I SA/Go 8/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec i kwiecień 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący R.T. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] listopada 2014r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec i kwiecień 2009 r. W piśmie procesowym z [...] marca 2015 r. strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że wniosek jest zasadny z uwagi na fakt przedłużenia postępowania oraz okoliczność, że podjęcie czynności egzekucyjnych spowoduje niepowetowane straty, paraliż finansowy firmy i w zasadzie upadłość przedsiębiorstwa. Dodała, że co prawda uzyskuje przychody, ale przeznacza je na modernizację stacji paliw, na którą uzyskała koncesję. Egzekucja zniweczy jednak nieodwracalnie cały trud przeprowadzonych prac dostosowawczych stacji paliw do wymogów ochrony środowiska, uniemożliwi zakup paliwa, pozbawi pracy co najmniej 4 osób. Zwróciła uwagę również, że ustawodawca obecnie zliberalizował przepisy na podstawie których organ oparł zaskarżoną decyzję. W załączeniu skarżący przedłożył KPiR za styczeń 2015 r. z którego wynika, że w tym miesiącu odnotował przychody w łącznej kwocie 24 048,06 zł, oraz poniósł wydatki w wysokości 17 967,65 zł. Z przedłożonej z kolei decyzji Prezesa Regulacji Energetyki z [...] lutego 2015 r. wynika, że udzielono skarżącemu koncesji na obrót paliwami ciekłymi na okres [...].02.2015 r. – [...].12.2030 r. Zarządzeniem z 17 marca 2015 r. Sąd zobowiązał skarżącego do: - przedłożenia informacji dotyczącej przychodów uzyskiwanych za ostatnie trzy miesiące, ponoszonych kosztów za ostatnie trzy miesiące wraz ze szczegółowym ich opisaniem oraz środków finansowych posiadanych na rachunkach bankowych na koniec każdego miesiąca w ostatnich trzech miesiącach; - podania informacji dotyczącej istnienia lub braku istnienia innych poza wynikającymi z zaskarżonej decyzji należności publicznoprawnych, jak również istnienia wierzytelności lub długów powstałych w obrocie gospodarczym. W odpowiedzi skarżący nadesłał zestawienie przychodów i wydatków za okres grudzień 2014 r. – luty 2015 r. z którego wynikają następujące kwoty: a/ 64.998,92 zł (przychód za XII 2014 r.), 15.287,41 (wydatki za XII 2014 r.); b/ 24.048,06 zł (przychód za I 2015r.), 17.967,65 zł (wydatki za I 2015r.); c/ 106 497,69 zł (przychód za II 2015 r.), 164.264,93 zł (wydatki za II 2015 r.). Z kolei z wykazu środków finansowych na rachunku bankowym wynikają następujące wielkości: grudzień 2014 r.: 1.424,53 zł; styczeń 2015 r.: - 285,78; luty 2015 r.: 6.443,43 zł. Ponadto skarżący oświadczył, że nie posiada innych wymagalnych należności publicznoprawnych, długów i wymagalnych wierzytelności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a.), Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 §1 cyt. ustawy. Ponadto, orzeczenie dotyczące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter fakultatywny, a więc Sąd może, a nie musi wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w sytuacji, gdy występują w sprawie przesłanki od zaistnienia których ustawodawca uzależnia takie wstrzymanie. Ugruntowany jest również pogląd, że wniosek nie tylko powinien być uzasadniony, ale to uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). W świetle powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący stoi na stanowisku, że egzekucja należnego zobowiązania spowoduje nieodwracalne straty, bowiem doprowadzi do paraliżu firmy i w efekcie upadłości przedsiębiorstwa. Jednocześnie stwierdził, że uzyskuje przychody, które przeznacza na modernizację stacji paliw. W ocenie Sądu, przedstawiona argumentacja nie przemawia za przyznaniem stronie ochrony tymczasowej. Z przedstawionych przez skarżącego zestawień wydatków i przychodów za okres od grudnia 2014 r. do lutego 2015 r. wynika bowiem, że skarżący uzyskuje przychody oraz ponosi stosunkowo wysokie wydatki, które finansuje. W lutym te wydatki opiewały na kwotę 164.264,93 zł. Skarżący oświadczył także, że nie posiada innych wymagalnych należności publicznoprawnych ani też długów. Zatem jego sytuacja finansowa nie jest niekorzystna. Co więcej, podkreślić należy, że skarżący uzyskując koncesję na obrót paliwami ciekłymi zobowiązany był spełnić warunki określone w art. 33 Prawa energetycznego, w tym wykazać, że dysponuje środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności bądź jest w stanie udokumentować możliwości ich pozyskania (art. 33 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy). Skarżący twierdząc również, że egzekucja należności doprowadzi do paraliżu firmy i zakończenia działalności, jednocześnie nie wskazał, czy podjął choćby próbę uzyskania środków potrzebnych do zapłaty podatku w inny sposób np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony, aniżeli ewentualna egzekucja na którą się powołuje. Tym bardziej, że z jego oświadczeń wynika, że znajduje się w stosunkowo dobrej kondycji finansowej, i na obecną chwilę nie posiada długów w obrocie gospodarczym. Sąd nie podziela zatem obaw skarżącego dotyczących upadłości firmy. Na obecną chwilę takie stwierdzenia należy uznać za hipotetyczne. Podkreślić również należy, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi, może doprowadzić do sytuacji, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.