I SA/Go 78/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za miesiące od czerwca do września oraz grudzień 2012 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] lutego 2016 r. E Sp. z o.o. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie opłaty paliwowej za miesiące od czerwca do września oraz grudzień 2012 r. W uzasadnieniu złożonej skargi Spółka przytoczyła obszerną argumentację na poparcie jej zasadności. W oparciu o nią wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka argumentowała, że w przypadku podjęcia czynności egzekucyjnych w tym w szczególności zajęcia kont bankowych Spółka nie będzie mogła realizować zobowiązań płatniczych w zakresie należności pracowniczych tj. wynagrodzeń oraz ZUS, zakupu paliw oraz zapłaty należności podatkowych, co doprowadzić może do upadłości lub likwidacji spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W szczególności nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Podkreślenia wymaga, że skarżąca mimo zawarcia obszernej argumentacji na poparcie zarzutów postawionych zaskarżonej decyzji, nie przytoczyła szczegółowej argumentacji przemawiającej za zasadnością wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdziła jedynie, że w przypadku podjęcia czynności egzekucyjnych w tym w szczególności zajęcia kont bankowych Spółka nie będzie mogła realizować zobowiązań płatniczych w zakresie należności pracowniczych tj. wynagrodzeń oraz ZUS, zakupu paliw oraz zapłaty należności podatkowych, co doprowadzić może do upadłości lub likwidacji spółki. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a. podnieść należy, że skarżąca nie wskazała, z czego miałoby wynikać niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżąca Spółka nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową. Natomiast przytoczona przez skarżącą argumentacja jest zbyt ogólnikowa i nie pozwala na wnikliwą analizę sytuacji majątkowej Spółki. Nie można także zweryfikować czy wskazane przez skarżącą trudne do odwrócenia skutki mogłyby faktycznie wystąpić. Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Spółki, za przedwczesne należy uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością lub likwidacją (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 56/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć również trzeba, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania, bowiem każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga, że to obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, iż na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżąca nie uczyniła. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.