I SA/Go 752/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( Sędziowie: sędzia WSA Joanna Wierchowicz asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: ref. staż. Monika Mierzyńska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi S Sp. z o. o. na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i podatku od towarów i usług 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. Określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 7 stycznia 2005 r. S Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] uznającą zgłoszeni celne nr E [...] z dnia [...] października 2001 r. za nieprawidłowe i ustalającą kwotę długu celnego i podatku od towarów i usług. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie celne i podatkowe dotyczące towaru celnego zgłoszonego wg Jednolitego Dokumentu Administracyjnego SAD nr El [...] z dnia [...] października 2001 r. Wszczęcie postępowania było następstwem kontroli celnej przeprowadzonej w skarżącej Spółce, a odpis postanowienia został tej Spółce doręczony. Decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] października 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej, opisu pola 31 i podstawy naliczania podatku VAT dla pozycji l SAD, zastosowanej stawki celnej, kwoty długu celnego i należnego podatku od towarów i usług oraz dokonał ich ponownego ustalenia. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m. in. na pismo skarżącej z dnia 20 stycznia 2004 r. wraz z załączonymi do niego dokumentami lecz pisma tego wraz z dokumentami brak w aktach sprawy. Decyzję doręczono skarżącej Spółce w dniu l l października 2004 r. W dniu 18 października 2004 r. skarżąca Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji do Dyrektora Izby Celnej . W imieniu Spółki odwołanie podpisała K.C.. Zostało ono przekazane Dyrektorowi Izby Celnej przez Naczelnika Urzędu Celnego w dniu 5 listopada 2004 r. W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, adresując swoją decyzję do skarżącej Spółki reprezentowanej przez K.C.. Decyzję doręczono skarżącej Spółce w dniu 9 grudnia 2004 r., a ta w dniu 7 stycznia 2005 r. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył: Skarga okazała się zasadna, choć z zupełnie innych powodów niż w niej wskazano. Zgodnie z treścią art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę przede wszystkim na brak wykazania umocowania K.C. do reprezentowania skarżącej Spółki, a tym samym naruszenie przepisów art. 137 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. póz. 926 z późn. zm.). Odwołanie od decyzji organu I instancji podpisała w imieniu skarżącej K.C., nie przedkładając ani pełnomocnictwa, ani w jakikolwiek inny sposób nie wykazując swego umocowania do reprezentowania Spółki. Organy obu instancji nie wezwały skarżącej do wykazania umocowania K.C. przyjmując, a następnie rozpoznając podpisane przez nią odwołanie. Z upoważnienia zawartego w art. 137 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, iż stosując przepis art. 97 § 2 kpc organ podatkowy I instancji winien wezwać skarżącą Spółkę do wykazania w wyznaczonym terminie umocowania K.C. do jej reprezentowania. Brak wykazania tegoż umocowania nie pozwala na przyjęcie, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone skutecznie i jest dopuszczalne. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż w myśl przepisu art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Skoro zatem organy obu instancji uznały, iż K.C. jest pełnomocnikiem Spółki S na co wskazuje wymienianie jej nazwiska w decyzji organu II instancji, wszelkie pisma (a więc wezwania, decyzje i zawiadomienia) winny być adresowane nie na skarżącą Spółkę, jak to wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru pism. ale na K.C. ze wskazaniem adresu Spółki. Zważywszy powyższe Sąd uznając, iż w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 137 § i 3 w zw. z art. 228 § l pkt l cyt. wyżej ustawy - Ordynacja podatkowa, a naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż organ II instancji bez wykazania umocowania osoby podpisującej odwołanie nie mógł go skutecznie rozpoznać, dlatego też na podstawie art. 145 § l pkt l lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., określając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a.