I SA/Go 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2021 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej wraz z odsetkami za zwłokę 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...]. 2. Umarza postępowanie podatkowe. M.W. (dalej także jako "Strona", "Skarżący", "Podatnik"), wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: "Organ II instancji", "Organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej jako: "Organ I instancji", "Organ podatkowy") z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i odsetek za zwłokę. W sprawie wystąpił następujący stan faktyczny. W związku z odmową uiszczenia opłaty targowej sporządzone zostały przez poborców opłaty targowej protokoły, z których wynika, że M.W. oraz jego sprzedawcy dokonywali w dniach wskazanych w sentencji decyzji organu I instancji sprzedaży pieczonych kurczaków z dwóch przyczep gastronomicznych usytuowanych przy ul. [...] w [...]. Wobec powyższego zdaniem organu I instancji Strona była zobowiązana do uiszczenia dziennej opłaty targowej za prowadzoną ww. sprzedaż. W związku z niewykonaniem obowiązku podatkowego przez Skarżącego, Prezydent Miasta wydał w dniu [...] września 2019 r. postanowienie nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. W odpowiedzi na ww. postanowienie Strona w piśmie z dnia [...] października 2019 r. wskazała, iż sprzedaż pieczonych kurczaków z przyczepy gastronomicznej usytuowanej przy ul. [...] jest przedmiotem sprawy skierowanej do SKO w celu rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji przyczepy jako obiektu budowlanego. Wobec powyższego organ podatkowy, w celu wyjaśnienia sprawy, pismem nr [...] z dnia [...] października 2019 r. wystąpił do SKO z prośbą o udzielenie informacji z jakim dniem decyzja Kolegium nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., utrzymująca decyzję Organu I instancji nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2018, stała się decyzją prawomocną. W decyzji tej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zostały grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 25 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej tj. wartość utwardzonego terenu położonego przy ul. [...]. Organ podatkowy nie zgodził się, że przedmiotowa przyczepa gastronomiczna jest budowlą i z tego tytułu nie było możliwe opodatkowanie jej podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), dalej jako u.p.o.l. W odpowiedzi SKO poinformowało, że ww. decyzja [...] z dnia [...] maja 2019 r. nie jest prawomocna, bowiem w dniu 25 października 2019 r. Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] Organ I instancji zawiesił wszczęte postępowanie podatkowe, do chwili powzięcia wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia Sądu. W dniu 22 czerwca 2020 r. SKO przesłało akta sprawy z odwołania M.W. wraz z kserokopią odpisu prawomocnego wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Go 773/19. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Organ I instancji podjął z urzędu zawieszone postępowanie. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł w sprawie określenia M.W. wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej i odsetek za wskazane w sentencji decyzji okresy od marca 2018 r. do listopada 2018 r. w związku z dokonywaną sprzedażą pieczonych kurczaków z przyczepy gastronomicznej usytuowanej w [...] w kwocie 2.700zł (tj. 20 zł x 135 dni) oraz za okresy od września 2018 r. do grudnia 2018 r. przy ul. [...] w kwocie 1.220,00 zł (tj. 20,00 zł x 61 dni). W uzasadnieniu decyzji podkreślono, iż Organ podatkowy prowadził również oddzielne postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za rok 2018 dot. nieruchomości położonej przy ul. [...], na której posadowiona była przyczepa gastronomiczna. W tej sprawie została wydana decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r., w której Organ podatkowy nie zgodził się, że przedmiotowa przyczepa gastronomiczna jest budowlą i z tego tytułu nie było możliwe opodatkowanie jej podatkiem od nieruchomości zgodnie z przepisami u.p.o.l. Przyjęto natomiast do opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 20 m2, na którym była posadowiona ww. przyczepa. Decyzją tą umorzono postępowanie podatkowe, bowiem wyliczony podatek od nieruchomości wynosił 7 zł. Od decyzji tej strona nie wniosła odwołania i stała się ona decyzją ostateczną. Ponadto Organ I instancji podkreślił, że opłacie targowej podlega sprzedaż w każdym miejscu, nie tylko wyznaczonym do tego celu, o ile miejsce to nie stanowi budynku lub jego części, zgodnie z definicją określoną w art. 1a u.p.o.l; a zwolnienie z opłaty targowej przewidziane zostało w art. 16 u.p.o.l. i dotyczy podatników podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Organ podatkowy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie zastrzeżenie, o którym mowa w art. 15 ust. 2b u.p.o.l. nie dotyczy rozpatrywanego przypadku (Strona nie dokonywała sprzedaży w budynku lub w jego części) oraz nie korzystała ze zwolnienia od opłaty targowej na podstawie art. 16 u.p.o.l. (nie była w ww. okresie podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotem opodatkowania położonym na targowisku przy [...]). Wobec tego zdaniem Organu podatkowego winna była uiszczać za wskazane w decyzji dni opłatę targową z tytułu sprzedaży pieczonych kurczaków z przyczep gastronomicznych położonych przy ul. [...]. Na skutek wniesionego przez Stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie zawarte w aktach sprawy dowody w sposób przekonujący potwierdzają fakt prowadzenia przez Skarżącego ww. działalności handlowej na wskazanej w decyzji powierzchni. Fakt ten wynika ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów. Fakt ten ponadto nie był kwestionowany przez Stronę. W ocenie Organu odwoławczego M.W. jest podatnikiem podatku od nieruchomości, z tytułu dzierżawionych gruntów oraz utwardzenia gruntu polbrukiem. Przedmiotem decyzji wymiarowych nie są natomiast przyczepy, z których dokonywana jest sprzedaż. W ocenie Kolegium fakt opłacenia podatku od nieruchomości od dzierżawionych gruntów, na których dokonywana jest sprzedaż nie upoważnia Strony do zastosowania zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 16 u.p.o.l. Zdaniem SKO nie ulega także wątpliwości, iż obowiązek uiszczania opłaty targowej powstaje również w sytuacji, gdy sprzedaż nie jest dokonywana na targowisku. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w niniejszej sprawie sprzedaż nie była dokonywana w budynku czy jego części, a w przyczepach, które stanowiły pojazdy podlegające rejestracji. Nie stanowią one także budowli. Kolegium podkreśliło, że powstanie zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że we wskazanych w decyzji dniach, Strona prowadziła sprzedaż pieczonych kurczaków. W ocenie SKO zawarte w aktach sprawy dowody w sposób przekonujący potwierdzają fakt prowadzenia przez odwołującego w ww. dniach działalności handlowej na wskazanej powierzchni. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję złożył M.W., zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 i 2, 2b oraz art. 16 u.p.o.l. W uzasadnieniu skargi Skarżący podkreślił, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. toczyło się postępowanie w przedmiocie określenia podatku od nieruchomości za rok 2018, które zakończyło się dla niego nieprzychylnie, gdyż Sąd nie zakwalifikował przyczepy – obiektu małej gastronomii, jako budowli lub tymczasowego obiektu budowlanego, co skutkowało tym, że Skarżący uiścił podatek od nieruchomości. Dodatkowo wskazał, że w uzasadnieniu ustnym Sąd oddalając skargę podkreślił, że Skarżący winien uiścić podatek od nieruchomości co zarazem wykluczy naliczanie podatku targowego. W ocenie Strony Kolegium w swojej decyzji nie uzasadniło w żaden sposób, dlaczego fakt opłacenia podatku od nieruchomości nie upoważnia go do zwolnienia z opłaty targowej. Zdaniem Skarżącego jest to sprzeczne z ustną argumentacją Sądu. Ponadto jego zdaniem zwolnienie ujęte w art. 16 u.p.o.l. powinno dotyczyć takich osób i takiej działalności jaką prowadzi. Biorąc pod uwagę, że określone podmioty prowadząc taką samą działalność mogą być różnie potraktowane przez organy ustalające podatek. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "P.p.s.a.", który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.). Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności naliczenia Skarżącemu opłaty targowej za okres od dnia [...] marca 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. w związku z dokonywaną sprzedażą pieczonych kurczaków z przyczep gastronomicznych usytuowanych przy ul. [...]. W ocenie Skarżącego spełnia on warunki do skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 16 u.p.o.l. Organy podatkowe obu instancji są zaś odmiennego zdania, uważają bowiem, że fakt opłacenia podatku od nieruchomości od dzierżawionych gruntów, na których dokonywana jest sprzedaż nie upoważnia Strony do zastosowania zwolnienia podatkowego. Wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona jest sprzedaż (ust. 2 art. 15 u.p.o.l.). Zgodnie zaś z art. 15 ust. 2b u.p.o.l. opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Stosownie do art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę podzielił stanowisko Skarżącego. Na wstępie wskazać należy, że przed tut. Sądem toczyła się sprawa ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok i wyrokiem z dnia 20 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Go 773/19 Sąd oddalił skargę w całości. Żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej i z dniem 2 czerwca 2020 r. orzeczenie stało się prawomocne. W zaskarżonej decyzji Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem Strony, że przedmiotowa przyczepa jest budowlą i z tego tytułu nie było możliwe opodatkowanie jej podatkiem od nieruchomości, zgodnie z przepisami u.p.o.l. Podobnie stwierdził też Organ I instancji w decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...], która stała się ostateczna. Wobec powyższego należy stwierdzić, że istnienie przyczepy gastronomicznej w niniejszej sprawie jest obojętne na gruncie podatku od nieruchomości, a kwestia braku możliwości jej opodatkowania była już przedmiotem rozważań zarówno Sądu, jak i Organów podatkowych, czego skład orzekający nie kwestionuje i w pełni się z tym zgadza. Bezsporne w sprawie jest również to, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości z uwagi na to, że wobec Strony ustalono zobowiązanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 rok dotyczące nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz nieruchomości położonej przy ul. [...]. W decyzjach w tym przedmiocie organ przyjął do opodatkowania podatkiem od nieruchomości odpowiednio grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 20 m2 oraz grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 25 m2 i budowlę związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. utwardzony teren. Decyzje te są prawomocne. Podkreślić należy, że ww. grunty były wykorzystywane przez Skarżącego w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży pieczonych kurczaków z przyczep gastronomicznych. Posadowione na tych gruntach przyczepy, z których Skarżący dokonywał sprzedaży, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, o czym była już mowa wyżej. Zatem wyżej wymienione okoliczności w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują, że Skarżący ma prawo skorzystać ze zwolnienia od opłaty targowej, przewidzianego w art. 16 u.p.o.l. Sąd nie podziela argumentacji Organów podatkowych, że fakt opłacenia podatku od gruntów zajętych na działalność jest prawnie bez znaczenia. Zdaniem Sądu, to, że Skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu jest decydującą kwestią. W judykaturze wskazuje się, że w przypadku, gdy dokonujący sprzedaży jest podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntu, na którym prowadzi działalność gospodarczą i płaci podatek według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z taką działalnością, to zgodnie z art. 16 u.p.o.l. nie ma obowiązku uiszczania opłaty targowej bez względu na to, jaką faktycznie zajmuje powierzchnię na działalność i czy dokonuje na niej sprzedaży towarów wyłożonych na ziemi, na stoliku, z ręki, pod namiotem, czy w kiosku (np. wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2020 r., I SA/Po 355/20, wyrok WSA w Łodzi z 4 kwietnia 2013 r., I SA/Łd 1403/12, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zwolnienie określone w art. 16 u.p.o.l. znajduje zastosowanie w odniesieniu do osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach i jednocześnie prowadzą tam sprzedaż (wyrok WSA w Szczecinie z 4 grudnia 2013 r., I SA/Sz 1107/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przyjęcie odmiennego stanowiska, forsowanego przez organ, prowadziłoby do konieczności uznania, że wspomniane zwolnienie nie przysługiwałoby nawet w sytuacji gdyby dokonywanie sprzedaży przez Skarżącego odbywało się wprost z gruntu opodatkowanego podatkiem od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że Skarżącemu przysługuje zwolnienie od opłaty targowej na podstawie art. 16 u.p.o.l. Jest on bowiem podatnikiem podatku od nieruchomości od gruntów, na których prowadzi sprzedaż; grunty te położone są targowisku zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l.; stojące na tych gruntach przyczepy, z których prowadzona jest sprzedaż, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości; sprzedaż prowadzona jest wyłącznie w obrębie opodatkowanych gruntów. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz § 3 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. Sąd stwierdził ponadto, że zachodzi podstawa do umorzenia postępowania podatkowego na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325) i orzekł o tym w pkt 2 wyroku stosownie do art. 145 § 3 P.p.s.a.