I SA/Go 810/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na wymienioną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej . W skardze zawarł jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji stwierdzając, że zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie w stosunku do niego trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że natychmiastowa egzekucja należności doprowadzi do utraty płynności finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, osłabi też jego wiarygodność w kontaktach z podmiotami trzecimi. Wskazał, że znaczna kwota zobowiązania w niniejszej sprawie może pozbawić go również środków koniecznych do utrzymania. Szkoda, jaka mogłaby być wyrządzona przez wszczęcie egzekucji w celu egzekwowania brakującej kwoty w wysokości 10.066,00 zł, nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia. Wszak teoretycznie możliwy jest fizyczny zwrot wyegzekwowanej sumy w razie uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, ale nie przywróci płynności finansowej, co stanowi istotną i trwałą zmianę oczywistości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podał, że natychmiastowa egzekucja brakującej kwoty należności, doprowadzi do utraty płynności finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, a nadto może pozbawić go koniecznych środków w utrzymania. Sąd tych obaw skarżącego nie podziela. Wpierw trzeba zwrócić uwagę, że skarżący mimo, że powołuje się na możliwość utraty płynności finansowej prowadzonego przedsiębiorstwa, to nie udokumentował w żaden sposób jego aktualnej kondycji finansowej. Szczątkowe informacje w zakresie aktualnej sytuacji finansowej strony zostały udzielone w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy, jednak dotyczą one głównie sytuacji "prywatnej" skarżącego i w zdecydowanej większości w zakresie ponoszonych wydatków. W związku z czym, nie sposób stwierdzić, że zachodzi groźba utraty płynności finansowej prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Co więcej, skarżący artykułując tego rodzaju obawy, jednocześnie, w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SPP/Go 151/19 nadesłał zaświadczenie o przebywaniu na zasiłku dla bezrobotnych od [...] lipca do [...] grudnia 2019r., co tym bardziej, czyni jego wniosek niezasadnym. Trudno bowiem stwierdzić, w jaki sposób odmowa przyznania ochrony tymczasowej, miałaby pogorszyć płynność finansową przedsiębiorstwa, w sytuacji kiedy osoba je prowadząca sama jednocześnie twierdzi, że jest osobą bezrobotną, na zasiłku - na co przedkłada zaświadczenie. Co najistotniejsze jednak, z przedłożonego przez skarżącego w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że z dniem [...] października 2016 r. zawiesił on wykonywanie działalności gospodarczej. W związku z czym, argument o groźbie utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa, jest chybiony. Również znaczna w ocenie strony kwota zobowiązania sama w sobie nie może przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Nie ulega wątpliwości, że każde wykonanie zaskarżonej decyzji, ma wpływ na sytuację finansową wnioskodawcy, jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z wyrządzeniem znacznej szkody czy też powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. Kwestia wysokości zobowiązania określonego w zaskarżonej decyzji nie może więc, sama w sobie, być przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu, a wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie WSA w Warszawie z 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3455/14). Zapłata oznaczonej w decyzji należności, co do zasady, ma bowiem charakter odwracalny, gdyż w przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi, na co zresztą uwagę zwrócił sam skarżący. Instytucja wstrzymania wykonania aktu nie służy bowiem zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu by nie naprawiło. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.