I SA/Go 80/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "G" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo – akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skargą z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca "G" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo akcyjna, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego z tytułu importu towaru. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ – Dyrektora Izby Celnej, a w razie odmowy wstrzymania wykonania przez organ albo nierozpoznania przez organ tego wniosku, skarżąca na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zw. dalej P.p.s.a. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka wskazała, że poza niniejszą sprawą dotyczącą kwoty łącznie 176.600,00 zł należności podatkowych, aktualnie wobec skarżącej funkcjonują w obrocie prawnym ostateczne decyzje DIC w czterech innych sprawach dotyczących podatku akcyzowego oraz podatku VAT, w których skarżąca działała jako przedstawiciel pośredni. W pozostałych sprawach łączne kwoty podatków do zapłaty wynoszą odpowiednio: 1/ kwota 352.390,00 zł, 2/ kwota 282.680,00 zł; 3/ kwota 344.173,00 zł; 4/ kwota 342.811,00 zł. Oznacza to, że w krótkim czasie skarżąca została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie 1.498.654,00 zł wraz z odsetkami. Skarżąca podniosła, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej, a także zgromadzony majątek nie pozwalają na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Nadto wskazała, że w związku z prowadzoną działalnością ma zaciągnięte zobowiązania kredytowe i inne, które bezwzględnie wymagają bieżącej spłaty. Skarżąca stwierdziła, że aby wykonać zaskarżoną decyzję oraz decyzje w pozostałych sprawach zachodziłaby konieczność sprzedaży aktywów prowadzonego przedsiębiorstwa, albo też zaciągnięcia kolejnego kredytu bankowego, przy czym z uwagi na obecne zobowiązania skarżącej, może ona nie mieć wystarczającej zdolności kredytowej. Zaś sprzedaż składników przedsiębiorstwa, może uniemożliwić kontynuowanie działalności. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez dochodzenie na drodze egzekucji w administracji spłaty określonych w decyzji kwot podatków, gdyż w aktualnej sytuacji finansowej skarżącej wykonanie tak znacznego zobowiązania stwarza realne zagrożenie bytu skarżącej. Oznacza to, że spłata bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami polegającymi na tym, że skarżąca popadnie w zwłokę z zapłatą należności pracowniczych albo publicznoprawnych (zaliczki na podatek, składki na ZUS), jak również zostanie pozbawiona części środków na prowadzenie bieżącej, niecierpiącej zwłoki działalności, z której działalność agencji celnej jest poboczną działalnością, ponieważ skarżąca prowadzi przede wszystkim działalność przewozową i zatrudnia kierowców, spedytorów i obsługę administracyjną tej działalności. Skarżąca stwierdziła, że nawet gdyby kwoty podatków określonych w niniejszej sprawie miałaby być jej w przyszłości zwrócone, nie odmieni to skutków faktycznych o znacznym rozmiarze, jakie wywoła spłata należności na rzecz organu podatkowego, ale dopiero w odległej perspektywie czasu ze względu na tok postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreśliła, że w razie konieczności natychmiastowej zapłaty należności, będzie zmuszona ograniczyć zatrudnienie z przyczyn niedotyczących pracowników (zwolnienie pracowników zatrudnionych jako kierowcy w transporcie międzynarodowym lub również innych) co spowoduje brak obsady pojazdów wykonujących przewozy międzynarodowe, którymi spółka głownie się zajmuje. Pojazdy, które nie jeżdżą, nie przynoszą dochodów pozwalających opłacić koszty związane z ich nabyciem i eksploatacją oraz świadczeniami pracowniczymi. Utrata możliwości regulowania należności pracowniczych i innych spowoduje, co najmniej konieczność drastycznej redukcji zatrudnienia i ograniczenia wypracowanej latami stabilności finansowej i pozycji na rynku w trudnej branży transportowej. Wskazała, że okoliczności uzasadniające wniosek są uprawdopodobnione sprawozdaniem finansowym za 2014 r. Zaznaczyła, że zadłużenie z tytułu kredytów wyniosło według sprawozdania za 2014 r.: 2.283.108,76 zł. Podkreśliła, że nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na natychmiastową zapłatę zobowiązania, a przymusowe wykonanie zobowiązania mogłoby skutkować zaprzestaniem prowadzenia bieżącej działalności, redukcją zatrudnienia (średnioroczne zatrudnienie za 2014 r. wyniosło 91 osób) i utratą płynności finansowej, czy wręcz likwidacją. Stwierdziła, że wyrządzenie znacznej szkody nie musi mieć zatem charakteru materialnego. Dodała, że za 2014 r. rok co prawda wypracowano zysk brutto wynoszący 360.409,22 zł, jednak uległ on drastycznemu obniżeniu w stosunku do lat poprzednich. W załączeniu do wniosku przedłożyła dokumenty finansowe dotyczące spółki za 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 P.p.s.a.) albo uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wskazała, że w krótkim czasie została postawiona wobec konieczności zapłaty na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych danin w łącznej kwocie 1.498.654,00 zł wraz z odsetkami. Podniosła, że uzyskiwane przez nią dochody z działalności gospodarczej, a także zgromadzony majątek nie pozwalają na zapłatę tak dużej kwoty bez trudnych do przewidzenia i odwrócenia negatywnych skutków. Nadto wskazała, że w związku z prowadzoną działalnością ma zaciągnięte zobowiązania kredytowe i inne, które bezwzględnie wymagają bieżącej spłaty. Skarżąca stwierdziła, że aby wykonać zaskarżoną decyzję oraz decyzje w pozostałych sprawach zachodziłaby konieczność sprzedaży aktywów prowadzonego przedsiębiorstwa, albo też zaciągnięcia kolejnego kredytu bankowego, przy czym z uwagi na obecne zobowiązania skarżącej, może ona nie mieć wystarczającej zdolności kredytowej. Zaś sprzedaż składników przedsiębiorstwa, może uniemożliwić kontynuowanie działalności. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez dochodzenie na drodze egzekucji w administracji spłaty określonych w decyzji kwot podatków, gdyż w aktualnej sytuacji finansowej skarżącej wykonanie tak znacznego zobowiązania stwarza realne zagrożenie bytu skarżącej. Oznacza to, że spłata bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji grozi nieodwracalnymi skutkami polegającymi na tym, że skarżąca popadnie w zwłokę z zapłatą należności pracowniczych albo publicznoprawnych (zaliczki na podatek, składki na ZUS), jak również zostanie pozbawiona części środków na prowadzenie bieżącej, niecierpiącej zwłoki działalności. W konsekwencji w razie konieczności zapłaty wszystkich zaległości podatkowych będzie zmuszona dokonać redukcji zatrudnienia, to z kolei spowoduje brak obsady pojazdów wykonujących przewozy międzynarodowe. To zaś spowoduje ograniczenie wypracowanej latami stabilności finansowej i pozycji rynkowej. W ocenie Sądu, wniosek skarżącej spółki, nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, spółka nadesłała w załączeniu do wniosku dokumenty finansowe spółki za 2014 r., a nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów, które obrazowałyby jej obecną sytuacje majątkową. Nie tylko bowiem sprawozdanie finansowe spółki za 2015 r. (w trakcie przygotowania), na które się powołuje, taką sytuację mogłoby zarysować. Przecież choćby przedłożenie deklaracji VAT za 2015 r., byłoby pomocne w celu określenia obecnej sytuacji finansowej spółki, a tym samym potwierdzenia stanowiska zawartego we wniosku. Tymczasem wobec braku jakichkolwiek danych dotyczących aktualnej sytuacji finansowej Spółki, za przedwczesne należy uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania ww. decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością (por. postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2016 r. sygn. akt II GZ 56/16 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc pomimo obszernego uzasadnienia wniosku oraz przedłożonych dokumentów za 2014 , spółka nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnych dokumentów obrazujących jej obecną sytuację majątkową. Nie wskazała w jakiej wysokości dochody uzyskuje ani jaki jest majątek spółki. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ. Trudno zatem zweryfikować czy wskazywane przez skarżącą trudne do odwrócenia skutki mogłyby faktycznie wystąpić. Ponadto, gdyby nawet poddać ocenie wniosek w kontekście dokumentów za 2014 r., to zdaniem Sądu nie przemawia on za przyznaniem ochrony tymczasowej. Nie ulega wątpliwości, że głównym obszarem działalności spółki jest świadczenie usług w branży transportowej, także poza granicami kraju. Nie jest wątpliwe również to, że spółka w 2014 r. w porównaniu do roku 2013 r. odnotowała kilkakrotnie mniejszy zysk z tytułu prowadzenia tej działalności. Na koniec 2014 r. spółka wypracowała bowiem zysk w kwocie 360 409,22 zł netto, przy czym końcem roku 2013 r. wynosił on 3 603 982,67 zł. Nie oznacza to jednak, że byt spółki w świetle powyższego jest zagrożony. To, że spółka odnotowała mniejszy zysk w 2014 r., nie jest samoistną okolicznością, która uzasadniałyby udzielenie ochrony tymczasowej. Bo choć wypracowała w 2014 r. mniejszy zysk, to jednocześnie w tym roku – jak wynika ze sprawozdania finansowego - zakupiła 19 nowych ciągników [...], 20 naczep [...], 3 samochody ciężarowe [...], kserokopiarkę, a więc poczyniła znaczne inwestycje. Co więcej, w orzecznictwie przyjmuje się, że nawet strata, którą spółka w sprawie w 2014 r. nie wykazuje, nie świadczy o braku środków finansowych, jako, że powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem, a to skutkuje jedynie brakiem dochodu do opodatkowania (zob. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt II GZ 112/11). Nie musi być również tak, że przez konieczność zapłaty podatku, spółka będzie zmuszona ograniczyć zatrudnienie a co za tym idzie, spowoduje to brak obsady pojazdów w transporcie międzynarodowym. Przez brak dokumentacji potwierdzającej obecną sytuację finansową strony, takie stwierdzenie jest przedwczesne. Ponadto, nawet biorąc dane za 2014 r., to wynika z nich, że spółka zatrudnia przeciętnie w roku 91 pracowników, z tego pracownicy na stanowiskach robotniczych stanowią liczbę 52. Tak więc ewentualna redukcja, gdyby nawet hipotetycznie do takiej miało dojść, nie musi objąć kierowców wykonujących pracę w transporcie międzynarodowym, a co za tym idzie, rynek usług nie musi zostać pomniejszony jak twierdzi skarżąca, a stabilność finansowa spółki nie zostanie zachwiana. Również konieczność spłaty zobowiązań kredytowych nie uzasadnia wstrzymania wykonania zobowiązań kredytowych. Praktyka polegająca na kredytowaniu działalności gospodarczej, choćby na rozszerzenie działalności gospodarczej, jest stosunkowo powszechna wśród podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Co więcej, aby uzyskać jakikolwiek kredyt, tym bardziej w kwotach milionowych, należy wykazać się zdolnością kredytową. Ponadto jest to zobowiązanie cywilnoprawne, które podmiot zaciąga z własnej inicjatywy, i nie przemawia za przyznaniem ochrony tymczasowej. Strona zaciągając je, powinna liczyć się z koniecznością spłaty. Zaznaczyć również należy, że określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Nadto, z zaskarżonej decyzji wynika, że skarżąca spółka zobowiązana jest do uregulowania wskazanej kwoty należności solidarnie wraz z importerem spółką Meritum Finanse. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji