiedzialności osób trzecich, tj.: wykazanie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. Z drugiej strony, ściśle określono w nim tzw. przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu, z udziałem którego prowadzone jest postępowanie od odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Zalicza się do nich wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Ciężar przedłożenia dowodów potwierdzających istnienie tych przesłanek spoczywa na stronie, na organie zaś ich ocena. Świadczą o tym takie sformułowania odnoszące się do członków zarządu, jak: "nie wykazał", "nie wskazuje". Zatem, to członek zarządu winien wykazać aktywność w kierunku przedstawienia dowodów potwierdzających istnienie jednej (lub obu) okoliczności wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, powstałe w czasie, kiedy wchodził w skład jej zarządu. Jednocześnie należy podkreślić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują tzw. negatywnych przesłanek odpowiedzialności osób trzecich, ani też prawa tej osoby do ubiegania się o ograniczenie jej odpowiedzialności ze względu na zasady współżycia społecznego lub ważne względy społeczno - gospodarcze. Stwierdzenie, że określony podmiot spełnia ustawowe przesłanki odpowiedzialności danej kategorii osób trzecich, zobowiązuje organy podatkowe do wydania decyzji o jej odpowiedzialności. Nie ma prawnej możliwości odstąpienia od wydania tego rodzaju decyzji. Prowadząc postępowanie w trybie art. 116 O.p., organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności zbadać istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania w sposób wiarygodny przedstawiła okoliczności egzoneracyjne. W przypadku braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych, i odwrotnie, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych automatycznie wyłącza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W niniejszej sprawie główny zarzut skarżącej koncentruje się wokół dowiedzenia nieistnienia jednej z przesłanek pozytywnych odpowiedzialności. Skarżąca twierdzi bowiem, że w momencie powstania zaległości podatkowych w Spółce "A", dochodzonych w niniejszym postępowaniu, nie była członkiem zarządu tej Spółki, gdyż w dniu [...] lipca 2005 r. sprzedała całość swoich udziałów i złożyła rezygnację z funkcji prezesa zarządu. Zatem punktem wyjścia do przypisania odpowiedzialności podatkowej skarżącej było ustalenie, czy w okresie którego zobowiązanie dotyczy, pełniła ona funkcję członka zarządu Spółki, z którą taka odpowiedzialność jest łączona. Odnosząc się do powyższego - w ocenie Sądu - organy jednoznacznie wykazały w niniejszej sprawie fakt pełnienia przez skarżącą obowiązków prezesa zarządu spółki z o.o. "A" w okresie w jakim upływał termin płatności zobowiązań z tytułu akcyzowego. Świadczy o tym nie tylko sposób złożenia rzekomej rezygnacji z funkcji prezesa zarządu spółki, ale i szereg czynności faktycznych, które skarżąca podejmowała po dniu [...] lipca 2005 r. Ustawodawca wskazując na przypadki wygaśnięcia mandatu członka zarządu w art. 202 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm. – dalej jako "K.s.h.") stwierdził, że mandat członka zarządu wygasa m.in. wskutek rezygnacji z członkowstwa w zarządzie. Nie ulega jednak wątpliwości, że oświadczenie woli o rezygnacji, podobnie jak wypowiedzenie, wymaga zakomunikowania innej osobie, a podmiotem zainteresowanym tym oświadczeniem w sensie materialnoprawnym jest spółka jako osoba prawna. Do oświadczeń woli o rezygnacji znajduje zatem zastosowanie art. 61 Kc (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 2004 r., V CK 600/03, Glosa 2006, Nr 1, s. 19). W świetle powyższego, choć nie ulega wątpliwości, że rezygnacja jest jednostronną czynnością prawną a jej skuteczność nie zależy od przyjęcia przez spółkę, to dla jej skuteczności wymagane jest aby do spółki dotarła. Tymczasem w sprawie nie można przyjąć, że spółka z pismem skarżącej z dnia [...] lipca 2005 r. miała możliwość się zapoznać. Prócz bowiem sporządzonego własnoręcznie pisma o rezygnacji, skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że oświadczenie woli o rezygnacji zostało spółce zakomunikowane. Nie sposób również z samego faktu sprzedaży udziałów na rzecz P.N. wyprowadzić wniosku, że skarżąca automatycznie przestała pełnić funkcję prezesa zarządu, gdyż posiadanie mandatu członka zarządu nie jest uzależnione od posiadania udziałów w spółce. W samej umowie sprzedaży udziałów, której podpisy stron poświadczył notariusz nie zawarto oświadczenia skarżącej o rezygnacji z funkcji członka zarządu. Z art. 201 § 3 K.s.h. wynika bowiem, że do zarządu mogą być powołane osoby spośród wspólników lub spoza ich grona. Zatem nie jest wykluczona sytuacja, w której sprzedawca udziałów nadal pozostaje członkiem zarządu w spółce. Tym samym, organ zasadnie przyjął, że tak złożona rezygnacja w rzeczywistości prawnie była bezskuteczna. Ponadto, P.N. występując w dniu [...] kwietnia 2009 r. przed Sądem Rejonowym w sprawie o wyjawienie majątku nie potwierdził, że skarżąca złożyła oświadczenie o rezygnacji ze stanowiska prezesa zarządu. Ustalenia organu w tym zakresie potwierdza również szereg czynności faktycznych podjętych przez skarżąca po dniu [...] lipca 2005 r., w których występowała jako prezes zarządu spółki "A". Wskazać tu należy m.in. na następujące okoliczności: - w dniu 9 sierpnia 2005 r., jako prezes zarządu Spółki "A", skarżąca skierowała pismo do Sądu Rejonowego stanowiące odpowiedź na wezwanie tego Sądu; - w dniu 8 września 2005 r., jako prezes zarządu Spółki "A", skierowała wniosek do Sądu Rejonowego o wydanie odpisu aktualnego ze starego rejestru przedsiębiorców, uzasadniając że jest on niezbędny do uaktualnienia umowy spółki z udziałem notariusza i który osobiście odebrała 9 września 2005 r.; - w dniu 13 września 2005 r., jako jedyny wspólnik spółki "A", stawiła się przed notariuszem w celu dokonania zmiany umowy spółki, której m.in. §9 otrzymał brzmienie "Powołuje się jednoosobowy Zarząd w osobie J.A.A.". Jednocześnie oświadczyła, że reprezentuje cały kapitał zakładowy spółki. W tym samym dniu, przed tym samym notariuszem skarżąca oświadczyła, że obejmuje w kapitale zakładowym Spółki "A" 10 udziałów po 5.000 złotych każdy, na którą to okoliczność notariusz sporządził akt notarialny repertorium A Nr [...], - w postanowieniu Sądu Rejonowego, Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia [...] października 2005 r. zawarto zapis w dziale 2 - podrubryka 1 "A.J.A. - prezes zarządu", - w KRS nr [...] dotyczącym spółki "A" - stan na dzień [...] listopada 2005r., [...] lutego 2006 r., [...] kwietnia 2010 r. w dziale 2 - podrubryka 1 widnieje zapis "A.J.A. - prezes zarządu". W ocenie Sądu powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny dowodzą, że skarżąca po dniu [...] lipca 2005 r. nadal pełniła funkcję prezesa zarządu spółki "A" w związku z czym zasadnym było orzeczenie o przeniesieniu na jej osobę odpowiedzialności z tytułu zaległości podatkowych ww. spółki za okres od stycznia do lipca oraz za wrzesień i październik 2008 r. Brak jest bowiem w aktach jakiegokolwiek dowodu na to, że w tym okresie skutecznie złożyła mandat członka zarządu. Nie można również uznać twierdzenia skarżącej, że podejmowane przez nią czynności po [...] lipca 2005 r. mogły wynikać z niewiedzy. Skarżąca prowadząc bowiem działalność gospodarczą winna wykazać się należytą starannością przy jej prowadzeniu. Poza tym, powołanie się na niewiedzę, w sytuacji gdy skarżąca po rzekomej rezygnacji z funkcji prezesa zarządu, w dniu [...] września 2005 r. jako jedyny wspólnik spółki "A", stawiła się przed notariuszem celem dokonania zmiany umowy spółki, która w § 9 stwierdza fakt powołania jednoosobowego zarządu w osobie J.A.A., należy uznać za mało wiarygodne i niewystarczające. Ponadto, z zapisów w KRS nr [...] dotyczącym spółki "A" - stan na [...] listopada 2005 r., [...] lutego 2006 r., [...] kwietnia 2010 r. - jednoznacznie wynika, że funkcję prezesa zarządu pełniła skarżąca. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na konsekwencje wynikające z treści art. 17 ust.1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz.1186 ze zm.), co zasadnie podniósł organ odwoławczy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe, a organ podatkowy nie może wywodzić, że organy spółki są nieprawidłowo powołane, dopóki nie zostanie wzruszona prawdziwość wpisu w Rejestrze. W tym zakresie osobę trzecią wiąże domniemanie zawarte w art. 17 ust. 1 ustawy o KRS i wbrew wpisowi nie może ona wykazywać, że wpis do rejestru nie był prawdziwy (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2008 r. sygn. akt III CZP 124/08). Przechodząc do drugiej przesłanki pozytywnej, tj. ustalenia bezskuteczności egzekucji z majątku spółki trzeba wskazać, że w świetle art. 116 § 1 O.p. ma ona również podstawowe znaczenie dla odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08, stwierdzenie przez organ podatkowy bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. powinno być dokonane po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, zaś stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2011 r. umarzającym postępowanie egzekucyjne, Dyrektor Izby Celnej w sposób wyczerpujący przedstawił podejmowane w tym zakresie wobec spółki "A" działania i wynikające stąd wnioski. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego uzyskano informacje, z których wynika, że spółka "A" nie posiada nieruchomości, nie figuruje w operacie ewidencji gruntów, nie posiada aktualnie zarejestrowanych pojazdów, nie jest aktualnie podatnikiem VAT, nie posiada rachunków bankowych a ostatnią czynnością wykazaną w Urzędzie Skarbowym było podwyższenie kapitału spółki do kwoty 50.000 zł. Ponadto, w dniu [...] lutego 2009 r. przed Sądem Rejonowym dokonano wyjawienia majątku dłużnika, z którego wynika, że nie posiada on żadnego majątku, wobec którego można prowadzić postępowanie egzekucyjne. Dotychczasowe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że organy podatkowe w sposób prawidłowy wykazały istnienie w stosunku do skarżącej pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki "A". Skarżąca w złożonej skardze podniosła również, że nie miała wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia upadłości, z uwagi na rezygnację z funkcji prezesa zarządu Spółki. Sąd nie podziela tego poglądu, gdyż jak zostało wyżej wykazane, skarżąca po dniu [...] lipca 2005 r. nadal występowała jako prezes zarządu spółki "A", a zatem była również odpowiedzialna za prawne działania w zakresie postępowania upadłościowego. Ustawodawca, wprowadzając przesłankę braku zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, powiązał konstrukcję odpowiedzialności ukształtowaną w omawianym przepisie art. 116 O.p. z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.). Zgodnie z art. 21 tejże ustawy dłużnik był obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Należy przy tym wskazać na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że dla wyłączenia odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i spółki akcyjnej nie ma znaczenia, kto zgłosił żądanie ogłoszenia upadłości, gdyż nie wynika to z art.116 §1 O.p., byleby tylko uczynił to w terminie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia I SA/Gd 45/07 z dnia 24 lipca 2007 r., dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organy zasadnie przyjęły, że sytuację finansową reprezentowanego podmiotu znał zarówno pełnomocnik ww. spółki P.N., gdyż w dniu 4 lipca 2005 r. odebrał decyzję Dyrektora UKS określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym na kwotę 547.904 zł wydaną w wyniku przeprowadzonej kontroli, jak i prezes zarządu spółki "A" J.A., na co bezwzględnie wskazuje zapis zawarty w pkt 4 lit. b umowy zbycia udziałów sporządzonej w dniu [...] lipca 2005 r., której podpisy poświadczył notariusz. Powzięli zatem wiedzę, że zobowiązanie to jest wyższe aniżeli wynikające z prowadzonej przez nich księgowości i w konsekwencji uprawnieni, jak i zobowiązani zostali do zgłoszenia wniosku o upadłość lub otwarcie postępowania układowego. Tymczasem, jak trafnie ustalono w toku prowadzonego postępowania podatkowego skarżąca , jak i umocowany przez nią pełnomocnik – P.N. mimo, że mieli wpływ na podjęcie działań zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki "A", wykazali się bezczynnością. Odnośnie natomiast zarzutu, że cześć deklaracji VAT za okres 2004 – 2005 r. była fałszowana, co uprawdopodabnia, że kolejne dokumenty mogły być fałszowane, należy przypomnieć, iż nie było rolą organów celnych w niniejszym postępowaniu badanie dokumentów pod kątem ewentualnego fałszerstwa, gdyż pozostaje to w gestii organów ścigania. Poza tym, skarżąca nie wskazała jakie konkretnie dokumenty miała na myśli. Zatem, w świetle powyższego organy podatkowe zasadnie przyjęły, że skarżąca, pomimo znajomości sytuacji finansowej spółki "A", nie dokonała we właściwym czasie zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego i co więcej, zarówno prezes zarządu, jak i umocowany pełnomocnik nie wykazali, że niezgłoszenie takiego wniosku nie nastąpiło z ich winy. W ocenie Sądu, również kolejna z przesłanek egzoneracyjnych, jaką jest wskazanie składników majątkowych spółki, z których egzekucja jest możliwa, mimo, że ciężar jej wykazania spoczywa na członku zarządu, w stosunku do którego postępowanie to jest prowadzone, nie została w żaden sposób w toku prowadzonego postępowania wykazana. Akta sprawy w sposób jednoznaczny wskazują, że to organ egzekucyjny prowadzący postępowanie egzekucyjne podjął wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności, których celem było ustalenie mienia spółki "A", zaś skarżąca nie naprowadziła organu na żadne konkretne dowody, które pozwalałyby ustalić dodatkowy majątek spółki "A", z którego mogłoby dojść do zaspokojenia zaległości podatkowych tej spółki. W kwestii zarzutu zignorowania przez organy podatkowe postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2010 r., tut. Sąd w pełni podziela stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane zarówno w zaskarżonym rozstrzygnięciu, jak i w odpowiedzi na skargę. Wynikająca z art. 181 O.p. możliwość wykorzystania materiałów zgromadzonych w innych postępowaniach nie oznacza, że organ jest związany każdym rozstrzygnięciem sądu karnego. Oznacza to jedynie, że organ ma możliwość wykorzystania materiałów zgromadzonych w innym postępowaniu. Co więcej, w niniejszej sprawie, sąd karny umarzył postępowanie w oparciu o własną ocenę czynności skarżącej z dnia [...] lipca 2005 r. Ta ocena nie jest jednak dla organu podatkowego w żadnym razie wiążąca, gdyż zgodnie z art. 191 O.p. ma on możliwość dokonania własnej oceny dowodów. Zebrany w sprawie i wnikliwie rozpoznany materiał dowodowy w pełni usprawiedliwiał zastosowanie przez organy podatkowe w stosunku do skarżącej instytucji uregulowanej w art.116 O.p., zaś ona sama, pomimo spoczywającego na niej ciężaru, nie przedstawiła żadnego materialnego i wystarczającego dowodu uwalniającego ją od tej odpowiedzialności. W ocenie Sądu, zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że w niniejszym postępowaniu nie zachodziła przesłanka wynikająca z art. 233 § 2 O.p. Kierując się tym samym przedstawionymi względami, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja znajduje dostateczne podstawy w prawie materialnym, zaś jej wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym. Powyższe czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270). |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Krystyna Skowrońska-Pastuszko |Stefan Kowalczyk |