I SA/Go 737/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2000 rok postanowił: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych. Wraz ze skargą kasacyjną od wyroku oddalającego skargą na wskazaną powyżej decyzję skarżący wystąpił z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. W jego uzasadnieniu stwierdził, iż nie ma pieniędzy na ponoszenie kosztów sądowych. Z oświadczeń i dokumentów przedstawionych przez skarżącego wynika, iż jest on ojcem dwójki dzieci (w wieku 5 i 6 lat), jak również, iż w związku z działalnością gospodarczą do października 2007 roku dochód brutto wyniósł 33.762,34 zł. Od listopada 2007 roku skarżący faktycznie zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej (nie uzyskiwał przychodów, ani nie ponosił kosztów). Skarżący nie ma środków na rachunku bankowym, a jego nieruchomości zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Z uzyskiwanych dochodów, obok własnego bieżącego utrzymania, łoży miesięcznie - jak oświadczył - 800 zł na utrzymanie swoich dzieci. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. osobie fizycznej można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść całości kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący na podstawie złożonych oświadczeń i dokumentów wykazał istnienie powyższych przesłanek. W świetle przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego oraz postanowienia komornika sądowego o przystąpienia do opisu i oszacowania nieruchomości nie ma podstaw do kwestionowania oświadczenia skarżącego o braku oszczędności. Nie można również odmówić wiarygodności oświadczeniu o faktycznym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej i związanym z tym braku dochodów. W tym stanie rzeczy należało uznać, iż skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, w związku z czym postanowiono o przyznaniu prawa pomocy w żądanym we wniosku zakresie (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).