I SA/Go 774/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z [...]r. o nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2011 roku do grudnia 2012 roku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J.P. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z [...] września 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od grudnia 2011 roku do grudnia 2012 roku. W skardze wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli skarżona decyzja będzie podlegała wykonaniu, to skarżąca będzie zobowiązana do zapłaty przedawnionego podatku. Jednocześnie w przypadku uchylenia decyzji, nie będzie mogła wystąpić o zwrot nadpłaty, gdyż zgodnie z art. 79 § 2 O.p. prawo do złożenia wniosku w tym zakresie, wygasa po upływie terminu przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 235; powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu motywuje niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Twierdzi, że wykonanie decyzji będzie oznaczało zapłatę przedawnionego podatku. Jednocześnie w przypadku jej uchylenia, nie będzie mogła wystąpić o zwrot nadpłaty. W ocenie Sądu, tak uzasadniony wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Tymczasem skarżąca ograniczyła się w istocie do samego sformułowania wniosku, pomijając, że bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Bo choć wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na sytuację finansową skarżącej, to dopiero mając do dyspozycji dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej skarżącej, jej możliwości płatniczych i stanu posiadania, Sąd może ocenić, czy faktycznie wykonanie kwestionowanej decyzji będzie miało znaczenie pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca takich dokumentów nie nadesłała. Należy też wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. Zatem argumentacja Skarżącej dotycząca przedawnienia zobowiązania podatkowego, pozostaje bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.