I SA/Go 785/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od stycznia 2014 roku do lutego 2017 roku, od marca 2017 roku do stycznia 2019 roku oraz od lutego 2019 roku do kwietnia 2019 roku oddala skargę w całości. J.K. (zwany dalej: stroną, skarżącym) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwany dalej: organem II instancji, organem odwoławczym, SKO) z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Związku Międzygminnego z dnia [...] czerwca 2019 r. określającą skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia 2014 r. do lutego 2017 r. w kwocie 52,80 zł za każdy miesiąc, od marca 2017 r. do stycznia 2019 r. w kwocie 63 zł za każdy miesiąc, od lutego 2019 r. do kwietnia 2019 r. w kwocie 52,50 zł za każdy miesiąc. Rozstrzygnięcia organów zapadły na tle następującego stanu faktycznego sprawy. Postanowieniem z [...] maja 2017 r. Związek Międzygminny wszczął z urzędu postępowanie wobec J.K. w zakresie ustalenia zobowiązania od lipca 2013 r. za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ze złożonego przez stronę oświadczenia wynika, że od 2013 r. w nieruchomości położonej w miejscowości [...] zamieszkują 3 osoby, a odpady komunalne gromadzone są selektywnie. Ponadto skarżący wyjaśnił, że w 2013 r. podpisał deklarację za nieżyjącego ojca S.K. i od tego momentu dokonuje za niego opłat. Wskazał, że pracownik organu poinformował go, że deklarację w spawie opłat za gospodarowanie odpadami podpisać może właściciel nieruchomości lub prawny współwłaściciel. Prawo współwłasności do ww. nieruchomości skarżący nabył [...] grudnia 2016 r. Organ I instancji wydał decyzję [...] sierpnia 2017 r., w której określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc począwszy od lipca 2013 r. do lutego 2017 r. od marca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada konta na S.K., na które możliwe byłoby wnoszenie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ponadto nie ma informacji o przyjęciu deklaracji od skarżącego, posiada jedynie deklarację złożoną przez R.K. Na skutek wniesionego odwołania, SKO decyzją z [...]września 2017 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji zobowiązał skarżącego oraz jego brata (współwłaściciel nieruchomości) do przedłożenia dokumentów potwierdzających dokonanie wpłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lipca 2013 r. do listopada 2017 r. Skarżący przedłożył 38 dowodów wpłat (w części nieczytelne) potwierdzające wpłaty dokonane w formie gotówkowej. Z załączonych dowodów nie wynika kto jest zleceniodawcą, brak jakiegokolwiek wskazania w tytule wpłaty, brak identyfikatorów płatnika (PESEL, NIP, REGON). Wpłaty zostały dokonane na rachunek bankowy przypisany na brata skarżącego R.K. Jednocześnie w aktach znajduje się kserokopia oświadczenia R.K., z której wynika, że nie wyraża zgody na przeksięgowanie wpłat, a istniejąca nadpłata będzie na poczet przyszłych należności. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. organ I instancji ponownie określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc od lipca 2013 r. do lutego 2017 r. oraz od marca 2017 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. W dniu 8 lutego 2018 r. strona złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lutego 2018 r. Organ II instancji decyzją z [...] czerwca 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. organ I instancji określił stronie wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy miesiąc od lipca 2013 r. do lutego 2017 r. oraz od marca 2017 r. do stycznia 2018 r. Organ I instancji wziął pod uwagę okres od lipca 2013 r. do stycznia 2018 r., za który nie została złożona deklaracja, bowiem jak wskazano wyżej skarżący złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od lutego 2018 r. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z [...] października 2018 r. organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji zaniechał czynności zmierzających do prawidłowego ustalenie stron postępowania, prawidłowego ich uwzględnienia i udziału w postępowaniu (nie tylko jednej osoby) oraz obciążenia wszystkich podmiotów obowiązkiem uiszczania opłat. Poprzedni właściciel nieruchomości, tj. S.K. zmarł, a w aktach sprawy brak jest dowodu na okoliczność ustalenia stron tego postępowania w postaci postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym poprzednim właścicielu. Tym samym organ I instancji bezpodstawnie uznał J.K. jako jedyną stronę postępowania. Ponadto organ I instancji zaniechał ustalenia podmiotu składającego deklarację z 2013 roku. Na dokumencie tym wymieniony jest R.K., ale skarżący podniósł w odwołaniu, że to on złożył deklarację. Ta okoliczności, biorąc pod uwagę kwestię wpłaty dokonane na konto R.K. przez skarżącego, mogą mieć wpływ na ustalenie, co do prawidłowości zarachowań, niezależne od wpłacającego. Nie jest zatem jasne, czy organ tę deklarację uznaje jako dowód złożony przez współwłaściciela, czy w ogóle ją pomija, a z drugiej strony, czy uznaje za wiarygodne dane w niej zawarte. Skarżący przedłożył 1 lutego 2019 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w której wskazał, iż na nieruchomości zamieszkują 2 osoby. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. organ I instancji wszczął postępowanie wobec R.K. w przedmiocie ustalenia zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia 2014 r., zaś postanowieniem z [...] marca 2019 r. połączył postępowania wobec współwłaścicieli nieruchomości, tj. R.K. i J.K. Decyzją z [...] czerwca 2019 r. organ I instancji określił podatnikom J.K. oraz R.K. (współwłaścicielom nieruchomości) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od stycznia 2014 r. do lutego 2017 r. w kwocie 52,80 zł za każdy miesiąc, od marca 2017 r. do stycznia 2019 r. w kwocie 63 zł za każdy miesiąc, od lutego 2019 r. do kwietnia 2019 r. w kwocie 52,50 zł za każdy miesiąc. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ I instancji wskazał, że na podstawie księgi wieczystej nr [...] ustalił, iż właścicielem nieruchomości położonej w [...] w miejscowości [...] są R.K. oraz J.K. W toku postępowania ustalono, że dziedziczenie po zmarłym S.K. nastąpiło na podstawie postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] grudnia 2016 r. stwierdzone na postawie testamentu rodziców spisanego notarialnie w częściach ułamkowych dla R.K. w ¾ i J.K. w ¼. Ponadto skarżący w toku przesłuchania oświadczył, że złożył podpis na deklaracji w 2013 r. za nieżyjącego ojca S.K. i w jego imieniu. Deklaracji tej organ I instancji nie posiada w ewidencji wpływu, zaś skarżący nie ma dowodu jej złożenia. Dalej organ wskazał, że od początku funkcjonowania systemu, który przejął Związek Międzygminny na nieruchomości położonej w [...] została, złożona jedna deklaracja, przez R.K., który podał ilość osób faktycznie zamieszkałych w jego gospodarstwie domowym. W wyniku weryfikacji konta [...] organ ustalił, że w dniu 8 maja 2013r., błędnie została wprowadzona deklaracja zamiast na Pana R.K., wprowadzona została z danymi, które znajdowały się w bazie organu t.j. S.K. Co spowodowało błędną interpretację informacji o przyjęciu deklaracji skierowanej do nieżyjącego Pana S.K. zamiast Pana R.K. W związku z tym, że strona złożyła deklarację dopiero od lutego 2018 r. organ I instancji dokonał także wymiaru opłaty za brakujący okres. Wpłaty dokonane przez stronę za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2018 r. nie mogły być uznane przez organ, ponieważ strona nie złożyła deklaracji za ten okres. Nadto strona dokonywała opłaty na konto wygenerowanie na podstawie deklaracji złożonej przez R.K. i przypisała sobie jako własne, sugerując się danymi zmarłego ojca. Ze względu na długość prowadzonego postępowania należności za 2013 rok uległy przedawnieniu. Na skutek złożonych odwołań przez obydwu podatników, decyzją z [...] lipca 2019 r. SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowania dowodowe. Organ ustalił spadkobierców po zmarłym S.K. w osobach R.K. i J.K., którzy są współwłaścicielami nieruchomości położonej w [...] w wysokości odpowiednio ¾ i ¼. Tym samym organ ustalił strony postępowania zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzji SKO z [...] października 2018 r. Organ I instancji słusznie zauważył, że strona złożyła deklarację dopiero w lutym 2018 r., a tym samym organ musiał także dokonać w drodze decyzji wymiaru za brakujący okres na podstawie art. 6m ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2010), co nie jest możliwe bez dokonania przypisu na indywidualnym koncie wymiarowym za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2018 r. w drodze decyzji administracyjnej, gdyż strona za ten okres nie złożyła deklaracji, a mieszkała na nieruchomości wraz z pozostałymi członkami rodziny. Ze względu na długość prowadzonego postępowania należności za 2013 rok uległy przedawnieniu. Za niezasadny organ II instancji uznał zarzut braku podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a także niewyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez udzielenie błędnej informacji w zakresie możliwości dokonywania przez niego wpłat na indywidualna konto zmarłego ojca. Jak wynika z akt sprawy, informacja o przyjęciu deklaracji należała do R.K. i w niej widniał indywidualny numer rachunku, którym posługiwał się skarżący. Powyższa pomyłka została skorygowana przez organ w dniu [...] października 2013 r., w wyniku czego przesłano zmienioną informację R.K. Skarżący nie zakwestionował zaś dokumentu, który odebrał, a był wystawiony na nieżyjącego od 2007 r. ojca, który nie mógł takiego dokumentu złożyć. W tym kontekście niezasadne wydaje się twierdzenie skarżącego, iż dokonywał wpłat na konto ojca, kiedy to obowiązek złożenia deklaracji był wyznaczony na dzień [...] lutego 2013 r., czyli pięć lat po śmierci swojego ojca. Dodatkowo w odwołaniu strona raz twierdzi, iż złożyła deklarację a raz, że zmarły ojciec miał zawartą umowę. Organ odwoławczy podkreślił, że od 1 lipca 2013 r. opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest daniną publiczno-prawną i nie jest uzależniona od zawarcia umowy cywilnoprawnej. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania R.K., który de facto wnosi o podział należności ustalonej decyzją wymiarową, organ I instancji uznał je za bezzasadne. W tak ustalonym stanie faktycznym, w ocenie SKO, organ I instancji przeprowadził postępowanie zgodnie z zasadami unormowanymi w art. 121 i 122 O.p. oraz w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, dokonując właściwej analizy zebranego materiału dowodowego. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Sądu, w której zarzucił: 1. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na przyjęciu, że deklaracja [...] z określeniem numeru indywidualnego konta bankowego została złożona przez Pana R.K. bez wskazania na jakiej podstawie doszło do takiego ustalenia i w sytuacji kiedy deklarację złożył Skarżący, który posiada potwierdzenie jej przyjęcia przez Organ, co Organ zupełnie pomija w wydanej decyzji; 2. sprzeczność istotnych ustaleń z treścią materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na przyjęciu, że Skarżącego obciąża również część opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która powinna w całości obciążać jego brata R.K., ze względu na podział nieruchomości na dwie odrębne części i uiszczenie opłat w całości przez Skarżącego za siebie i osoby wspólnie z nim zamieszkujące w całości; 3. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art.122 w zw. z art. 187§1 Ordynacji podatkowej polegające na braku podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia i załatwienia sprawy, a także niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w braku wyjaśnienia okoliczności związanych z dokonywaniem przez Skarżącego wpłat, obciążeniem opłatą w części, która powinna obciążać w całości R.K., braku wskazania podstaw do przyjęcia, że deklarację złożył brat Skarżącego, błędnego poinformowania Skarżącego o możliwości dokonywania wpłat na indywidualne konto, które zgodnie z błędnym twierdzeniem należało do R.K.; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. art.121 Ordynacji podatkowej poprzez udzielenie Skarżącemu błędnych informacji w zakresie możliwości dokonywania przez niego wpłat na indywidualne konto, przyjęciu deklaracji jedynie na nazwisko K. i przypisanie jej bezpodstawnie bratu Skarżącego, a także obciążanie Skarżącego konsekwencjami błędów organu I Instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ bezzasadnie wskazał, że deklaracja z 2013 r. została złożona przez R.K., a sam skarżący nie składał żadnej deklaracji w spornym okresie. Organ nie odniósł się na jakiej podstawie przyjął, że ww. deklaracja złożona została przez R.K. w sytuacji, gdy widnieje na niej jedynie podpis "K.". Skarżący podniósł, że składał deklarację i dysponuje dowodem jej przyjęcia. W ocenie skarżącego organ zupełnie pominął całkowicie wpłaty przez niego dokonane, ani nie czynił ustaleń z zakresie osób wspólnie zamieszkujących nieruchomość. Skarżący wskazał, że ww. decyzja obciąża go w części opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, choć powinna w całości obciążać jego brata R.K., ze względu na podział nieruchomości na dwie odrębne części i uiszczenie opłat w całości za siebie i osoby wspólnie z nim zamieszkujące. Organ pominął wpłaty już dokonane przez stronę. Skarżący wskazał, że systematycznie wnosił opłaty w ustalonej przez organ wysokości i zajmuje od brata odrębną cześć nieruchomości. Nadto to on, a nie jego brat dysponował dowodami wpłat, a jego samego nie można obciążać opłatami, gdyż w powyższym zakresie zostały w jego części dokonane. Wskazał również, iż został wprowadzony w błąd co do możliwości dokonywania wpłat na indywidualne konto, które należało do jego brata. Jego brat nie przedstawił zaś swoich dowodów wpłat, a także nie wyrażał zgody na ich przeksięgowanie. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego jego brat nie dokonywał opłat za śmieci pomimo tego, że zamieszkiwał w nieruchomości. Organ nie wyjaśnił również na jakiej podstawie przyjął, że deklarację złożył jego brat. W ocenie skarżącego tak ustalona kwota podatku powinna być pomniejszona o dokonane wpłaty z ustaleniem osoby wpłacającej. Stanowisko organu jest w tym zakresie błędne i zmierza jedynie do przerzucenia odpowiedzialności za popełnione błędy na skarżącego. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja dotycząca określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości została wydana na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2010. – dalej jako "u.c.p.g."). Art. 6c § 1 u.c.p.g. stanowi, że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, zaś na podstawie art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nadmienić należy, że art. 2 ust 1 pkt 4 u.c.p.g. stanowi, że przez właściciela nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Art. 2 ust.2a u.c.p.g., stanowi, że jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy. Natomiast zgodnie z art. 6i ust. pkt 1) u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w przedmiotowym nieruchomości zamieszkują jej współwłaściciele J.K. i R.K. z akt sprawy wynika, że nie wskazali w formie pisemnej podmiotu obowiązanego do wykonania tego obowiązku. Zatem jeden z nich, gdyż jako współwłaściciel jest do tego samodzielnie uprawniony, powinni złożyć deklarację zawierającą informacje o drugim współwłaścicielu wraz z podaniem ilości osób zamieszkujących nieruchomość (poz. C1 i E złożonych deklaracji), co w rozpoznawanej sprawie nie zostało wykonane. W razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1 u.c.p.g.). Podkreślić jednocześnie należy, że stosownie do art. 6q u.c.p.g. w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta, a w przypadku przejęcia przez związek międzygminny zadań gminy, o których mowa w art. 3 ust. 2, w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, w zakresie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, które stanowią dochód związku międzygminnego - zarządowi związku międzygminnego. Oznacza to, że postępowanie w niniejszej sprawie organy powinny przeprowadzić zgodnie z zasadami zawartymi w Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać należy, że właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego, możliwe jest przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. W procesie stosowania prawa organy podatkowe obowiązane są do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej), do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz do jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej (swobodną oceną dowodów). Natomiast zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego (wyrok NSA z 30 stycznia 2013 r., II FSK 1212/11, LEX nr 1269916). W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z [...] maja 2017 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie wobec skarżącego w zakresie ustalenia zobowiązania od lipca 2013 r. za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W trakcie przeprowadzonego postępowania okazało się, że dla nieruchomości położonej w miejscowości [...] została złożona jedna deklaracja przez brata skarżącego, tj. R.K., którą błędnie wprowadzono z danymi S.K. Brat skarżącego w ww. deklaracji wskazał, że na przedmiotowej nieruchomości zamieszkują 3 osoby. Przez cały ten czas skarżący dokonywał wpłat gotówkowych na konto swojego brata, będąc przekonanym, że uiszcza należne kwoty w imieniu swojego ojca. Deklarację w swoim imieniu złożył dopiero w lutym 2018 r., wskazując, że na nieruchomości zamieszkują 3 osoby. W składanych deklaracjach skarżący, jak i jego brat nie podawali organowi I instancji danych o pozostałych współwłaścicielach. Na podstawie treści księgi wieczystej nr [...] organ I instancji ustalił, że współwłaścicielami ww. nieruchomości są R.K. oraz J.K. W związku z tym prawidłowo postanowił wszcząć postępowanie w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi również wobec brata skarżącego. Postępowania prowadzone dla współwłaścicieli ww. nieruchomości postanowieniem z [...] marca 2019 r. zostały połączone, zaś decyzją z [...] czerwca 2019 r. organ I instancji określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.. Skarżący twierdzi, że organ błędnie przypisał, iż deklarację [...] złożył jego brat, bez wskazania na jakiej podstawie doszło do takiego ustalenia, w sytuacji kiedy deklarację złożył sam skarżący. Okoliczność złożenia tej deklaracji została przez organ I instancji wyjaśniona na stronie 1 i 2 uzasadnienia jego decyzji, natomiast skarżący poza zanegowaniem dokonanych przez organ ustaleń nie wskazał na dowody mogące jego podważyć stwierdzając, że na deklaracji widnieje jedynie podpis "K.". W aktach administracyjnych znajduje się deklaracja [...], na jej drugiej stronie widnieje podpis " K.", jednak na pierwszej jej stronie w poz. D wypełnionej ręcznie dwukrotnie wpisano jako składającego deklarację " R.K." ( k. 199 akt adm.). Ponadto podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajdują się deklaracje składane przez skarżącego i jego brata, z których wynika, że każdy ze współwłaścicieli deklaruje odrębną dla siebie ilość mieszkańców zamieszkujących nieruchomość. W przypadku skarżącego są to odpowiednio 3 osoby od stycznia 2014 r. do grudnia 2018 r. oraz 2 osoby od stycznia 2019 r. Brat skarżącego zadeklarował, że w jego gospodarstwie domowym zamieszkują 3 osoby. Żaden z nich nie podaje danych innych współwłaścicieli nieruchomości. Zgodnie zaś z regulacją art. 6h oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. właściciele nieruchomości (w szerszym rozumieniu także współwłaściciele), o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie których są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Przy czym obowiązek ponoszenia tej opłaty ciąży na właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Ustawodawca założył, że sam fakt zamieszkiwania na danej nieruchomości powoduje obowiązek uiszczania opłaty. W przeprowadzonym postępowaniu organy prawidłowo ustaliły, że na przedmiotowej nieruchomości zamieszkuje łącznie 6 osób (do końca 2018 r.) oraz 5 osób (od stycznia 2019 r.) i na tej podstawie naliczy w decyzji wymiarowej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę zadeklarowaną łącznie przez obu współwłaścicieli i niekwestionowaną przez organ ilość osób zamieszkujących nieruchomość. Z analizy znajdującego się w aktach administracyjnych wyciągu z księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości o nr [...] wynika, że dotyczy ona jednej nieruchomości. Każdy ze współwłaścicieli jest zatem obowiązany ponosić opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi w pełnej wysokości, zaś uregulowanie zobowiązania przez jednego z nich powoduje, stosownie do art. 59 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g wygaśniecie zobowiązania, a tym samym zwolnienie pozostałych z dokonania opłaty. Na każdym z nich ciąży obowiązek zapłaty opłaty w pełnej wysokości, wobec czego wszyscy oni powinni być i w rozpoznawanej sprawie byli stronami postępowania w przedmiocie określenia opłaty. Bezsprzecznie przy tym nie ma podstaw prawnych do podziału opłaty na tyle niezależnych od siebie części, ilu jest zobowiązanych, czyli do sięgnięcia do regulacji zawartej w art. 379 § 1 k.c. Ratio legis analizowanych przepisów sprowadza się więc do tego, aby maksymalnie uszczelnić system pobierania opłat za gospodarowanie odpadami - w przypadku niezłożenia deklaracji lub złożenia nieprawidłowej deklaracji organ ma obowiązek po przeprowadzeniu postępowania skierować decyzję w sprawie określenia wysokości opłaty do każdego, kto w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 4) u.c.p.g. jest właścicielem nieruchomości. Tym samym za bezzasadny należy uznać zarzut zawarty w skardze, że to skarżącego obciąża część opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, która powinna w całości obciążać jego brata, ze względu na podział nieruchomości na dwie odrębne części i uiszczenie w całości przez skarżącego za siebie i osoby wspólnie z nim zamieszkujące w całości. Po przeanalizowaniu sprawy Sąd doszedł do przekonania, ze organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organy we właściwy sposób określiły krąg podmiotów obowiązanych do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, prawidłowo ustaliły ilość osób zamieszkujących nieruchomości oraz zastosowały właściwe stawki podatku obowiązujące w uchwałach organu. Tym samym nie można uznać zarzutu skarżącego, by organy dopuściły się naruszenia art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów art. 121 O.p. poprzez udzielenie błędnej informacji w zakresie możliwości dokonywania wpłat przez skarżącego na indywidualna konto zmarłego ojca. Jak wynika z akt sprawy informacja o przyjęciu deklaracji należała do brata skarżącego i w niej widniał indywidualny numer rachunku, którym posługiwała się strona. Powyższa pomyłka została skorygowana przez organ w dniu 4 października 2013 r., w wyniku czego przesłano zmienioną informację Panu R.K. Skarżący nie zakwestionował dokumentu, który odebrał, a był wystawiony na nieżyjącego od 2007 r. ojca, który nie mógł takiego dokumentu złożyć. W tym kontekście niezasadne jest twierdzenie strony, iż dokonywała ona wpłat na konto ojca, kiedy to obowiązek złożenia deklaracji był wyznaczony na dzień [...] lutego 2013 r. czyli pięć lat po śmierci swojego ojca. Za uzasadnione uznać należy stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym rozpatrując powyższą sprawę należało uwzględnić podstawowy obowiązek strony, którym było złożenie przez stronę deklaracji. Strona tego nie wykonała, a obecnie zadeklarowała opłatę dopiero od lutego 2018 r., przy czym nie podał łącznej ilości zamieszkałych tą nieruchomość mieszkańców, ograniczając się jedynie do swojej rodziny. W związku z powyższym organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g. musiał dokonać w drodze decyzji wymiaru za brakujący okres, co nie jest możliwe bez dokonania przypisu na indywidualnym koncie wymiarowym za okres od lipca 2013 r. do stycznia 2018 r. w drodze decyzji administracyjnej, gdyż strona za ten okres nie miała złożonej deklaracji, a mieszkała na nieruchomości wraz z pozostałymi członkami rodziny. Ze względu na długość prowadzonego postępowania należności za rok 2013 uległy przedawnieniu. Natomiast w przypadku okresu po złożeniu deklaracji od lutego 2018r., z uwagi na brak podania prawidłowej liczby osób zamieszkujących nieruchomość należało to także ująć w wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.