I SA/Go 810/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Protokolant Referent Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oddala skargę. Skarga została złożona na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...], która utrzymywała decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2007r. w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] czerwca 2005r. E.M. zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany marki [...] o pojemności silnika 2099 cm3 rok produkcji 2002. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako spełniające warunki określone w art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Do zgłoszenia celnego strona załączyła fakturę bez numeru z dnia [...] czerwca 2005r. na kwotę 1500 CHF, dokument pojazdu. Ponadto na podstawie deklaracji na fakturze, w zgłoszeniu skarżąca zadeklarowała preferencyjną stawkę celną 0% przewidzianą dla towarów pochodzących ze Wspólnoty lub z krajów korzystających. Na mocy art. 78 ust. 1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego . W toku czynności kontrolnych załączony do odprawy dokument sprzedaży został przesłany do weryfikacji przez szwajcarskie służby celne. W treści pisma z dnia [...] stycznia 2006r. Dyrekcja Okręgu Celnego - Sekcja Dochodzeniowa nie potwierdziła autentyczności przedstawionej przez stronę faktury zakupu. Jednocześnie organ władzy szwajcarskiej przekazał polskiej administracji odpis rachunku nr [...], z którego wynika, że E.M. nabyła w tej samej firmie w dniu [...] czerwca 2006r. towar wymieniony w zgłoszeniu celnym za kwotę 17.400 CHF. Odnotowany w księgach handlowych eksportera rachunek nie zawierał deklaracji o pochodzeniu stanowiącej podstawę do skorzystania z preferencyjnej stawki celnej. Na podstawie powyższych okoliczności, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz określenia prawidłowych kwot należnych podatków z tytułu importu. Po zakończeniu postępowania organ wydał decyzję określającą wartość celną towaru w wysokości 47.548 zł, określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę cła w wysokości 4.755 zł, , podatku akcyzowego w wysokości 19.685 zł i podatku od towarów i usług w wysokości 15.848 zł. Wartość celną przywiezionego samochodu ustalono na podstawie metody podstawowej, o której mowa w art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego złożone zostało odwołanie. Decyzji zarzucone zostało naruszenie prawa materialnego – art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny z uwagi na nieuzasadnione kwestionowanie wartości celnej towaru uwidocznionej na rachunku. W ocenie skarżącej rachunek ten wystawiony w firmie eksportera i podpisany przez stronę jest jedynym dokumentem stwierdzającym wartość celną towaru, drugi jest nieautentyczny z uwagi na brak jego podpisania przez stronę i znaczne zawyżenie wartości. Decyzji zostało zarzucone również naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej z uwagi na zebranie materiału dowodowego niezgodnie z jego treścią tj. w sposób wszechstronny i wyczerpujący, nie przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, odstąpieniu od zweryfikowania treści dokumentu rachunku przedstawionego przez eksportera ze Szwajcarii oraz pominięciu faktu, iż samochód został sprzedany w stanie uszkodzonym, co wprost wynika z treści rachunku. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego . W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy faktycznie zapłacona lub należna za towar wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalona o ile to konieczne na podstawie art. 32 i 33. Ceną faktycznie zapłaconą jest całkowita kwota płatności dokonana przez kupującego wobec sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów. Nadesłany wynik weryfikacji potwierdził, że w wyniku przeprowadzonej weryfikacji dokumentu zakupu przez władze celne Szwajcarii ustalono, że w księgach sprzedającego odnotowano kwotę 17 400 CHF jako cenę zapłaconą przez kupującego. Ponadto władze celne kraju eksportu, dokonując weryfikacji autentyczności dokumentu zakupu, przeprowadziły również materialną weryfikację dokumentu pochodzenia towaru w postaci zamieszczonej na fakturze deklaracji eksportera. W jego wyniku autentyczność przedstawionego przez zgłaszającego dokumentu zakupu nie została urzędowo potwierdzona, a dokument znajdujący się w księgach handlowych sprzedającego nie zawierał deklaracji pochodzenia. Z tego też względu organ I instancji zasadnie uznał, iż skarżąca bezpodstawnie skorzystała z preferencyjnej stawki celnej w wysokości 0%. Organ wskazał również, że nie ma uprawnienia do kwestionowania uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Wynik weryfikacji otrzymany od upoważnionej do wykonywania tej czynności instytucji nie może być zatem podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, zatem zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Na powyższe powołano wyrok NSA z dnia 8 września 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 777/97. Dodatkowo organ wskazał, że w postępowaniu dowodowym dążył na podstawie całości zebranego materiału dowodowego do rzetelnego ustalenia minionych faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Organ celny prowadząc sprawę ma swobodę w kształtowaniu zakresu i środków postępowania dowodowego i nie jest związany w gromadzeniu materiału dowodowego wnioskami strony lecz sam określa granice postępowania wyjaśniającego kierując się własnym przekonaniem co do konieczności udowodnienia pewnych faktów. Od decyzji Dyrektora Izby Celnej skargę w imieniu E.M. złożył pełnomocnik. W skardze powtórzone zostały zarzuty zawarte w odwołaniu. Decyzji zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego z uwagi na kwestionowanie rachunku oraz naruszenie przepisów postępowania tj. treści art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 90 Traktatu ustanawiającego Unię Europejską z uwagi na uznanie, iż po dacie wejścia Polski do Unii Europejskiej istnieje obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od sprowadzonych ze Szwajcarii samochodów osobowych podczas gdy ze Szwajcarii jako kraju stowarzyszonego z UE oraz związanego z nią umowami, na samochody sprowadzane nie ciąży akcyza. Zarzucił również rażące naruszenie treści art. 201 § 1 ust. 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na odmowę zawieszenia postępowania i przeprowadzenie postępowania karnego przed innym organem, mającego na celu ustalenie autentyczności bądź nie, przedstawionego przez stronę szwajcarską dokumentu rachunku na podwyższoną wartość – które to ustalenie ma decydujące znaczenie (zagadnienie wstępne). Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Strona skarżąca zarzuca, iż organ bezzasadnie kwestionuje wartość celną towaru uwidocznionego na rachunku załączonym do zgłoszenia celnego. W ocenie strony nieautentycznym z uwagi na brak podpisu skarżącej jest dokument otrzymany przez organy celne od władz szwajcarskich - czym rażąco naruszono prawo materialne –art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zgodnie z treścią przywołanego przepisu – wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy jeżeli zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty (...). Na podstawie art. 78 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organy celne po zwolnieniu towarów mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W razie gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działanie w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Organ ma uprawnienie do kontroli dokumentów i danych załączonych do zgłoszenia. W niniejszej sprawie skarżąca w dniu [...] czerwca 2005 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu samochód osobowy używany m-ki [...] o poj. silnika 2099 cm 3 rok produkcji 2002. Z załączonej przez skarżącą faktury wynikało, iż nabyła go za kwotę 1500 CHF. W odniesieniu do samochodów sprowadzanych ze Szwajcarii, wątpliwości organu co do załączanych do zgłoszenia celnego faktur dotyczyły większej liczby przypadków – nie tylko rozpoznawanej sprawy – zarówno w odniesieniu do firm występujących w roli zbywców samochodów jak również ceny transakcyjnej zakupionych pojazdów. Ministerstwo Finansów pismem z dnia 30 sierpnia 2005r. wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych m.in. w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez wymienione szwajcarskie firmy. O pomoc zwrócono się z uwagi na wątpliwości co do wiarygodności dokumentów przedłożonych do odprawy przez osoby zgłaszające. Podane w dokumentach wartości pojazdów zdaniem organu były zaniżane ponieważ porównywalne pojazdy wg Eurotaxlity w Polsce jak i Szwajcarii są 10-ciokrotnie droższe. W odpowiedzi na zapytanie polskich organów celnych, szwajcarska administracja celna nadesłała m.in. fakturę eksportera – [...] –nr [...] dotyczącą zakupu tego samego samochodu - na co wskazuje identyczny nr i model pojazdu, data jego pierwszej rejestracji za granicą - za kwotę 17.400 CHF, a nie jak wskazuje w fakturze załączonej do zgłoszenia celnego - 1500 CHF. Na fakturze przesłanej przez władze celne Szwajcarii brak jest deklaracji eksportera dotyczącej pochodzenia samochodu. Ponadto z uzyskanej informacji od organów Szwajcarii wynika, że przesłana faktura na kwotę 17.400 CHF została ujęta w księgach eksportera. W świetle uzyskanej informacji, jak i dokumentów będących w dyspozycji organu, uzyskanych z urzędowych źródeł, polskie organy celne miały prawo przyjąć, że cena faktycznie zapłacona przez skarżącą (a więc wartość celna) wyniosła 17.400 CHF, tj. kwota która została wykazana w fakturze eksportera oraz w księgach handlowych eksportera. Faktura nr [...] która stanowiła podstawę określenia wartości transakcyjnej uzyskana została w ramach pomocy administracyjnej o którą wystąpiło Ministerstwo Finansów do władz celnych Konfederacji Szwajcarskiej. Dokument sporządzony przez organy celne szwajcarskie w ramach dokonanej przez ten organ wnioskowanej weryfikacji stanowi dowód na okoliczność, że wartością transakcyjną samochodu zgłoszonego przez skarżącą stanowi kwota 17.400 CHF. Na mocy art. 86 ustawy Prawo celne – organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takie uregulowanie stwarza możliwość oparcia ustaleń w postępowaniu na dokumentach pochodzących od obcego państwa. Przepis ten nie stanowi podstaw do uznania tego rodzaju dowodów jako uprzywilejowanych dla oceny stanu faktycznego sprawy i dążenia do ustalenia prawdy obiektywnej i nie nadaje im szczególnej mocy dowodowej w odniesieniu do pozostałych środków dowodowych przewidzianych w krajowym porządku prawnym. Organ kierując się w sprawie zebranym materiałem dowodowym winien ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Bez wątpienia pismo z dnia [...] stycznia 2006r. stanowiło dokument sporządzone przez organ celny obcego państwa. Tym samym mogło stanowić dowód w prowadzonym postępowaniu. Dokument sporządzony przez organy władzy publicznej (jaką jest niewątpliwie administracja celna Szwajcarii) należy uznać za dokument urzędowy. Dokument urzędowy jest sporządzonym w formie pisemnej środkiem dowodowym, stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości. Moc dowodowa takiego dokumentu może być obalona w wyniku podjęcia akcji polegającej na przeprowadzeniu dowodu przeciwko jego treści, albowiem domniemanie zgodności z prawdą tego dokumentu jest domniemaniem wzruszalnym. Organ celny, będąc związany dokumentem urzędowym, zobowiązany jest uznać za udowodnione to, co wynika z jego treści jeżeli nie ma innych dowodów które podważałyby jego wiarygodność. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu który podważyłby wiarygodność uzyskanej informacji. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej dowodu przeciwko prawdziwości zawartym w nim informacjom (wyrok NSA z 23 maja 2005r. sygn. akt GSK 519/04 lex nr 171378). Z tego też względu Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że uzyskana w ramach pomocy administracyjnej faktura jest sfałszowana. Dla prawidłowości faktury (rachunku) nie ma znaczenia czy jest ona podpisana przez odbiorcę dokumentu, na co powołuje się skarżąca. Dokument ten wystawiony został na skarżącą i dotyczy niewątpliwie przedmiotowego samochodu, a wskazane wartości ujęte zostały w księgach zbywcy. Tym samym organ nie naruszył przepisu art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przyjmując jako wartość transakcyjną wartość wynikającą z dokumentu uzyskanego u zbywcy samochodu, a odrzucając dane wykazane w dokumencie przedłożonym przez skarżącą do zgłoszenia celnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym korespondencja wymieniona pomiędzy polskimi organami celnymi, a uprawnionymi organami szwajcarskiej administracji celnej dawały w pełni podstawę do określenia wartości transakcyjnej spornego pojazdu na podstawie art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie przeprowadziły szwajcarskie władze celne i wynik tego postępowania, tj. opracowane raporty oraz faktura były w sprawie dowodem, który został poddany należytej ocenie. Ocena ta nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Obie faktury – zarówno załączona do zgłoszenia celnego przez skarżącą jak i faktura znajdująca się w dokumentacji wystawcy są dokumentami prywatnymi i podlegały jako takie ocenie organu celnego. Skarżąca nie wykazała jaki cel miałby szwajcarski eksporter wykazywać w swoich księgach podatkowych przychód z faktury na wyższą kwotę. W ocenie Sądu zasadnie organ uznał, iż bardziej wiarygodny jest dokument zaksięgowany przez eksportera i włączony do jego dokumentacji księgowej, niż dokument który załączyła skarżąca do zgłoszenia celnego. Przy ocenie wiarygodności przedłożonej przez skarżącą faktury nie bez znaczenia jest również fakt, iż znajdująca się na niej deklaracja pochodzenia towarów, nie była w dacie importu samochodu ([...] czerwca 2005r.) przewidziana przepisami. Dokumenty uprawniające do zastosowania preferencyjnej stawki celnej do towarów sprowadzonych ze Szwajcarii na teren Unii Europejskiej i odwrotnie w dacie importu, przewidziane zostały w przepisach Protokołu 3 dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy stanowiącego załącznik do Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską sporządzonej 22 lipca 1972 roku. Produkty pochodzące ze Szwajcarii podlegały postanowieniom Umowy pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego A.CH. 1 lub A.W. 1. (art. 8 Protokołu). Możliwość umieszczania deklaracji pochodzenia towaru na fakturze pojawiła się dopiero wskutek wejścia w życie Decyzji Nr 3/2005 Wspólnego Komitetu UE – Szwajcaria z 15 grudnia 2005r. zmieniającej protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej (Dz. U. UE L z 15 lutego 2006r. Nr 45 poz.1). Przed wskazaną datą nie było podstaw do umieszczania na fakturze deklaracji pochodzenia. Z tego też względu należy przyjąć, że dokument na który taka deklaracja się znajduje – jest formalnie nieprawidłowy. Na fakturze znajdującej się w dyspozycji eksportera deklaracja taka nie była umieszczona. Z tego również względu faktura ta jako formalnie prawidłowa jest bardziej wiarygodna niż dokument przedłożony przez skarżącą do zgłoszenia celnego. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą zarzutu, iż organ nie wyjaśnił w jakim stanie technicznym znajdował się importowany pojazd wskazać należy, że oprócz gołosłownych twierdzeń, strona na tę okoliczność nie przedłożyła żadnych dokumentów. Pomimo twierdzenia strony, że samochód był uszkodzony, co wynikało z przedłożonego do zgłoszenia rachunku z dnia [...] czerwca 2005r. – skarżąca ten "uszkodzony samochód" zgłosiła w organie celnym już w dniu [...] czerwca 2005r. załączając do niego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym z dnia [...] czerwca 2003r. oraz dokument pojazdu. W złożonym zgłoszeniu celnym również brak jest jakiejkolwiek informacji, że samochód który podlegał zgłoszeniu miał jakiekolwiek uszkodzenia. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu na okoliczność niesprawności samochodu w dacie zakupu, np. dokumentów z których wynikałoby, że samochód na terenie Szwajcarii podlegał naprawie, rachunków za zakup części. Strona skarżąca w toku postępowania wniosła o przesłuchanie osób które dokonywały transakcji: wystawcę rachunku lub osobę która negocjowała cenę towaru (bez wskazania danych tych osób) m.in. na okoliczność czy nabyty przez skarżącą samochód był uszkodzony. W niniejszej sprawie wtórne znaczenie ma okoliczność stanu technicznego samochodu. Istotą sporu było to czy jest możliwym określenie wartości transakcyjnej tego pojazdu. Stan techniczny pojazdu miałby znaczenie w sytuacji w której byłoby niemożliwe określenie wartości celnej towaru na podstawie dokumentu sprzedaży (brak możliwości określenia wartości transakcyjnej). W niniejszej sprawie skarżąca do zgłoszenia celnego przedłożyła dokument o treści zupełnie innej niż ten którym dysponował sprzedawca i który znajdował się w jego dokumentacji. Okolicznością którą należało ustalić była wartość transakcyjna towaru, a w tym celu należało m.in. dokonać oceny przedłożonej przez skarżącą faktury jak i faktury otrzymanej od organów celnych Szwajcarii. Skoro były podstawy do przyjęcia wartości transakcyjnej wynikającej z dokumentów nie było podstaw do określenia tej wartości metodą "ostatniej szansy" – gdzie stan techniczny miałby znaczenie dla określenia wartości pojazdu. Z tych tez względów jako niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, organ w pełni zgromadził materiał dowodowy jak też w całości dokonywał jego rozpatrzenia. Działanie organu skierowane zostały na pełne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności mające znaczenie w sprawie organ ustalił. Również prawidłowo dokonał oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto z uwagi, że strona skarżąca nie przedłożyła dokumentu w świetle którego importowany pojazd mógł być uznany za produkt pochodzący ze Szwajcarii, w rozumieniu Protokołu 3 do Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z 1972 r. zasadnie odmówiono skorzystania z preferencji celnych i podatkowych przewidywanych w art. 3 i 18 Umowy pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską z 1972 r. Produkty pochodzące w rozumieniu tego Protokołu podlegają przy przewozie do Wspólnoty i do Szwajcarii postanowieniom umowy pod warunkiem przedłożenia stosownego świadectwa wystawianego wyłącznie na pisemny wniosek eksportera, sporządzony na przewidzianym do tego formularzu. Z takiego uregulowania wynika daleko posunięty formalizm, którego zachowanie umożliwia dopiero skorzystanie przez eksporterów, a przy okazji również importerów z preferencji celnych i podatkowych przewidzianych w Umowie. W konsekwencji stanowisko organów celnych odmawiające zastosowania stawki celnej 0 % jest prawidłowe. Zastosowanie wobec importera zerowej, preferencyjnej stawki celnej nastąpiło w związku z przedłożeniem pierwotnej faktury na której znajdowała się deklaracja pochodzenia. Przyjęcie przez organy jako podstawy wymiaru należności celnej faktury uzyskanej od szwajcarskich organów celnych przy jednoczesnym braku odpowiedniego świadectwa przewozowego (pochodzenia), musiało skutkować odmową zastosowania stawki celnej preferencyjnej. Wskazać należy, że fakt zarejestrowania pojazdu w Szwajcarii nie jest tożsame z wykazaniem jego "pochodzenia" z tego kraju (lub Wspólnoty) w rozumieniu Protokołu Nr 3. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania i przeprowadzenia postępowania karnego ze względów, które organ wskazał w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] maja 2007r. o odmowie zawieszenia postępowania. W tym postępowaniu wbrew twierdzeniom skarżącego nie ma potrzeby przeprowadzania postępowania celem udowodnienia sfałszowania przez importera przedłożonej przez niego faktury, albowiem wykazanie popełnienia czynu polegającego na sfałszowaniu dokumentu jest koniecznym elementem postępowania karnego, a nie postępowania mającego na celu ustalenie faktycznej zapłaconej ceny za importowany samochód. Wbrew zarzutom skargi, postępowanie celne ma celu ustalenie ceny faktycznie zapłaconej przez importera, a nie ustalenie czy popełnił on przestępstwo przeciwko dokumentom. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004r. Nr 90 poz. 864/2). Zgodnie z tym przepisem, żadne państwo członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty krajowe. Ponadto żadne państwo członkowskie nie nakłada na produkty innych państw członkowskich podatków wewnętrznych, które pośrednio chronią inne produkty. Jak wynika z treści powyższego przepisu dotyczy on państw członkowskich Unii Europejskiej. Poza sporem jest, iż Konfederacja Szwajcarii nie jest członkiem Unii Europejskiej i nie została wymieniona w Załączniku II do Traktatu wśród krajów, do których postanowienia TWE stosuje się. Skoro przepis ten nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie nie mógł zostać naruszony. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak też nie stwierdził by została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. |Asesor WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Anna Juszczyk-Wiśniewska |Krystyna Skowrońska - Pastuszko |Jacek Niedzielski |