I SA/Go 785/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku TF S.A. z dnia 13 stycznia 2009r. o sprostowanie uzasadnienia wyroku z 2 grudnia 2008r. I SA/Go 785/08 dotyczącego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 1995 r. postanawia oddalić wniosek W piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2009 roku skarżąca spółka TF Spółka Akcyjna działając na podstawie art.156 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi złożyła wniosek o sprostowanie uzasadnienia wnosząc o sprostowanie oczywistych omyłek zawartych w uzasadnieniu wyroku na stronie 14 polegających na podaniu przez Sąd "2002 roku" podczas, gdy w jej ocenie oczywistym jest, że w obu przypadkach winien być podany, "rok 1997", ponieważ wtedy uchylona została ustawa o zobowiązaniach podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 28 stycznia 2009r. sprostował uzasadnienie sporządzone do wyroku z dnia 2 grudnia 2008r. w sprawie I SA/ Go 785/08 w ten sposób, że na stronie 14 uzasadnienia zastąpił dwukrotnie użyte sformułowanie "do końca 2002", sformułowaniem "do końca 1997". Dyrektor Izby Skarbowej wniósł na powyższe postanowienie zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Orzeczeniu Sądu pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisu art.156 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. nr153, poz.1270 ze zm. – dalej zw. P.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na dokonaniu przez Sąd sprostowania, podczas gdy w sprawie nie wystąpiła przewidziana w tym przepisie przesłanka, stanowiąca podstawę do sprostowania. W motywach podkreślił, iż sprostowanie jakie uczynił Sąd pierwszej instancji, nie było sprostowaniem niedokładności, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki. Kwestia określenia okresu, do którego w kwestii odsetek należało stosować przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych, stanowi istotę sporu, a zatem okoliczność merytoryczną mającą podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu zarzutów zażalenia, postanowieniem z 1 kwietnia 2009r. sygnatura akt I FZ 72/09 uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. W motywach uzasadnienia stwierdził miedzy innymi, iż sprostowanie Sądu I instancji polegało na dwukrotnej zamianie sformułowania "do końca 2002" na sformułowanie "do końca 1997". W pierwszym przypadku dokonano sprostowania w części zdania wskazującej na stanowisko organów podatkowych. W drugim sprostowanie obejmowało sformułowanie zawarte w wytycznych dla organów podatkowych. W stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008r. "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany do uwzględnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2007r. także w zakresie odsetek naliczonych do końca 2002r. [...]", zamieniono wyrazy "do końca 2002" na "do końca 1997 r." Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że sprostowanie przez Sąd I instancji okresu do którego w zakresie odsetek należało uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowiło kwestię merytoryczną. Dlatego też, za słuszne uznał wskazanie żalącego, że dokonane sprostowania Sądu I instancji nie były sprostowaniem oczywistej omyłki, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl przepisu art.156 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze. zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać takie niedokładności błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Zakamycze 2005, str. 359). Omawiany przepis wymienia więc jakiego rodzaju nieprawidłowości mogą być w trybie tym wyeliminowane. Niemniej jednak sprostowanie nie może dotyczyć merytorycznego rozstrzygnięcia, a tym samym nie może prowadzić do zmiany jego treści. Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, na wniosek podatnika, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt SK 63/06, uznał, że do odsetek których obowiązek zapłaty powstał przed dniem 1 stycznia 1998 r. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie ma zastosowania. Dokonując legalności zaskarżonej decyzji, Sąd pierwszej instancji, wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., uchylił zaskarżoną decyzję. Sprostowanie, którego domaga się Strona we wniosku z 13 stycznia 2009 roku miałoby polegać na dwukrotnej zamianie w sformułowaniu "do końca 2002" na sformułowanie "do końca 1997". W pierwszym przypadku sprostowanie dotyczyłoby części zdania wskazującego na stanowisko organów podatkowych. W drugim sprostowanie obejmowałoby sformułowanie zawarte w wytycznych dla organów podatkowych. W stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008r. "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany do uwzględnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2007r. także w zakresie odsetek naliczonych do końca 2002 r. [...]", wnioskodawca domagał się zamiany wyrazów "do końca 2002" na "do końca 1997r." Zatem, sprostowanie okresu do którego w zakresie odsetek należało uwzględnić wyrok Trybunału Konstytucyjnego stanowi kwestię merytoryczną. Reasumując, mając na uwadze treść żądania Strony, brzmienie norm prawnych mających w sprawie zastosowanie, jak też zapadłe w sprawie orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – stwierdzić należy, że sprostowania którego domaga się strona nie kwalifikują się do kategorii sprostowań oczywistej omyłki, błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej oczywistej omyłki. Zważywszy na powyższe, Sąd działając na podstawie art.156 §1 p.p.s.a. postanowił jak sentencji.