I SA/Go 78/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. L. sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Jednocześnie Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że nie jest w stanie jednorazowo zapłacić zobowiązań podatkowych określonych decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego za lata 2014-2018. Wszczęte wobec Spółki postępowanie egzekucyjne doprowadziło do zablokowania rachunku bankowego Spółki oraz zajęcia wierzytelności z tytułu kwot należnych Spółce od kontrahentów, co doprowadziło do paraliżu płynności finansowej. Obecnie Spółka nie ma możliwości regulowania innych bieżących zobowiązań podatkowych, wypłacania swoim pracownikom wynagrodzeń, jak również pokrywania innych niezbędnych bieżących wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Spółka obawia się, że będzie zmuszona rozwiązać umowy z obecnymi pracownikami, a następnie całkowicie zlikwidować swoją działalność. Powyższe oznaczać będzie problemy finansowe pracowników i ich rodzin, a dla Gminy [...] - utratę podatnika, który jak dotąd regularnie uiszczał do budżetu gminy i państwa daniny publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 zwanej dalej "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.) Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej, oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania, obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. I to strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008r. sygn. akt II SA/Gd 652/08 - wszystkie powołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne na stronie cbois.nsa.gov.pl). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I FZ 332/14). Dodać w tym miejscu należy, że nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego w szczególności samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków czyli powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że otrzymała tytuły wykonawcze na kwotę przekraczającą pół miliona złotych. Stwierdziła, że nie jest w stanie jednorazowo zapłacić tak wysokiej kwoty. Wszczęta egzekucja administracyjna z rachunku bankowego Spółki oraz z wierzytelności od kontrahentów spowodowała paraliż płynności finansowej Spółki, a kontynuacja postępowania egzekucyjnego zmusi Spółkę do rozwiązania umów z obecnymi pracownikami, i w konsekwencji całkowitą likwidację działalności. Skarżąca nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów potwierdzających podnoszone przez nią okoliczności. Fakty te nie wynikają także z akt administracyjnych sprawy przekazanych przez organ wraz ze skargą na decyzję z dnia [...] listopada 2019 r. Brak w nich bowiem dokumentów świadczących o prowadzonej wobec Skarżącej egzekucji (np. wspomnianych przez Skarżącą tytułów wykonawczych czy zawiadomień o zajęciu), jak i dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową i majątkową Spółki. Na podstawie samych twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest więc możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację finansową skarżącej Spółki. Również kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu, a wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie WSA w Warszawie z 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3455/14). Każda bowiem decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Stwierdzić zatem należy, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.