I SA/Go 750/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 września 2012 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] sierpnia 2012 r. (data wpływu do tut. Sądu 6 września 2012 r.) G.C., reprezentowany przez doradcę podatkowego J.C., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] określającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, powstałego w związku z nabyciem wewnątrzwspolnotowym samochodu osobowego marki [...] nr nadwozia [...], pojemność silnika 4921 cm3, rok produkcji 2004, w kwocie 10528,00 zł. W skardze tej, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.), zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzuty dotyczące zaskarżonego aktu. Jednocześnie wskazano, że zasadny staje się wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonych decyzji, bowiem instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi o tymczasowej ochronie skarżącego przed skutkami wykonania decyzji, po zakończeniu postępowania administracyjnego, a bezspornie taka ochrona skarżącemu należy się w związku z wskazanymi nieprawidłowościami postępowania dokonanego przez organy podatkowe obu instancji. W ocenie pełnomocnika skarżącego brzmienie powyższego przepisu warunkuje wydanie korzystnego dla strony rozstrzygnięcia, które uwarunkowane jest swoistym domniemaniem możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej dla niej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto wykonanie skarżonej decyzji niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą również ujemne skutki społeczne. Może nawet spowodować realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i w krótkim czasie doprowadzić nawet do jej całkowitej likwidacji. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna być rozpatrywana w dwóch aspektach - z uwzględnieniem z jednej strony wysokości obciążeń finansowych, jakie skarżącemu wymierzył organ i które musi to strona ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony jej możliwości finansowe, po trzecie zaś wielość tożsamych postępowań. Wskazał, że obecnie rozstrzygniętych jest 6 spraw, które są podobne i z tego powodu są wszystkie skarżone, a wiele jest jeszcze w toku postępowań pierwszoinstancyjnych. Pełnomocnik skarżącego zaznaczył również, że skarżący wzbogaca Skarb Państwa kilkudziesięciotysiecznymi kwotami podatków pośrednich i bezpośrednich, a niezależnie od tego utrzymuje siebie, swoją rodzinę i wiele osób obsługujących jego firmę, co oznacza, że wiele osób, dzięki jego działalności gospodarczej, nie musi korzystać z opieki państwa. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika skarżącego, uzasadnione staje się wstrzymanie wykonania decyzji objętej przedmiotową skargą, bowiem jej wykonanie doprowadzi do nieodwracalnych skutków dla skarżącej, tak finansowych jak i społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten powinien być wnikliwie uzasadniony. A zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że wykonanie skarżonej decyzji niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, co pociągnie za sobą również ujemne skutki społeczne. Może nawet spowodować realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i w krótkim czasie doprowadzić nawet do jej całkowitej likwidacji. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że obecnie rozstrzygniętych jest 6 spraw, które są podobne i z tego powodu są wszystkie skarżone, a wiele jest jeszcze w toku postępowań pierwszoinstancyjnych. Pełnomocnik skarżącego zaznaczył również, że skarżący wzbogaca Skarb Państwa kilkudziesięciotysiecznymi kwotami podatków pośrednich i bezpośrednich, a niezależnie od tego utrzymuje siebie, swoją rodzinę i wiele osób obsługujących jego firmę, co oznacza, że wiele osób, dzięki jego działalności gospodarczej, nie musi korzystać z opieki państwa. Podkreślić należy, że dla wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. W ocenie Sądu podnoszone przez pełnomocnika skarżącego okoliczności, jakoby wykonanie skarżonej decyzji miało spowodować nieodwracalne skutki finansowe i społeczne, a nawet realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy, które w krótkim czasie może doprowadzić nawet do jej całkowitej likwidacji, nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Wraz z niniejszym wnioskiem nie przedłożono bowiem żadnych dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić te okoliczności. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Zaznaczyć również należy, że pełnomocnik skarżącego powołując się na okoliczność, jakoby obecnie rozstrzygniętych było 6 spraw, które są podobne i z tego powodu są wszystkie skarżone, a wiele jest jeszcze w toku postępowań pierwszoinstancyjnych, nie wskazał nawet w przybliżeniu kwoty tych należności. Podkreślić należy, że w tutejszym Sądzie obecnie prowadzona jest tylko jedna sprawa skarżącego. Ponadto zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.