I SA/Go 83/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2013 r. wniosku R.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za październik 2011 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Do skargi na decyzję opisaną w rubrum niniejszego postanowienia R.K. (skarżący) dołączył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podał w nim, iż nie ma pieniędzy na uiszczenie wpisu. Oświadczył, że nie ma oszczędności i majątku. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i matką. Wraz z nimi mieszka trzyletnie dziecko skarżącego. Łączne dochody domowników wynoszą 2.190 zł. Składają się na nie dochody z prac dorywczych wykonywanych przez skarżącego (1.000 zł) oraz emerytura jego matki (1.190 zł). Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej określanej w skrócie: "p.p.s.a.") pełnomocnika skarżącego wezwano, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo: wyciągi z rachunków bankowych skarżącego i jego żony, odpis zeznania podatkowego PIT skarżącego i jego żony za 2012 rok, dokument potwierdzający status bezrobotnej żony skarżącego, wyciągi z rachunków bankowych oraz oświadczenie o wysokości miesięcznych wydatków (k. 22). Skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów i oświadczeń, pomimo przedłużenia terminu na ich złożenie o dodatkowe 7 dni (na wniosek pełnomocnika). W tym stanie rzeczy wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym , czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, może zostać przyznane w razie wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe wykazanie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. Z oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynikało, że uzyskuje dochody z prac dorywczych oraz, że nie ma oszczędności ani majątku. Ponieważ jednak skarżący niczym nie udokumentował deklarowanego stanu majątkowego i dochodów, na podstawie art. 255 p.p.s.a. pełnomocnika skarżącego wezwano zatem do przedstawienia dokumentów wskazanych powyżej. Skarżący nie wywiązał się z obowiązków nałożonych w wezwaniu. Należy zatem wyjaśnić, że zaniechanie zastosowania się przez stronę do wezwania sądu (lub referendarza sądowego) wystosowanego w trybie wyznaczonym przez art. 255 p.p.s.a. ma ten skutek, że sąd (lub referendarz sądowy) nie może skorzystać ze wszystkich koniecznych do rozstrzygnięcia wniosku oświadczeń bądź dokumentów źródłowych. Ich brak powoduje, że materiał dowodowy w dalszym ciągu jest niekompletny, a zatem niewystarczający do sprawdzenia, czy twierdzenie strony o niemożności poniesienia kosztów postępowania znajduje odzwierciedlenie w rzeczywistości. Konsekwencją procesową takiego stwierdzenia może być nieuwzględnienie wniosku w jego pełnym zakresie, a nawet odmowa przyznania prawa pomocy (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 3, Warszawa 2008, str. 613-614 i powołane tam orzecznictwo). Oświadczenie skarżącego zawarte w złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy nie stanowi wystarczającej podstawy do zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnego dokumentu potwierdzającego deklarowaną we wniosku wysokość dochodów oraz stan majątkowy. Brak takich dowodów uniemożliwia weryfikację twierdzenia o niemożności poniesienia kosztów sądowych. W konsekwencji należało uznać, że skarżący nie wykazał przesłanek uzasadniających zwolnienie go od kosztów sądowych, czego procesowym wyrazem jest postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).