I SA/Go 902/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopol-skim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 grudnia 2008 r. wniosku S.M. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok postanowił: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi ustalonego na 400 zł, skarżąca wniosła o zwolnienie od tej opłaty, ponosząc, że uzyskuje dochody nie pozwalające na jej pokrycie. Zwróciła jednocześnie uwagę, iż z jej skarg przed tutejszym sądem toczą się również inne postępowania, a nadto ciąży na niej należność objęta decyzjami stanowiącymi przedmiot tych skarg w łącznej wysokości przekraczającej 130.000 zł. Ze złożonych oświadczeń i dokumentów wynika, iż skarżąca mieszka wraz z mężem i dwójką dzieci (w wieku 5 i 2 lat). Jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody uzyskiwane przez skarżącą z prowadzenia działalności gospodarczej wynoszące 1.200 zł netto. W 2007 roku przychody skarżącej wyniosły 39.693 zł, przy czym dochód miał kształtować się na poziomie 30-35 % (przychody opodatkowane są ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych). Skarżąca jest właścicielką domu jednorodzinnego. Nie posiada oszczędności ani innego majątku. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) osobie fizycznej przysługuje prawo pomocy w razie wykazania, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Z oświadczeń skarżącej i przedstawionych przez nią dokumentów wynikają powyższe przesłanki. Dowody te potwierdzają, iż dochody skarżącej w świetle wiedzy wynikającej z doświadczenia życiowego nie mogą zostać uznane za wystarczające na poczynienie z nich oszczędności. Uiszczenie wpisu od skargi wiązałoby się zatem z ryzykiem niemożności zaspokojenia podstawowych - uzasadnionych potrzeb życiowych rodziny skarżącej. Uwzględniając powyższe postanowiono jak w sentencji.