I SA/Go 730/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Starszy specjalista Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę. I SA/Go 730/11 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca J.B. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] marca 2011 r. określającą skarżącej wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w kwocie 56.938,00 zł oraz określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu w kwocie 10.590, 00 zł. Rozstrzygnięcia organów zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. Skarżąca dokonała nabycia w dniu [...] października 2009 r. na terytorium Niemiec samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...], o pojemności silnika 3498 cm3 i roku produkcji 2008, za kwotę 8.500,00 EURO. W dniu [...] października 2009 r. złożyła do Naczelnika Urzędu Celnego deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego AKNU, deklarując podstawę opodatkowania w kwocie 35.646,00 zł, stawkę podatku akcyzowego w wysokości 18,6% i należny podatek akcyzowy w kwocie 6.630,00 zł. W dniu [...] października 2009 r. organ celny wydał skarżącej dokument potwierdzający zapłatę akcyzy na terytorium kraju od samochodu osobowego w nabyciu wewnątrzwspólnotowym, ponieważ zadeklarowana należność została wpłacona na wskazane konto Izby Celnej. Pismem z dnia [...] października 2009r. Naczelnik Urzędu Celnego wezwał skarżącą do zmiany w złożonej deklaracji z dnia [...] października 2009r., tj. zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego na terytorium kraju. Odpowiadając na wezwanie, skarżąca w dniu [...] października 2009 r. przedłożyła w siedzibie Oddziału Celnego wycenę nr [...] z dnia [...] października 2009r., wykonaną przez K.F. certyfikowanego rzeczoznawcę samochodowego z Biura Techniczno-Prawnego - Biuro K.F., w której biegły określił wartość brutto pojazdu w stanie uszkodzonym, co organ potraktował jako zajęcie stanowiska w sprawie. W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania i wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Jednocześnie tym samym postanowieniem organ pierwszej instancji dopuścił jako dowód w sprawie dokumenty przedłożone przez skarżącą w związku z przyjęciem przez organ podatkowy deklaracji [...]. Postanowieniem z [...] lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego wyznaczył skarżącej siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania podatkowego. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego, określił podstawę opodatkowania w podatku akcyzowym w kwocie 56.938,00 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w kwocie 10.590,00 zł, powstałego w tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]. Pismem z [...] kwietnia 2011r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła odwołanie, w którym zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 8 w zw. z ust. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 3 poz. 11 ze zm.), przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że podane przez skarżącą w toku postępowania korekty nie mają wpływu na określenie średniej wartości rynkowej samochodu. Dalej skarżąca wskazała na naruszenie art. 191 i 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu w postaci przedłożonej w toku postępowania opinii biegłego, co w konsekwencji miało wpływ na nieprawidłowe określenie wysokości zobowiązania podatkowego, poprzez jego zawyżenie do kwoty 10.590,00 zł. W ocenie skarżącej decyzja narusza również art. 121 w zw. z art. 180 i 197 Ordynacji podatkowej, przez nie przeprowadzenie dodatkowego dowodu z opinii rzeczoznawcy samochodowego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie wymagało wiadomości specjalistycznych, co w konsekwencji miało wpływ na nieprawidłowe ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał K.F., certyfikowanego rzeczoznawcę samochodowego do udzielenia pisemnej odpowiedzi na pytania: jaki był faktyczny wiek pojazdu w dniu wyceny, który był przedmiotem oceny określonej w Wycenie nr [...] z dnia [...] października 2009 r., tj. czy był to określony w arkuszu ustalenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym załączniku do tej opinii: samochód marki [...] wiek 11 miesięcy, czy też był to określony w ww. Wycenie samochód marki [...] wiek 17 miesięcy oraz czy ewentualna zmiana wieku przedmiotowego samochodu ma wpływ na określoną metodą zredukowanego kosztu naprawy jego wartość. W udzielonej pismem z dnia [...] maja 2011 r. odpowiedzi, biegły stwierdził, że według daty I rejestracji ([...].11.2008 ), badany samochód w chwili badania miał wiek 11 miesięcy. Natomiast wiek 17 miesięcy zawarty na stronie 2 wyceny odnosi się do wartości bazowej pojazdu, tj. notowania samochodu według katalogu Info-Ekspert. Wartość bazowa, zgodnie z instrukcją SRTSiRD 1/2005, umownie przyjmuje datę I rejestracji na 15 maja roku notowania wartości pojazdu. Dalej biegły wskazał, że wiek pojazdu (okres eksploatacji w miejscach) ma wpływ na wyliczenie zredukowanego kosztu naprawy, a tym samym na wyliczenie wartości pojazdu w stanie uszkodzonym. Przy wyliczeniu wartości pojazdu w stanie uszkodzonym, przyjmuje się okres eksploatacji liczony od daty I rejestracji. Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podstawowe znaczenie w sprawie ma zawarta w art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym definicja średniej wartości rynkowej samochodu. Zgodnie z tą definicją średnią wartością rynkową samochodu osobowego, jest wartość ustalona na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz jeżeli jest to możliwe do ustalenia, z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty wewnątrzwspólnotowo przez stronę samochód. Organ przyjął przedstawioną przez stronę wycenę z [...] października 2009 r., jako podstawę określenia wartości pojazdu. Uwzględnił ją jednak tylko w części, to jest uznał wartość bazową brutto pojazdu określoną w wycenie na 135.000,00 zł, którą skorygował o kwotę wynikającą z koniecznych napraw pojazdu wraz z ubytkiem jego wartości po naprawie w wysokości 52.615,00 zł. Odrzucił natomiast, jako nieuzasadnione, dla celów podatkowych, korekty różne ( zmniejszenia wartości pojazdu ) takie jak: liczba właścicieli, szczególny charakter eksploatacji i import prywatny, na łączną kwotę 29.050,00 zł. Organ odwoławczy nie stwierdził, aby zaskarżana decyzja naruszała zarówno przepisy prawa materialnego, jaki i przepisy procesowe. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu II instancji, skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa, a w szczególności: 1. art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, póz. 11 ze zm.) - dalej upa - poprzez jego niezastosowanie i określenie podstawy opodatkowania na podstawie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, w sytuacji gdy podatnik przedłożył dowód zakupu pojazdu określający uiszczoną przez niego cenę, a cena ta nie odbiegała w sposób znaczny od średniej wartości rynkowej pojazdy; 2. art. 104 ust. 8 upa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu za zasadne wezwanie podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania bądź wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, w sytuacji gdy nie ustalono średniej wartości rynkowej pojazdu w podobnym stanie technicznym, a nadto zaniechano przeprowadzenia przyczyn rozbieżności w zakresie cen; 3. art. 104 ust. 9 upa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu za zasadne określenie wysokości podstawy opodatkowania, pomimo iż podatnik na wezwanie organu I instancji do zmiany wysokości podstawy opodatkowania bądź wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego nie pozostał bezczynny i wskazał przyczyny uzasadniające przyjęcie niższej wartości rynkowej pojazdu, a nadto poprzez określenie podstawy opodatkowania w sytuacji, gdy wskazane przez podatnika cena nie odbiegała znacznie od średniej wartości rynkowej pojazdu; 4. art. 104 ust. 11 upa poprzez jego niewłaściwą wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż średnia wartość rynkowa pojazdu dla celów podatkowych nie powinna uwzględniać liczby właścicieli, charakteru eksploatacji pojazdu bądź importu indywidualnego, w sytuacji gdy wszystkie twe czynniki mają wpływ na określenie średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki; 5. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez poczynienie ustaleń w zakresie średniej wartości rynkowej pojazdu na podstawie przedłożonej przez stronę prywatnej opinii biegłego, w sytuacji gdy ciężar dowodu w zakresie ustalenia wartości rynkowej pojazdu spoczywał na organie podatkowym, a określenie wartości rynkowej pojazdu wymagało wiadomości specjalnych; 6. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, iż dla ustalenia wartości rynkowej pojazdu nie zachodzi konieczność zasięgnięcia opinii biegłego, w sytuacji gdy dla przeprowadzenia tego dowodu wymagane są wiadomości specjalne, a przedłożona przez stronę opinia nie może zastępować dowodu z opinii biegłego, albowiem stanowi jedynie element wyjaśnień złożonych przez stronę. 7. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszając zaufanie do organu podatkowego, w szczególności poprzez zaniechanie zasięgnięcie dowodu z opinii biegłego i oparcie się w tym względzie na opinii prywatnej, której organ nie uwzględnił w całości. 8. art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zaniechanie ustalenia stanu technicznego pojazdu przed wezwaniem strony do skorygowania deklaracji podatkowej, jak również poprzez zaniechanie ustalenia wartości rynkowej w oparciu o opinię biegłego powołanego -w postępowaniu podatkowym. 9. art. 233 § 2 ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie decyzji organu l instancji pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 104, art. 121, art. 122, art. 187, 197 Ordynacji podatkowej, a rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Na wstępie wskazać należy, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania podatkiem akcyzowym stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.), jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są między innymi podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Stosownie do art. 101 ust. 2 pkt 1 ustawy, obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego powstaje z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju, jeżeli nabycie prawa rozporządzania takim samochodem jak właściciel nastąpiło przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z art. 106 ust. 2 i ust. 3 ustawy, podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych są obowiązane po przywozie pojazdu na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż w terminie 30 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji tego pojazdu w kraju. Z akt postępowania podatkowego wynika, że skarżąca nabyła na terytorium Niemiec samochód osobowy w dniu [...] października 2009 r. i zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] października 2009 r. przemieściła go na terytorium kraju w tym samym dniu, czyli - [...] października 2009 r. Deklarację uproszczoną AKC-U złożyła w dniu [...] października 2009 r. z zachowaniem terminu, również w tym dniu uiściła podatek akcyzowy w zadeklarowanej wysokości. Organ podatkowy działając na podstawie art. 274a § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. ) w zw. z art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym, wezwał skarżącą, pismem z [...] października 2009 r. do zmiany wysokości podstawy opodatkowania (skorygowania złożonej deklaracji) lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu. Organ wskazał, że średnia wartość rynkowa ustalona przez organ wynosi 93.302,00 zł. Wskazać należy, że skarżąca w złożonej deklaracji jako podstawę obliczenia podatku wskazała wartość 35.646 zł. Wskazać należy, że art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, że w razie wątpliwości co do poprawności złożonej deklaracji organ podatkowy może wezwać do udzielenia w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia deklaracji, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych. Natomiast stosownie do art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym, jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym albo pierwszej sprzedaży na terytorium kraju niezarejestrowanego samochodu osobowego zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedłożyła wycenę nr [...] z dnia [...] października 2009 r. Organ podatkowy uznał powyższą odpowiedź za niezadowalającą i postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym nabycia samochodu osobowego oraz określenia z tego tytułu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Jednocześnie tym samym postanowieniem organ podatkowy dopuścił jako dowód w sprawie złożoną przez skarżącą wycenę z [...] października 2009 r. Spornym zagadnieniem w rozpoznawanej sprawie było ustalenie podstawy opodatkowania, która została przyjęta przez organ pierwszej instancji do wyliczenia kwoty należnego podatku akcyzowego. Według skarżącej wartością tą powinna być cena nabycia pojazdu w kwocie 35.646,00 zł, a nie przyjęta przez organ kwota 56.938,00 zł, stanowiąca wartość samochodu ustaloną na podstawie wyceny biegłego z dnia [...] października 2009 r. Dla rozstrzygnięcia spornego zagadnienia kluczowe znaczenie ma sformułowana w art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym, definicja średniej wartości rynkowej samochodu. Zgodnie z tą definicją średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalona na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy. Z akt postępowania wynika, że przedłożona przez skarżącą wycena nr [...] z dnia [...] października 2009 r., określała wartość pojazdu na rynku polskim. Prawidłowo zatem organ I i II instancji przyjęły ją jako dowód w sprawie, dokonując jej oceny stosownie do art. na podstawie art. 180 i 191 ordynacji podatkowej z uwzględnieniem art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym. Rzeczoznawca w przedstawionej wycenie zawarł następujące pozycje: Wartość bazowa brutto (17 miesięcy) -135.000,00 zł Korekty różne - 29.050,00 zł w tym: korekta ze względu na liczbę właścicieli (2) - 3,50% - 4.755,00 zł szczególny charakter eksploatacji -10,00% - 13.500,00 zł import indywidualny - 8,00 - 10.800,00 zł Wartość rynkowa brutto pojazdu, w stanie jak przed szkodą, określona na dzień wykonania opinii, tj. na dzień [...] października 2009 r. -106.000,00 zł. Wartość rynkowa brutto pojazdu w stanie uszkodzonym określono metodą zredukowanego kosztu naprawy ustaloną wg arkusza ustalenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym załącznika do ww. opinii - 53.385,00 zł. Różnica wartości pojazdu przed i po szkodzie - 53.400,00 zł. Organ podatkowy uwzględniając wycenę uznał wartość bazową brutto pojazdu określoną na kwotę 135.000,00 zł, którą skorygował o kwotę wynikającą z koniecznych napraw pojazdu wraz z ubytkiem jego wartości po naprawie w wysokości 52.615,00 zł. Nie uznał natomiast, jako niezasadnych na podstawie art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym, korekt różnych - określonych ze względu na liczbę właścicieli, szczególny charakter eksploatacji i import prywatny o łącznej wartości 29.050,00 zł. Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że organ I instancji na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej dokonał właściwej analizy wyceny, uwzględniając definicję średniej wartości rynkowej, w tym ustawowe wskazanie na podstawie jakich elementów powinna być ona ustalona. Zasadnie uznał organy obu instancji, że w przedmiotowej sprawie nie mogą mieć zastosowania korekty różne wskazane w wycenie z dnia [...] października 2009 r. ponieważ elementy te, tj. korekty ze względu na liczbę właścicieli i import prywatny nie mają wpływu, ani na wyposażenie samochodu, ani na jego stan techniczny. Natomiast korekta z tytułu szczególnego charakteru eksploatacji, co prawda ma wpływ na stan techniczny pojazdu lecz biorąc pod uwagę dokonaną wycenę wartości pojazdu w stanie uszkodzonym dokonaną metodą zredukowanego kosztu naprawy, ewentualne zużycie części z tytułu jego eksploatacji zostało już ujęte przez rzeczoznawcę w wartości pojazdu uszkodzonego obliczonego ww. metodą. Oznaczało to, że organ pierwszej instancji, poprzez pominięcie tej korekty, nie dopuścił do podwójnego pomniejszenia wartości pojazdu o te same elementy ponadnormatywnego zużycia tych samych części pojazdu. Z decyzji organu I instancji wynika, że organ ten na podstawie wskazanej wyceny tj. w oparciu o zawarte w niej elementy, które organ uprawniony był wziąć pod uwagę, pomijając wymienione powyżej ujemne korekty różne (-29.050,00 zł), ustalił wartość pojazdu na kwotę 82.385,00 zł, opierając się wyłącznie na składowych dotyczących wyposażenia i stanu technicznego. Obliczoną w ten sposób wartość pojazdu brutto w kwocie 82.385,00 zł, pomniejszył o wartość 22 % podatku VAT i wartość 18,6 % podatku akcyzowego ustalając rzeczywistą kwotę podstawy opodatkowania w wysokości 56.938,00 zł. Następnie stosując stawkę w wysokości 18,6% podatku akcyzowego określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 10.590,00 zł. Taki sposób obliczenia podstawy opodatkowania oraz określenia wysokości zobowiązania podatkowego uznać należy za prawidłowy w świetle przytoczonych przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W konsekwencji za całkowicie nietrafne uznać należy podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 187 § 1, 197 § 1, 121 § 1, 122 oraz 233 § 2 Ordynacji podatkowej. Jeszcze raz podkreślić w tym miejscu należy, że organy podatkowe w prawidłowy sposób dopuściły w sprawie dowód w postaci wyceny pojazdu przedłożonej przez skarżącą. Dowód ten organy poddały ocenie stosownie do art. 180 i 191 Ordynacji podatkowej, uwzględniając przepisy art. 104 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Stan faktyczny sprawy został dokładnie i szczegółowo wyjaśniony, czemu organy obu instancji dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do wszystkich ustalonych elementów stanu faktycznego i szczegółowo wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia. Nie można zgodzić się również z zarzutem skarżącego dotyczącym naruszenia art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym poprzez jego niezastosowanie i określenie podstawy opodatkowania na podstawie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, w sytuacji gdy podatnik przedłożył dowód zakupu pojazdu określający uiszczoną przez niego cenę, a cena ta nie odbiegała w sposób znaczny od średniej wartości rynkowej pojazd, oraz art. 104 ust. 8 upa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu za zasadne wezwanie podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania bądź wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, w sytuacji gdy nie ustalono średniej wartości rynkowej pojazdu w podobnym stanie technicznym, a nadto zaniechano przeprowadzenia przyczyn rozbieżności w zakresie cen. Z ponownej analizy akt sprawy wynika, że organ I instancji, po przyjęciu złożonej przez skarżącą deklaracji nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodu osobowego, przeprowadził wobec niej czynności sprawdzające, w wyniku których uznał, że została ona błędnie wypełniona, w następstwie czego, zgodnie z art. 274a § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym wezwał skarżącą do skorygowania tej deklaracji i wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie 35.646.00 zł, która znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego ustalonej przez organ podatkowy w kwocie 93.302,00 zł (różnica 61,79%). Wbrew twierdzeniu skarżącego wskazana różnica w wartości samochodu jest zapewne znaczna i uprawniała organ do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania podatkowego. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ B. Rennert