I SA/Go 753/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant sekr.sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2003 r. oddala skargę. I SA / Go 753 / 07 U Z A S A D N I E N I E Skarżący [...] złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta w dnia [...].03.2007 roku nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2003 roku w kwocie 540 złotych. Z akt sprawy wynika, że : Decyzją z dnia [...].03.2007 roku nr [...] Prezydent Miasta określił wysokość zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych za 2003 rok w kwocie 540 złotych. Zdaniem organu podatnik [...] jako właściciel samochodu ciężarowego marki [...] nr rej. [...], o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony, roku produkcji 1995, na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych był zobowiązany do uiszczania podatku od środków transportowych od dnia 1.01.2002 roku do dnia 31.01.2003 roku, oraz składania deklaracji DT -1. Powyższa decyzja jak wskazał organ została wydana na podstawie art. 21 § 3 ordynacji podatkowej wobec nie wykonania obowiązków nałożonych na podatnika w zakresie podatku od środków transportowych. Podatnik nie złożył w 2003 roku deklaracji i nie dokonał zapłaty należnego podatku od środków transportowych i w związku z tym powstała zaległość w tymże podatku na kwotę 540 złotych. Od powyższej decyzji odwołanie złożył podatnik [...] wskazując, iż podatek od środków transportowych dotyczy samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i na te pojazdy wymagane jest prawo jazdy kat. C. Natomiast według podatnika posiadany przez niego samochód nie był samochodem ciężarowym, lecz samochodem typu furgon / bus, towarowo osobowym o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony i wymagane jest prawo jazdy kat. B. Zdaniem podatnika gdyby samochód posiadany przez podatnika był klasyfikowany tak jak podaje to organ podatkowy to jeżdżąc za granicę kraju zostałby ukarany. Z tego też względu wskazał, iż nastąpiło złe zakwalifikowanie samochodu przez pracownika Wydziału Finansowego Urzędu Miasta . Nadto skarżący podniósł, iż od 2002 roku nie otrzymał żadnego wezwania do zapłaty, a dopiero po upływie 5 lat. Na skutek rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 24.05.2007 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają między innymi samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Nadto zgodnie z art. 2 pkt. 54 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym pod pojęciem dopuszczalnej masy całkowitej rozumie się sumę masy własnej pojazdu i jego dopuszczalnej ładowności. Masa własna pojazdu to masa pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, olejami smarami i cieczami w ilościach nominalnych bez kierującego. Dopuszczalna ładowność oznacza największą masę ładunku i osób, jaką pojazd może przewozić po drodze. Tak, więc zdaniem organu, jeżeli masa całkowita samochodu wynosi 3,5 tony zgodnie z wpisem do dowodu rejestracyjnego, to oznacza, iż pojazd taki podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Z karty informacyjnej dołączonej do akt sprawy wynika, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu wynosi 3.500 kg, przy czym masa własna pojazdu wynosi 1.650 kg, a dopuszczalna ładowność 1.850 kg. Wobec stwierdzenia, iż podatnik nie uiścił mimo obowiązku podatku organ podatkowy wszczął postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od środków transportowych. Zdaniem organu zarzuty podatnika nie były zasadne, bowiem to, że podatnik posiada kat. B prawa jazdy nie ma wpływu na dane techniczne pojazdu, które wynikają z karty pojazdu. Jak wynika z art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym prawo jazdy kategorii B uprawnia do kierowania m.in. pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony z wyjątkiem autobusu lub motocykla. Nie jest również zasadny zarzut wezwania do zapłaty po upływie 5 lat, bowiem zgodnie z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tak, więc zobowiązanie nie uległo przedawnieniu. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył skarżący [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż prawo jazdy kategorii B uprawnia do kierowania między innymi pojazdem samochodowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczajacej 3,5 tony, czyli masy całkowitej pojazdu do 3,5 ton. Zdaniem skarżącego niemożliwa jest masa idealnie równa 3,5 tony, bowiem masa własna pojazdu jest masą nigdy nie osiągalną, podobnie jak dopuszczalna ładowność. Z tego też względu ustawodawca w prawie o ruchu drogowym używa określeń np. "nieprzekraczającej", "dopuszczalnej" czy zwrotów "do lub, od" ponieważ nie ma możliwości, aby masa całkowita pojazdu była idealnie równa określonej wadze. Wskazał, iż nie rozumie ustawodawcy, który ustala obowiązek podatkowy dla pojazdów o masie całkowitej od 3,5 tony, na które jest wymagane prawo jazdy kat. C, a nadto dotyczy to pojazdów o masie całkowitej równiej idealne 3,5 tony. Zdaniem skarżącego ustawodawca przyjął obowiązek podatkowy od środków transportu o masie całkowitej od 3,5 tony, czyli powyższej 3,5 tony, a masa całkowita posiadanego pojazdu przez skarżącego jest określona do 3,5 tony, a na ten pojazd wymagane było prawo jazdy kat. B. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi, powtarzając argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż organy podatkowe naruszyły przepisy prawa materialnego czy też prawa procesowego. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m.in. samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 tony. Jak wskazał organ podatkowy w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 2 pkt. 54 ustawy z dnia 20.06.1997 roku Prawo o ruchu drogowym pod pojęciem dopuszczalnej masy całkowitej rozumie się sumę masy własnej pojazdu i jego dopuszczalnej ładowności. Masa własna pojazdu to masa pojazdu z jego normalnym wyposażeniem, olejami smarami i cieczami w ilościach nominalnych bez kierującego. Dopuszczalna ładowność oznacza największą masę ładunku i osób, jaką pojazd może przewozić po drodze. Tak, więc nie może ulegać wątpliwości, iż skarżący jako posiadacz pojazdu samochodowego o masie 3,5 tony był obowiązany do złożenia deklaracji podatkowej i uiszczenia podatku. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedmiotem podatku są pojazdy ciężarowe o masie od 3,5 tony, a więc pojazdy zarówno te, które mają masę całkowitą równą 3,5 tony jak i te, których masa całkowita wynosi ponad 3,5 tony. Niezasadnym jest zdaniem Sądu zarzut skarżącego, iż niemożliwe jest, aby masa pojazdu była równa, idealnie 3,5 tony. Otóż dla ustalenia czy pojazd podlega podatkowi od środków transportowych czy też nie, organ podatkowy ustala jego masę całkowitą na podstawie karty pojazdu. Nie może ulegać wątpliwości natomiast, iż według wpisu w karcie pojazdu masa całkowita pojazdu wynosi równe 3,5 tony. Tak, więc dane z karty pojazdu, stanowiącego dowód urzędowy, stanowią podstawę do uznania dla organu podatkowego czy dany pojazd podlega opodatkowaniu czy też nie. Twierdzenia skarżącego, nie mogą być podstawą do ustaleń dokonywanych przez organ podatkowy, bowiem pozostaje to w sprzeczności z art. 194 ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 194 ordynacji podatkowej dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co w nich zostało urzędowo stwierdzone. Przepis ten nie wyłącza przeprowadzenia dowodu przeciwko takiemu dokumentowi, ale przeprowadzenie tego przeciwdowodu jest możliwe w określonym trybie postępowania. O ile podatnik chciałby wzruszyć wpis w karcie pojazdu odnoszący się do jego masy całkowitej winien wzruszyć ten wpis w postępowaniu administracyjnym, np. odnoszącym się do rejestracji pojazdu, lecz nie może tego dokonać w postępowaniu odnoszącym się do ustalenia kwoty podatku od środków transportowych. Nie czyni skargi zasadnym również wskazanie, iż skarżący posiada prawo jazdy kategorii B, nie posiada natomiast prawa jazdy kategorii C, a dla prowadzenia pojazdów o masie całkowitej ponad 3,5 tony jest ono wymagane. Nie ulega wątpliwości, bowiem, iż dla kierowania pojazdem o masie równej 3,5 tony, jak to wynika z przepisów prawa o ruchu drogowym prawo jazdy kategorii C nie jest wymagane, a kierujący pojazdem jest obowiązany do posiadania prawa jazdy takiej kategorii w przypadku kierowania pojazdami o masie ponad 3,5 tony. Dodać również należy, iż pojęcie masy całkowitej pojazdu jest używane w prawie o ruchu drogowym dla oznaczenia, kto może kierować pojazdami o określonej masie całkowitej. Natomiast w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie to używane jest dla określenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia podatku. Materie regulowane powyższymi ustawami różnią się od siebie i nie pozostają ze sobą w związku. Dlatego też nie można bezpośrednio stosować pojęć i uregulowań określonych w jednej z tych ustaw do materii regulowanej drugą ustawą, ze względu choćby na inny przedmiot uregulowań, innych zasad ogólnych, którymi kieruje się prawo o ruchu drogowym i prawo podatkowe itp. Podkreślić należy jednocześnie, co nie jest oczywiste dla skarżącego, iż obowiązek podatkowy dotyczy pojazdów o masie całkowitej zarówno równiej 3,5 tony jak i ponad 3,5 tony, a nie jak to sugeruje skarżący tylko, co do pojazdów o masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, a więc przykładowo o masie 3,51 tony. W tym stanie rzeczy, jako że Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego jak i procesowego na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Asesor WSA A. Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA S. Kowalczyk Asesor WSA B. Rennert