I SA/Go 90/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi J.N, S.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 rok oddala skargę w całości. J. N., S.N. (dalej: Strony, Skarżący, Małżonkowie) wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ) z [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt, organ I instancji) z [...] listopada 2023 r. w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2023 r. Z akt wynika następujący stan faktyczny sprawy; Decyzją z [...] kwietnia 2023 r. Wójt ustalił Skarżącym wymiar podatku od nieruchomości na 2023 r. w kwocie 127 383,00 zł. Na skutek rozpatrzenia ich odwołania SKO decyzją z [...] sierpnia 2023r. uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, z uwagi na pominięcie w toku postępowania jednej ze stron postępowania. Kolejną decyzją z [...] listopada 2023 r. Wójt ustalił wymiar podatku od nieruchomości na 2023 r. w kwocie 127 383,00 zł. W motywach wskazał, że Małżonkowie są właścicielami działek o nr [...], położonych w obrębie [...]. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego przez Starostę [...] w dniu [...] marca 2023 r. wynika, że: 1/. na działce nr [...] o powierzchni 0,30 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.059,00 m2, 2/. na działce nr [...] o powierzchni 0,39 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.437,00 m2, 3/. na działce nr [...] o powierzchni 1,35 ha położone są następujące budynki: - budynek biurowy o powierzchni zabudowy 263,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.958,00 m2, - pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 7,00 m2, - pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 19,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 3 87,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 694,00 m2, - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 705,00 m2. Grunty znajdujące się na powyższych działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), tym samym nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W dniu [...] września 2022 r. złożono informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazano do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25 800,00m2, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m2, budowle o wartości 124 827,04 zł, budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni 4.159,25 m2 (zwolnione z opodatkowania). Na wezwanie organu Strony wyjaśniły, że jako właściciele nieruchomości wynajęli jej część podmiotowi – J. Sp. z o.o. Sp. k. Przedmiotem umowy jest cała nieruchomość gruntowa o powierzchni 25 800,00 m2 z uwagi na to, że pracownicy oraz maszyny spółki, która wynajęła teren poruszają się po całym obszarze. Dodatkowo wydzierżawiono na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej przez dzierżawcę część nieruchomości w postaci budynków biurowych, magazynowych o łącznej powierzchni 2.369,75 m2. Dokładnie umowa obejmuje dzierżawę: części budynku biurowo-usługowego o powierzchni dzierżawy 1.775,75 m2, położonego na działce nr [...] oraz części budynku magazynowo- socjalnego o powierzchni dzierżawy 594,00 m2, położonego na działce nr [...]. Jednocześnie oświadczyły, że pozostała część hal i magazynów nie jest przedmiotem dzierżawy i nie jest wykorzystywana w działalności, a w złożonej deklaracji do podatku od nieruchomości ujęto powierzchnie objęte powyższą umową zawartą z J. Sp. z o.o. Sp.k. Organ I instancji stwierdził, że posiadane przez Strony grunty wchodzą w skład gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (opodatkowanych podatkiem od nieruchomości), nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. W związku z tym budynki o powierzchni 4.159,25 m2 nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości. Z oświadczenia Strony i załączonej umowy dzierżawy wynika, że nie są one wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, tym samym winny zostać opodatkowane stawką dla budynków pozostałych. Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika wnieśli odwołanie. Zrzucili naruszenie: 1/. art. 2,3,4,5,6 i art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023, poz. 70 ze zm., dalej: u.p.o.l.) przez ich zastosowanie, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie wyczerpuje znamion zastosowania ww. przepisów prawa materialnego, 2/. art. 7 w związku z art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i zaniechanie jego wszechstronnego rozważenia wyrażające się w przyjęciu, ze odwołującym nie przysługuje prawo do zwolnienia od podatku. Strony wniosły o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, oraz o przeprowadzenie dowodu: 1/. przesłuchanie Stron celem ustalenia sposobu wykorzystania charakteru spornych nieruchomości. 2/. "z protokołu kontroli Regionalnej Izby Obrachunkowej w [...], która ujawniła nieprawidłowości pracy urzędu na okoliczność sposobu ich ustalenia stanu faktycznego charakteru. W tym celu wniesiono o zobowiązanie organu I instancji do przedłożenia do akt postępowania protokołu". Kolegium po rozpatrzeniu zarzutów odwołania, wymienioną na wstępie decyzją utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach wskazało, że istota odwołania sprowadza się do sposobu opodatkowania budynków o powierzchni 4.159,25m2 i możliwości zastosowania wobec nich zwolnienia z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. Zatem mimo zaskarżenia całej decyzji sporna jest wyłącznie ta okoliczność. Następnie organ przypomniał, że z akt sprawy wynika, że Małżonkowie są właścicielami działek o nr [...]. Przytoczył dane wynikające: -/ z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego przez Starostę [...] w dniu [...] marca 2023 r., -/ złożonej [...] września 2022 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości, oraz -/ przytoczył wyjaśnienia i oświadczenie Stron przedstawione na wezwanie organu dotyczące wynajęcia części nieruchomości podmiotowi – J. Sp. z o.o. Sp. k. (o czym powyżej). Dalej SKO wskazało, że istota sporu dotyczy tego, czy zwolnienie podatkowe zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. może mieć zastosowanie wobec budynków będących własnością podatnika o powierzchni 4159,25m2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., wyjaśniło, że zgodnie z tą regulacją, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Zatem, zwolnienie to ma charakter przedmiotowy, dotyczy tylko budynków położonych na gruntach gospodarstw rolnych, a ponadto, że odnosi się wyłącznie do budynków gospodarczych lub ich części, służących wyłącznie działalności rolniczej. Warunkami zastosowania ww. zwolnienia budynków jest spełnienie kumulatywnie następujących przesłanek: - budynek ma charakter gospodarczy; - jest położony na gruntach gospodarstw rolnych; - służy wyłącznie działalności rolniczej. Tymczasem, sporne budynki są usadowione na terenach przemysłowych. Organ wskazał, że z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...] wynika, że: 1. na działce nr [...] o powierzchni 0,30 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.059,00 m2, 2. na działce nr [...] o powierzchni 0,39 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.437,00 m2, 3. na działce nr [...] o powierzchni 1,35 ha położone są budynki: -/ biurowy o powierzchni zabudowy 263,00 m2, -/ przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.958,00 m2, -/ pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 7,00 m2, -/ pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 19,00 m2, -/ przemysłowy o powierzchni zabudowy 387,00 m2, -/ przemysłowy o powierzchni zabudowy 694,00 m2, -/ przemysłowy o powierzchni zabudowy 705,00 m2. Grunty znajdujące się na powyższych działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), tym samym nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Dalej organ wyjaśnił, że definicja "gospodarstwa rolnego", zawarta w art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym (dalej: u.p.r.), ukształtowana jest na potrzeby tej ustawy, podobnie zresztą jak w przypadku tego terminu z art. 553 Kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) Natomiast w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., regulującym zwolnienie od podatku od nieruchomości ustawodawca, posługując się nim, nie odsyła do przepisów k.c., czy też u.p.r. Jedynie w art. 17a u.p.r. wskazuje się, że ilekroć w odrębnych przepisach jest mowa o podatniku podatku rolnego, należy przez to rozumieć właściciela, posiadacza samoistnego, użytkownika wieczystego lub posiadacza gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów ustawy. Przepis ten ukierunkowuje tylko, jak należy rozumieć pojęcie "podatnik podatku rolnego", a nie "gospodarstwo rolne" w innych aktach prawnych niż ustawa o podatku rolnym, o ile nie zawierają one własnej definicji. SKO stwierdziło, że na potrzeby art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. nie znajdzie zastosowania definicja "gospodarstwa rolnego" z Kodeksu cywilnego. Takie wnioski można wyprowadzić z faktu, że w przytoczonym przepisie u.p.o.l. prawodawca mówi o "gruntach gospodarstwa rolnego". Wprawdzie grunty rolne stanowią element składowy gospodarstwa rolnego zdefiniowanego także w prawie cywilnym, niemniej jednak uwzględniając fakt, że u.p.o.l. jest jedną z trzech ustaw tworzących system opodatkowania nieruchomości gruntowych, nie sposób pominąć regulacji art. 2 ust. 1 u.p.r. Przepis ten stanowi, że za gospodarstwo rolne uznaje się obszar gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej. Ustawy regulujące konstrukcję podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego tworzą pewny, w miarę jednolity, powiązany ze sobą zespół norm. Świadczą o tym chociażby przepisy rozgraniczające opodatkowanie gruntów (art. 2 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 u.p.r. oraz art. 1 u.p.o.l.), jak również sama konstrukcja art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. W przepisie tym ustawodawca wyraźnie rozgranicza zwolnienie budynków zajętych na działalność rolniczą - muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego, od wykorzystywanych do działalności leśnej lub rybackiej. W tym ostatnim przypadku (działalność leśna i rybacka) nie wymaga się położenia budynku gospodarczego lub jego części na gruntach gospodarstwa rolnego. Uwzględnienie w tym przypadku definicji "gospodarstwa rolnego" z Kodeksu cywilnego prowadziłoby do sprzecznych rezultatów, ponieważ w pojęciu uregulowanym w art. 553 k.c. w skład gospodarstwa rolnego wchodzą grunty rolne i leśne. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych jednoznacznie rozróżnia działalność rolną i leśną, zawierając legalne definicje tych terminów oraz wprowadzając odrębne zwolnienia podatkowe i inne warunki ich stosowania. Zarówno k.c., jak i u.p.r. należą do systemu prawa; w ramach jednak tego systemu można ewidentnie wyróżnić system prawa podatkowego. W tym kontekście, stosując przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., należy stosować regulacje ukształtowane w systemie prawa podatkowego, a nie cywilnego. Wykładnia systemowa zewnętrzna polega na ustaleniu znaczenia przepisów ze względu na ich lokalizację w strukturze źródeł prawa oraz powiązania, jakie występuj ą pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi. Wykładnia systemowa opiera się na założeniu, że system prawa jest pewną zorganizowaną całością, spajaną zarówno wspólnymi wartościami, jak i racjami logicznymi. Dlatego też znaczenia konkretnego przepisu, w tym wypadku art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., nie można oceniać w oderwaniu od innych przepisów, w szczególności gdy w odrębnym akcie prawnym tworzącym "system opodatkowania nieruchomości gruntowych" dane pojęcie jest wyraźnie zdefiniowane. Za przedstawioną koncepcją przemawiają również cele, które przyświecały ustawodawcy tworzącemu definicje legalne terminu "gospodarstwo rolne" i które da się z łatwością odczytać, analizując każdą z nich odrębnie. W definicji "gospodarstwa rolnego" umiejscowionej w art. 553 k.c. trudno doszukać się aspektów podatkowych. Pojęcie to sformułowane zostało na potrzeby obrotu gospodarczego, a nie opodatkowania władania nieruchomościami i obiektami budowlanymi. W art. 553 k.c. nie wymaga się, aby spełniona była jakakolwiek norma obszarowa gruntów. Ponadto w ujęciu cywilistycznym w skład gospodarstwa rolnego wchodzą grunty rolne i grunty leśne. Natomiast podatek rolny obejmuje wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Użytki rolne są jedną z kategorii użytków gruntowych, a dokładniej gruntów rolnych. Nie każdy jednak grunt rolny opodatkowany jest podatkiem rolnym, a co za tym idzie, nie wchodzi w skład normy obszarowej gospodarstwa rolnego, o której mowa w art. 2 ust. 1 u.p.r. Podatek ten nie obejmuje nieużytków, które uznawane są za grunty rolne, a nie są użytkami rolnymi. W rozumieniu przepisów regulujących zasady ewidencjonowania gruntów w ewidencji gruntów grunty rolne dzielą się na dwie kategorie: użytki rolne i nieużytki. Tylko pierwsze z nich, co należy jeszcze raz podkreślić, mogą być uwzględnione przy obliczeniu normy obszarowej gospodarstwa rolnego zdefiniowanego w u.p.r. Istotnym elementem, rozróżniającym obie definicje, jest bezsprzecznie ich zakres przedmiotowy. Definicja z u.p.r. zawiera w sobie, obok elementu przedmiotowego, element podmiotowy. Wskazuje bowiem na podmioty posiadające określony tytuł prawny do użytku rolnego. Brakuje tego elementu w cywilistycznej koncepcji gospodarstwa rolnego. W gospodarstwie rolnym, w rozumieniu potocznym, można wyróżnić trzy rodzaje nieruchomości, a mianowicie: grunty, budynki i budowle. Przedmiotem podatku rolnego od 1992 r. są jedynie grunty gospodarstwa rolnego, ale podatek ten, ze względu na konstrukcję podstawy opodatkowania, zaliczany jest tradycyjnie do podatków przychodowych. Nie są przedmiotem podatku rolnego budynki i budowle gospodarstwa rolnego. Budynki gospodarcze gospodarstwa rolnego służące wyłącznie prowadzeniu działalności rolniczej na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. są zwolnione od podatku od nieruchomości. Muszą być przy tym położone na gruntach sklasyfikowanych jako użytki rolne. Organ odwołał się też do stanowiska wyrażonego w wyroku WSA w Rzeszowie z 17 grudnia 2020 r. (I SA/Rz 689/20), zgodnie z którym- jeżeli grunty zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako grunty inne (nie są użytkami rolnymi), to sam ten fakt wyklucza skorzystanie ze zwolnienia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zwolnienie obejmuje również budynki zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej oraz służące działalności leśnej lub rybackiej. Nie ma przy tym znaczenia klasyfikacja gruntu pod tym budynkiem. Istotne jest tylko to, aby w budynku były faktycznie wykonywane czynności związane z prowadzeniem działu specjalnego produkcji rolnej. SKO podkreśliło, że zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt. 4 u.p.o.l. nie dotyczy budynków mieszkalnych podatników podatku rolnego. Od tych budynków podatnicy są zobligowani płacić podatek od nieruchomości, chyba że w uchwale rady gminy jest przewidziane zwolnienie tego typu budynków. Budynki gospodarcze gospodarstwa rolnego są opodatkowane podatkiem od nieruchomości wówczas, gdy są wykorzystywane do prowadzenia innej działalności niż działalność rolnicza. Właściciel gospodarstwa rolnego decydujący się na rozpoczęcie działalności gospodarczej w budynkach gospodarstwa, powinien brać pod uwagę to, że podatek od nieruchomości od tych budynków kilkakrotnie przekroczy podatek rolny od gruntów całego gospodarstwa. Zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 piet 4 lit. b u.p.o.l. dotyczy wyłącznie budynków posadowionych na gruntach rolnych, służących wyłącznie prowadzeniu działalności rolnej. W niniejszym przypadku przesłanka posadowienia budynków na gruncie rolnym nie została spełniona. Grunty skarżących, o których mowa w okolicznościach tej sprawy, zostały bowiem sklasyfikowane w ewidencji gruntów, jako tereny przemysłowe, brak jest więc podstaw do stwierdzenia, że mogłyby one zostać uznane jako grunty rolne. Już tylko ten fakt wyklucza skorzystanie z tego zwolnienia. Dodatkowo organ zaznaczył, że w okolicznościach sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że części budynków, których wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości skarżący się domagają, były wykorzystywane wyłącznie na potrzeby prowadzonej działalności rolniczej. Nawet bowiem jeżeli częściowo służyły one tego rodzaju celom, to nie miało to charakteru wyłączności. Nie pozwala na to charakter samych gruntów i budynków. W konsekwencji organ uznał, że Wójt prawidłowo wykazał, w sposób niebudzący wątpliwości, że budynki Skarżących nie są budynkami gospodarczymi służącymi wyłącznie działalności rolniczej. Prowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, o co wnosi strona, nie miałoby znaczenia dla sprawy i spowodowałoby jedynie jego przedłużenie. SKO jako bezzasadne oceniło zarzuty odwołania dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wskazało, że przeprowadzanie dowodu z oględzin spornych budynków czy przesłuchiwanie stron postępowania, wobec ustalenia, że organ podatkowy nie miał podstaw do uznania ich za budynki gospodarcze nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem jak wskazano, aby skorzystać ze zwolnienia wymagane jest spełnienie określonych warunków. Skoro nie były to budynki gospodarcze posadowione na gruntach rolnych to zarówno sam fakt ich zajęcia, jak i wielkość powierzchni zajętej pod działalność rolniczą nie mogły wpłynąć na zastosowanie i wysokość zwolnienia. Wbrew zarzutowi, organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał wykładni art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. W końcowych motywach organ omówił kwestię znaczenia ewidencji gruntów i budynków. Podkreślił, że zgodnie z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę wymiaru podatków i świadczeń czy oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych stanowią dane zawarte w tej ewidencji. Oznacza to, że jest ona dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ma ona moc dokumentu urzędowego, więc zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej: O.p.) stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym w postępowaniu podatkowym. Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Przyjęcie przez organ podatkowy innych danych niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków, naruszałoby art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego, a więc byłoby działaniem sprzecznym z prawem. Oznacza to, że warunkiem koniecznym zwolnienia z podatku od nieruchomości wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. jest położenie budynków na gruntach gospodarstwa rolnego, a co za tym idzie sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Organ podkreślił, że stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (wskazując na: wyrok NSA z 13 stycznia 2015 r., II FSK 3226/12, wyrok WSA w Rzeszowie z 22 listopada 2012 r., I SA/Rz 917/12). W skardze wniesionej na ww. decyzję SKO, Skarżący reprezentowani przez pełnomocnika zarzucili naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 4b u.p.o.l. przez ich błędne zastosowanie, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie wyczerpuje znamion zastosowania w/w przepisów prawa materialnego. - postępowania, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 191, art. 187 i art. 210 § 4 O.p. przez niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące naruszeniem elementarnych dla całego postępowania podatkowego zasady wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz budowania zaufania do obywatela do organów skarbowych w następstwie odrzucenia wniosków dowodowych w sprawie oraz bezzasadnego przyjęcia przez SKO braku szczegółowego uzasadnienia treści decyzji. W związku z powyższym wniesiono o: 1) uchylenie decyzji I i II instancji w całości jako naruszających prawo, 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ewentualnie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej: p.p.s.a.)). Z kolei na podstawie 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w ocenie Sądu, organy w rozpoznawanej sprawie nie naruszyły przepisów materialnych ani przepisów postępowania w stopniu, który mógłby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji i sprostały wymogom oraz zasadom postępowania podatkowego. Organy zgromadziły bowiem materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na zrekonstruowanie stanu faktycznego niezbędnego dla przeprowadzenia prawidłowego procesu subsumpcji i oceniły go zgodnie z zasadą swobodnej, a nie dowolnej oceny tych dowodów. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy w stanie faktycznym sprawy prawidłowo organy uznały, że w odniesieniu do budynków należących do Skarżących, o powierzchni 4.159,25 m2, nie przysługuje zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.o.p.l. Za trafnością tego poglądu przemawiać miał fakt, że posiadane przez Strony grunty - znajdujące się na ww. działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), nie stanowią więc gruntów rolnych, zaś znajdujące się na nich budynki są sklasyfikowane jako budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Dlatego też sporne budynki - o powierzchni 4.159,25 m2 - nie mogą korzystać ze zwolnienia z podatku od nieruchomości i winny być opodatkowane stawką dla budynków pozostałych, albowiem z informacji pozyskanych od samych Skarżących (z ich oświadczenia i z dostarczonej umowy dzierżawy) wynika, że budynki te nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei Skarżący uzasadniając stanowisko o słuszności zastosowania w ich przypadku zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. wywodzili, że w hipotezie tego przepisu wskazuje się wyłącznie na budynki lub ich części "położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznic działalności rolniczej". Zarzucili, że decyzja organu I instancji w swoim uzasadnieniu nie wskazała na interpretacje pojęcia gruntów gospodarstw rolnych ograniczając swoje czynności procesowe do wykazania pojęcia gruntów rolnych. Wskazywali, że ustawodawca w samej ustawie o podatkach lokalnych nie zawarł ustawowej definicji gospodarstwa rolnego ani też nic odesłał do definicji gospodarstwa zawartej w określonej ustawie. Przytoczyli brzmienie art. 2 ust. 1 u.p.r. i zawartą tam definicję gospodarstwa rolnego, oraz art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w którym mowa o klasyfikacji ewidencji gruntów i budynków, jak też odwołali się do definicji gospodarstwa rolnego zawartej w kodeksie cywilnym w art. 553,. To tej ostatniej - jak sugeruje dalsza część argumentacji skargi – przypisywali szczególne znaczenie w procesie odkodowywania warunków przedmiotowego zwolnienia. Skarżący zarzucili, że nie rozważono która z tych definicji ma zastosowanie i czy grunt sklasyfikowany inny niż rolny może być traktowany jako wchodzący w skład gospodarstwa rolnego, chociażby w jednej z tych definicji. Według nich, nie ustalono, czy spełniona jest przesłanka z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b. Rozstrzygnięcie zostało bowiem oparte na ustaleniu jedynie w części odnoszącej się do gruntów rolnych zamiast definicji gruntów gospodarstwa rolnego. Zwrócili uwagę na istniejące już orzecznictwo sądowo-administracyjne, które wyjaśnia pojęcie służenia wyłącznie działalności rolniczej. Poinformowali też, że budynki które nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej były wykorzystywane do działalności rolniczej. Były tam magazynowane przechowywane maszyny rolnicze, drewno etc. W ich przekonaniu organ, by w pełni zrealizować zasadę prawdy obiektywnej i wykonać obowiązek ustalenia stanu faktycznego, nie może ograniczyć postępowania dowodowego jedynie do zapisów zawartych w ewidencji, szczególnie gdy zachodzi szereg wątpliwości co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego oraz istnieje możliwość przeprowadzenia innego dowodu, mającego na celu wyjaśnienie właściwego stanowiska. W tak zakreślonych granicach sporu przypomnieć wstępnie należy, że stosownie do brzmienia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Możliwość skorzystania z tego zwolnienia wymaga uprzedniego, co istotne - kumulatywnego - spełnienia trzech warunków wynikających z treści ww. przepisu. Po pierwsze odnosi się ono do budynków gospodarczych lub ich części, po drugie muszą być one położone na gruntach gospodarstw rolnych, po trzecie muszą służyć wyłącznie działalności rolniczej. Przechodząc do analizy poszczególnych przesłanek zauważyć należy, że w sprawie poddanej sądowej kontroli - sporne budynki znajdują się na działkach, które w ewidencji gruntów zostały oznaczone symbolem "Ba", co oznacza, że działki te zakwalifikowano do terenów przemysłowych – zatem nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich przedmiotowe budynki zostały sklasyfikowane jako budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Powyższe ustalenia wynikają ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów (k: 15 akt administracyjnych) i nie są sporne. Na potrzebę dalszych rozważań koniecznym jest podkreślenie, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. wyroki: NSA z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 1691/14; WSA w Poznaniu z 25 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Po 2142/15; WSA w Gliwicach z 8 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 753/17; NSA z 6 marca 2024 r, sygn. akt III FSK 4682/21 - orzeczenia te, jak i pozostałe, powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.) - dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości decydujące znaczenie mają dane zawarte w aktualnej ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (dalej: p.g.k.) - podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dlatego też w postępowaniu podatkowym nie prowadzi się postępowania dowodowego w celu wykazania, że uwidoczniona w ewidencji klasyfikacja powinna być inna. Dane te są wiążące dla organów podatkowych, a wypis z ewidencji ma moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w przepisach art. 194 O.p. Ewidencja gruntów i budynków jest więc urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym też podatkowych. To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Organy nie mogą więc samodzielnie dokonywać ustaleń co do klasyfikacji gruntów. Należy jednocześnie zaznaczyć, że NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13 wywiódł, że reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - niejako wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W konsekwencji powyższego NSA stwierdził, że uwzględniając kryterium mocy wiążącej ewidencji gruntów i budynków dla wymiaru podatku od nieruchomości, tj. ustalenia elementów przedmiotowych i podmiotowych zobowiązania podatkowego, zawarte w niej informacje można podzielić na dwie kategorie. Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy, tj. dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych (art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 3 O.p.). Do pierwszej grupy zaliczyć można dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 p.g.k.). W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu albo nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem, czy też np. dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (por. wyrok NSA z 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12). Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wpis w ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Dopóki dane nie zostaną zmienione w ewidencji, organy podatkowe mają obowiązek wyliczenia podatku na ich podstawie i nie są władne do kwestionowania, czy też korygowania zapisów ewidencji gruntów i budynków. Datą zmiany treści ewidencji gruntów jest data określona w zawiadomieniu starosty. Zawiadomienie to jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalić moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Wymaga też zaakcentowania, że możliwość podważenia wpisów ewidencyjnych na podstawie art. 194 § 3 O.p. należy traktować jako sytuację wyjątkową, zdeterminowaną koniecznością respektowania innych bezwzględnie obowiązujących regulacji prawnych. W świetle natomiast uprzednio poczynionych uwag, organ - przy wymiarze podatku od nieruchomości - związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 O.p.), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Z akt sprawy nie wynika, by w badanej sprawie postępowanie takie, które skutkowałoby zmianą w ewidencji zostało dotychczas przeprowadzone i zakończone stosowną zmianą przed starostą. Zatem, odnosząc powyższe uwagi do stanu sprawy należy stwierdzić, że w świetle w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. jednym z kluczowych warunków jest, by przedmiotowy budynek miał charakter budynku gospodarczego. Ustawa podatkowa nie wprowadza definicji budynku gospodarczego, tak więc źródła takiej kwalifikacji budynku należało w sprawie poszukiwać, zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. w danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zasadność wyrażonego stanowiska potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 w której Sąd ten stwierdził, że w związku z faktem, że w u.p.o.l. brak jest definicji legalnej pojęcia "budynku mieszkalnego" niezbędne jest uwzględnienie zapisów istniejących w ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie powołana uchwała nie odnosi się wprost do sposobu definiowania budynku gospodarczego, niemniej stanowi istotną wskazówkę interpretacyjną odnośnie do sposobu kwalifikowania (na potrzeby wymiaru podatku) różnych rodzajów budynków w ogólności (por. prawomocny wyrok WSA z 30 października 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 813/18). Konfrontując więc powyższe uwagi ze stanem sprawy wynikającym z akt należy stwierdzić, że na aprobatę zasługuje stanowisko organu o braku spełnienia pierwszej przesłanki wynikającej z treści ww. przepisu., albowiem jak dowiedziono przedmiotowe budynki zostały sklasyfikowane jako budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne (k-15 i dalej akt administracyjnych). Drugą przesłanką warunkującą możliwość skorzystanie ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., jest kryterium położenia budynku na gruncie gospodarstwa rolnego. W tym zakresie przypomnieć trzeba, że jak wskazano powyżej, według ewidencji gruntów - działki, na których znajdują się sporne budynki posiadają oznaczenie "Ba". W świetle § 68 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.; dalej: rozporządzenie), symbol "Ba" oznacza tereny przemysłowe. Oznaczenie to nie odnosi się ani do użytków rolnych (§ 68 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia), ani do gruntów leśnych (§ 68 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Sąd podzielając pogląd organu o braku spełnienia przez Strony w stanie faktycznym sprawy również ww. przesłanki również uznaje za konieczne i prawidłowe odwołanie się do definicji gospodarstwa rolnego, zawartej w art. 2 u.p.r. Trafność takiego działania znajduje akceptację w orzecznictwie – a przykładem tego są chociażby prawomocne wyroki: WSA Kielce z 25 kwietnia 2019 r. sygn. akt 105/19, czy WSA w Gliwicach z 8 czerwca 2022 r. I SA/Gl 317/22. Tak więc, w treści ww. przepisu zapisano, że za "gospodarstwo rolne" uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej." Według zaś art. 1 u.p.r. "Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza." (podkreślenie Sądu). Niewątpliwie przedmiotowe budynki położone są według niekwestionowanych ustaleń faktycznych na ww. działkach oznaczonych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba). Grunty te nie mogą być zatem uznane za gospodarstwo rolne. Tym samym, kolejny warunek określony ww. przepisem również nie został spełniony. Natomiast w odpowiedzi na argumenty podnoszone w skardze Sąd stwierdza, że w pełni podziela stanowisko Kolegium, które w sposób jasny, spójny i logiczny wykazało, że na potrzeby art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. nie znajdzie zastosowania wskazywana przez Strony definicja "gospodarstwa rolnego" z Kodeksu cywilnego. Trafnie organ w tym względzie wyjaśnił, że w ww. przepisie u.p.o.l. prawodawca wskazał na "grunty gospodarstwa rolnego", i choć grunty rolne stanowią element składowy gospodarstwa rolnego zdefiniowanego także w prawie cywilnym, to jednak nie powinno z pola widzenia umykać to, że to właśnie u.p.o.l. jest jedną z trzech ustaw tworzących system opodatkowania nieruchomości gruntowych. Celnie SKO podniosło, że ustawy regulujące konstrukcję podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego tworzą pewny, w miarę jednolity, powiązany ze sobą zespół norm, co potwierdzają między innymi przepisy rozgraniczające opodatkowanie gruntów (art. 2 ust. 2 u.p.o.l., art. 1 u.p.r. oraz art. 1 ustawa o podatku leśnym.), jak również sama konstrukcja art. 7 ust. 1 pkt 4 (a-c) u.p.o.l. W rzeczy samej, ustawodawca w tym przypadku wyraźnie rozgranicza zwolnienie budynków zajętych na działalność rolniczą - muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego, od wykorzystywanych (służących) do działalności leśnej lub rybackiej, czy zajętych na prowadzenie działów specjalnych produkcji leśnej. W przypadku zwolnienia przewidzianego w lit. a i c ust. 1 art. 7 u.p.o.l. nie wymaga się położenia budynku gospodarczego lub jego części na gruntach gospodarstwa rolnego. Trafnie organ podniósł, że uwzględnienie w tej sytuacji definicji "gospodarstwa rolnego" z Kodeksu cywilnego prowadziłoby w istocie do sprzecznych rezultatów, ponieważ w pojęciu uregulowanym w art. 553 k.c. w skład gospodarstwa rolnego wchodzą grunty rolne i leśne. Natomiast ustawa o podatkach i opłatach lokalnych jednoznacznie rozróżnia działalność rolną i leśną (art. 1a ust. 1 pkt 6 i 7), zawierając legalne definicje tych terminów oraz wprowadzając odrębne zwolnienia podatkowe i inne warunki ich stosowania. Ponadto, podatek rolny obejmuje wyłącznie grunty klasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Nie ulega wątpliwości, zarówno Kodeks cywilny, jak i ustawa o podatku rolnym należą do systemu prawa, niemniej - w ramach tego systemu można ewidentnie wyróżnić system prawa podatkowego. W tym też kontekście, stosując przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., należy stosować regulacje ukształtowane w systemie prawa podatkowego, a nie cywilnego. Prawidłowym było odwołanie się w decyzji SKO do wykładni systemowej, która polega na ustalaniu znaczenia tekstów prawnych ze względu na kontekst systemowy, miejsce, w którym dany przepis się znajduje, jak też powiązania, jakie występują pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi. Uzasadnieniem dla sięgania po nią jest założenie o systemie prawnym, rozumianym jako spójna i harmonijna całość, gdyż ustawa podatkowa jest z założenia systemem norm prawnych zupełnym i niesprzecznym. Tym samym, żadnego przepisu ustawy nie można interpretować w oderwaniu od jej pozostałych przepisów, a interpretator powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by tworzyło spójny z prakseologicznego punktu widzenia system. W rezultacie, słusznie organ wywiódł, że znaczenia art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l., nie można oceniać w oderwaniu od innych przepisów, w szczególności zważywszy na fakt, że gdy w odrębnym akcie prawnym tworzącym "system opodatkowania nieruchomości gruntowych" dane pojęcie jest wyraźnie zdefiniowane. Rację też ma organ podkreślając, że w definicji "gospodarstwa rolnego" z art. 553 k.c. nie sposób doszukać się aspektów podatkowych. Pojęcie to sformułowane zostało na potrzeby obrotu gospodarczego, a nie opodatkowania władania nieruchomościami i obiektami budowlanymi. Według kodeksowej definicji nie wymaga się, aby spełniona była jakakolwiek norma obszarowa gruntów. Ponadto w ujęciu cywilistycznym w skład gospodarstwa rolnego wchodzą grunty rolne i grunty leśne. Natomiast podatek rolny obejmuje wyłącznie grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Warto też zauważyć, że NSA w wyroku z 6 marca 2024 r, sygn. akt III FSK 4682/21 zwrócił uwagę na spójne rozwiązania dotyczące ustalania funkcji nieruchomości gruntowych, przyjęte w u.p.o.l., jak i w pozostałych ustawach dotyczących opodatkowania nieruchomości, tj. użytków rolnych i lasów. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że aby skorzystać z ww. zwolnienia od podatku, muszą zostać spełnione łącznie wszystkie opisane w tym przepisie przesłanki. Zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., obejmuje budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Przy czym, budynki te położone być muszą na gruntach rolnych sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako grunty stanowiące gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. Jednocześnie, mając na względzie zarzuty skargi dotyczące nienależytego przeprowadzenia postępowania dowodnego zaznaczyć należy, że sam sposób faktycznego wykorzystania budynków (tj. "służące wyłącznie działalności rolniczej"), położonych na terenie nie należącym do gospodarstwa rolnego nie mógłby mieć decydującego znaczenia dla skorzystania przez Skarżących ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l., w sytuacji gdy – jak wykazano - nie spełniono pozostałych dwóch przesłanek wynikających z tego przepisu. W konsekwencji, zdaniem Sądu - brak formalnego załatwienia wniosku dowodowego Stron (aczkolwiek do materii tej organ ustosunkował się w treści decyzji, k:10) - niewątpliwie stanowi uchybienie, niemniej nie mające wpływu na wynik sprawy. Co do zasady bowiem, organ nie ma obowiązku przeprowadzania wszelkich możliwych do przeprowadzenia dowodów ale tylko tych, które są istotne dla ustalenia stanu faktycznego oraz wyniku sprawy. Z wszystkich przedstawionych powodów zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.