I SA/Go 903/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk -Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "T" Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. Przedsiębiorstwo T Spółka z o.o., reprezentowane przez pełnomocnika doradcę podatkowego wniosło skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] września 2012r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czewca 2011 r. nr [...] określającą wartość celną towaru, prawidłową kwotę długu celnego oraz prawidłową kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu. Rozstrzygnięcia powyższe zapadły w następującym, ustalonym przez organy celne, stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] maja 2007r. działająca z upoważnienia skarżącej Agencja Celna złożyła zgłoszenie celne nr [...], wnosząc o objęcie procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci: przędzy z włókien odcinkowych sztucznych - 100% wiskoza, w ilości 21.659.40 kg, deklarując kod CN 55101100 oraz wartość towaru w wysokości 9746.73 USD przy cenie jednostkowej 0,45 USD/kg, na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. wystawionej przez firmę A z Hong Kongu. Do zgłoszenia celnego oprócz ww. faktury dołączono m.in.: indyjskie świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., fakturę nr [...] z [...] maja 2007r. za usługę transportową na trasie [...], deklarację wartości celnej, list załadunkowy, list przewozowy CMR nr [...] z dnia [...] maja 2007r. potwierdzający przewóz towaru, notę tranzytową T1 nr [...] z [...] maja 2007r. wystawioną w Hamburgu, którą objęty został zaimportowany towar, potwierdzenie złożenia zabezpieczenia nr [...]. Ponieważ przedmiotowe zgłoszenie celne odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 62 Rozporządzenia Rady (EWG) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, funkcjonariusz celny działający z upoważnienia Naczelnika Urzędu Celnego przyjął je, wskutek czego zgłoszony towar został z mocy prawa objęty wnioskowaną procedurą. Korzystając z postanowień art. 78 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WEL nr 302 z 19.10.1992r., ze zmianami) organ celny po zwolnieniu towaru dokonał z urzędu kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności kontrolnych załączone do zgłoszenia celnego świadectwo pochodzenia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. zostało przesłane do upoważnionych władz Indii, do weryfikacji. Przeprowadzona weryfikacja przez Agencję Inspekcji Eksportu i Przemysłu. Ministerstwo Handlu i Przemysłu, Rząd Indii wykazała, że świadectwo pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego zostało wydane przez ich biuro, a objęte nim towary spełniają wymogi dotyczące pochodzenia, gdyż zostały całkowicie pozyskane w Indiach. Jednocześnie organ weryfikujący przesłał w załączeniu kopię faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. wymienioną w polu 10 świadectwa pochodzenia. Przesłana faktura została wystawiona przez firmę "I India" na towar w postaci 21659,40 kg przędzy - 100% wiskoza, załadowany w indyjskim porcie Tuticorin i przeznaczony do portu w Niemczech. Odbiorca i kupujący nie został określony, jednak w dokumencie wskazano kraj końcowego przeznaczenia tj. Polskę. Ogólna wartość faktury opiewała na znacznie wyższą kwotę tj. 63895,23 USD, a cena jednostkowa, przy podanej ilości towaru 21659,40 kg, wynosiła 2.95 USD/kg. Organ I instancji ustalił, że przedmiotowy towar został sprzedany przez eksportera z Indii, w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, co potwierdza przywóz towaru do Hamburga i w dalszej kolejności zgłoszenie go do swobodnego obrotu w Oddziale Celnym z przeznaczeniem dla odbiorcy w Polsce. Załączona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] z [...] maja 2007 r. jak i faktura nr [...] z [...] kwietnia 2007 r., przesłana w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia wykazują, iż dotyczą one tego samego towaru. Zgodnie z fakturą nr [...] firma I z Indii, widniejąca również jako eksporter w weryfikowanym świadectwie pochodzenia FORM A sprzedała towar objęty wymienionym świadectwem pochodzenia dla odbiorcy w Polsce za kwotę 63.895.23 USD. Tymczasem do zgłoszenia celnego [...] z dnia [...] maja 2007 r. przedłożono fakturę nr [...] z [...] maja 2007r. wystawioną przez firmę A; Hong Kong dla Spółki z o.o. "T", wartość towaru określono na kwotę 9.746.73 USD, przy cenie jednostkowej dla takiej samej ilości towaru (21659,40 kg) w wysokości 0,45 USD/kg. W oparciu o otrzymany wynik weryfikacji oraz z uwagi na wątpliwości, co do deklarowanej wartości celnej, organ I instancji uznał, że przedłożona do zgłoszenia celnego faktura nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., opiewająca na ogólna kwotę 9.746,73 USD, nie mogła być przyjęta do ustalenia wartości celnej importowanego towaru. W konsekwencji postanowieniem z [...] września 2010r.organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru oraz określenia prawidłowej wysokości kwoty należnego podatku z tytułu importu. W toku postępowania pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] października 2010 r. wniósł o uzupełnienie zgromadzonych dowodów, m.in. : - przesłuchanie w charakterze świadka pracownika spółki A.P.. na okoliczności dotyczące wynegocjowanej i zapłaconej ceny za importowaną przędzę, bowiem jak wynika z ustnych wyjaśnień importera z [...] października 2010r. negocjacje w sprawie zakupu przędzy prowadzone były przez A.P., - przetłumaczenie na język polski wszystkich dowodów sporządzonych w języku obcym, które zgromadzone zostały w aktach sprawy, - dołączenie do akt sprawy oryginału pisma od organu indonezyjskiego oraz pisma administracji celnej z Lichtensteinu, oryginału orzeczenia Prokuratury Rejonowej oraz orzeczenia wydanego przez Sekcję Dochodzeniowe Śledczą. Następnie pismem z dnia [...] listopada 2010r. Kancelaria Prawnicza "C" przekazała uwierzytelnioną kserokopię pisma otrzymanego od firmy F (Lichtenstein) wraz z tłumaczeniem dokonanym przez biegłego przysięgłego, przedstawiające numery faktur z przyporządkowanymi do nich kwotami wyrażonymi w dolarach USD. Faktury wskazane w wykazie zostały wydane przez ww. firmę i zostały objęte w corocznych raportach podatkowych, zatwierdzonych przez licencjonowanego audytora. Pismem z dnia [...] listopada 2010r. pełnomocnik skarżącej przesłał uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa udzielonego przez zarząd Spółki T do reprezentowania spółki w postępowaniu celnym i podatkowym w sprawach [...]. Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. nr [...] pełnomocnik skarżącej przedstawił kserokopię opinii Biegłego Rzeczoznawcy U.W. sporządzonej na zlecenie Agencji Celnej K Sp. z, o. o w przedmiocie ustalenia: - czy na podstawie posiadania jedynie dokumentów bez dysponowania próbkami możliwe jest ustalenie faktycznej wartości importowanego towaru , np. tkanin, obuwia, tekstyliów? - Czy możliwe jest uzyskanie porównawczych faktycznych wartości importowanego towaru przy posiadaniu jedynie ograniczonych informacji o produkcie zawartych w dokumentach bez. posiadania próbki towaru ? - Czy identyczne dane dotyczące składu surowca w tkaninie, tekstyliach, obuwiu oraz ogólne wykończenie tych produktów zawarte w różnych dokumentach celnych SAD może być wystarczające do dokonania i porównań cen oraz ustalenia faktycznej wartości importowanego towaru przy jednoczesnym braku próbek towarowych? Następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania w charakterze świadka pracownika spółki A.P., ponieważ podstawą prowadzonego postępowania jest ustalenie faktycznej wartości importowanego towaru, a nie formalnej prawidłowości przedstawionej do odprawy faktury i wynegocjowanej przez stronę ceny towaru. Decyzją z [...] czerwca 2011 r. organ I instancji określił skarżącej wartość celną towaru i kwotę cła dla potrzeb ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem VAT oraz określił w stosunku do importowanego towaru prawidłową kwotę należnego podatku od towarów i usług wraz z odsetkami. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji wskazał, że niniejszej organ, działając na podstawie art. 181a ust. 1 RWKC, powziął uzasadnione wątpliwości, iż zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. Podstawę takich ustaleń stanowiła weryfikacja świadectwa pochodzenia, w wyniku której uzyskano kopię faktury ze sprzedaży przedmiotowego towaru dla polskiego kontrahenta za kwotę ogólną znacznie wyższą niż deklarowaną w zgłoszeniu celnym, tj. 63.895,23 USD. Wobec powyższego organ I instancji ustalenia wartości celnej dokonał metodami zastępczymi, w oparciu o treść art. 30 ust. 2 lit. b WKC. W skarżonej decyzji wskazano, że jako materiał porównawczy przyjęto ceny uwidocznione we wskazanych zgłoszeniach celnych. Podano przy tym, że ustalając materiał porównawczy organ celny kierował się takimi względami jak podobny towar o identycznym przeznaczeniu i cechach ogólnych, rodzaj towaru, zbliżona ilość, bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, bardzo podobna jakość i ilość towaru objęta całym zgłoszeniem. Uwzględniając ponadto dyspozycję art. 151 ust. 3 RWKC, która stanowi że do ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą wartość z ustalonych, za punkt wyjściowy sporządzenia kalkulacji przyjęto cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Chin wg ww. zgłoszenia celnego. Z analizy uzyskanych materiałów porównawczych wynikało, że nie wszystkie wytypowane zgłoszenia celne mogły być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu. Ustalono, iż w stosunku do zgłoszeń celnych [...] przeprowadzono weryfikację świadectw pochodzenia, w efekcie której uzyskano faktury z których wynika, że wartość towaru jest kilkakrotnie wyższa niż zadeklarowana przez stronę w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Ponadto, po sprawdzeniu w ogólnopolskiej bazie danych Alina zgłoszenia celnego [...] wynika, że importerem towaru w postaci przędzy z włókien sztucznych 100% wiskoza była również spółka T, gdzie cena jednostkowa za jeden kilogram wynosiła również 0,45 USD. W świetle zgromadzonych dokumentów organ stwierdził, że deklarowane przez spółkę wartości są niewiarygodne i znacznie odbiegają od cen towarów podobnych importowanych przez inne firmy. Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji za punkt wyjściowy sporządzenia kalkulacji przyjął cenę jednostkową towaru podobnego importowanego z Indii według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].03.2007r. (przędza 100% wiskoza", objęta kodem CN 5510 11 00) przy cenie jednostkowej 2,88 USD/kg. Podkreślono, że zakwestionowanie przez organ celny zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej wiąże się - w myśl art. 181a RWKC - z koniecznością odstąpienia od ustalenia tej wartości na podstawie wartości transakcyjnej. Wskazany przepis stanowi bowiem, że jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Odrzucenie wartości transakcyjnej jest konsekwencją zakwestionowania wiarygodności informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, ewentualnie braku odpowiednich dokumentów, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego. W przypadku braku faktury lub jej istotnych braków formalnych z reguły nie ma konieczności podejmowania dodatkowych czynności. Ocena wiarygodności cen deklarowanych przez stronę i wynikających z dokumentów przedstawionych organom celnym wymaga natomiast przeprowadzenia stosownego postępowania. Należy podkreślić, że organy celne są uprawnione nie tylko do oceny przedłożonych dokumentów pod względem formalnym, ale mają również możliwość badania wiarygodności dokumentu pod względem merytorycznym w sytuacji, gdy z uzasadnionych przyczyn wysokość podanej ceny transakcyjnej budzi zastrzeżenia co do jej prawdziwości. Przy ustalaniu wartości celnej towaru organ celny nie jest bezwzględnie związany treścią składanych w tym postępowaniu dokumentów ani deklarowaną wartością i w razie ich zakwestionowania obowiązany jest ustalić tę wartość w trybie określonym w art. 30-31 WKC. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. skarżąca, działając przez ustanowionego pełnomocnika, złożyła odwołanie od decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. W treści odwołania skarżący zarzucił: - brak rzetelnej analizy nadesłanych przez stronę materiałów dowodowych oraz brak polemiki prawnej z dokumentami przedłożonymi przez, stronę w toku postępowania, co przeczy zasadzie wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej; brak kontrargumentów i dowodów przeciwstawnych twierdzeniom strony; naruszenie art. 120, art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.P., - naruszenie art. 122 i art. 187 § 1Ordynacji podatkowej poprzez brak oceny i czynności sprawdzających w związku z pozyskaniem przez organ celny dowodu w postaci faktury nadesłanej przez, organ weryfikujący świadectwo pochodzenia, - naruszenie art. 180 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za dowód w sprawie kopii faktury otrzymanej z wynikiem weryfikacji świadectwa pochodzenia, mimo że faktura ta nie została uwierzytelniona, jak i nie została poddana jakiejkolwiek ocenie czy weryfikacji; - art. 194 § 1 i § 2, poprzez bezprawne przyznanie zagranicznemu podmiotowi weryfikującemu świadectwo pochodzenia tych samych uprawnień jakie nadano polskim organom władzy publicznej na mocy ww. przepisów i uznanie nadesłanej kserokopii faktury za dokument urzędowy, - naruszenie art. 180 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez fakt. iż organ nie zebrał całego materiału dowodowego, zaś rozstrzygnięcie nie zostało wydane z zachowaniem swobodnej oceny dowodów, wskazując jednocześnie na niedokonanie przez, organ celny czynności procesowych, o które wnioskowała strona w piśmie z dnia [...].10.2010 r. Decyzją z [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2012 r. I SA/Go 69/12 uchylił ją. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że nie budzi zastrzeżeń zasadność zakwestionowania przez organy celne wiarygodności zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru, jak i ustalanie tej wartości w oparciu o jedną z metod zastępczych. Dalej Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja winna zostać uchylona z uwagi na pominięcie przez organy celne obu instancji przepisu art. 151 ust. 4 RWKC. Organ celny winien ustalić, czy wśród znajdujących się w systemie ALINA zgłoszeń celnych znajdują się takie, które dotyczą towarów podobnych w rozumieniu przepisu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC i zostały wytworzone przez tego samego producenta, co towary sprowadzone przez skarżącą. Dopiero poczynienie takich ustaleń, daje organowi celnemu w dalszej kolejności możliwość zastosowania art. 151 ust. 1 RWKC w oparciu o uwagi znajdujące się w załączniku 23 ust. 1 RWKC. Z materiałów znajdujących się w aktach administracyjnych, jak również z zaskarżonej decyzji nie wynika, czy organ celny takie ustalenia poczynił, czym naruszył regulację z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd uznał jako niezasadny zarzut naruszenia art. 184 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego jednoznacznie bowiem wynika, że pismu organu indyjskiego, jak i nadesłanym dokumentom nie można natomiast przypisać waloru dokumentu urzędowego przyznawanego polskim dokumentom z mocy art. 194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego, wraz z nadesłanymi dokumentami stanowią, jak podkreślił to organ odwoławczy, "dowód w sprawie podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nakazuje bowiem dopuszczać jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tego też względu uzyskane od organu indyjskiego dokumenty zostały ocenione w świetle całego materiału dowodowego zebranego w sprawie". Sąd nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 188 i 122 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka A.P.. Trafnie wskazał bowiem w tym względzie organ odwoławczy, że " ...wobec powzięcie przez organ uzasadnionych wątpliwości, o których mowa w art. 181 a RWKC, czego konsekwencją było odrzucenie wartości transakcyjnej dla celów ustalenia wartości celnej towaru, żądanie Strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka w osobie Pana A.P. – osoby negocjującej ostateczną cenę zakupu, jest pozbawione podstaw i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie...". W postępowaniu prowadzonym po wyroku WSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., organ wezwał pełnomocnika strony o uzupełnienie materiału dowodowego o dane dotyczące producenta importowanego towaru pochodzącego z Indii wg zgłoszenia celnego z dnia [...] maja 2007 r. Ponadto organ wezwał o dokument potwierdzający ubezpieczenie zakupionego towaru. W piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. pełnomocnik strony poinformował, że nie posiada danych dotyczących producentów towarów, o które wnosi organ celny, jak również dokumentów dotyczących ubezpieczenia. Decyzją z dnia [...] września 2012r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2011 r. Na powyższą decyzję Spółka złożyła skargę, zarzucając: - obrazę art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, polegającą na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a w szczególności nieustaleniu czy strona dokonała zapłaty za towar w wysokości wynikającej z faktury importowej; - obrazę art. 188 Ordynacji podatkowej, polegającą na odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.P., który uczestniczył w negocjacjach oraz transakcjach zakupu towaru, a zatem jego wiedza ma znaczenie dla przedmiotu sporu zarówno w kwestii ceny towaru, przebiegu transakcji i dokonania płatności za sporny towar. Odmowa przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka stanowi również o naruszeniu art.153 P.p.s.a.; - obrazę art.86 ustawy Prawo celne, polegającą na uznaniu za udowodnione okoliczności wynikające z faktury zakupu spornego towaru, która jako dokument prywatny nie jest dowodem tego, co jest w niej stwierdzone, lecz jedynie może być uznany za dowód tego, że osoba złożyła oświadczenie o określonej treści; - obrazę art.191 Ordynacji podatkowej, polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów; - obrazę art.181a RWKC, polegającą na uznaniu, że wskazana na fakturze importowej wartość celna towaru nie może być uznana za cenę transakcyjną, tj. całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art.29 WKC, podczas gdy nie przeprowadzono żadnego dowodu potwierdzającego wątpliwości organu celnego i nie udowodniono, że strona zapłaciła lub ma zapłacić za importowany towar kwotę większą niż to wynika z faktury. W dalszych wywodach skargi pełnomocnik wskazał, że jedynym dowodem, który stanowił podstawę wszczęcia postępowania celno podatkowego i w efekcie zmiany wysokości należności jest kopia faktury nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r., otrzymana przez organ celny od właściwych władz Indii wraz ze zweryfikowanym świadectwem pochodzenia. W tej sytuacji dokument ten, jako jedyny dowód, powinien być gruntownie sprawdzony, czego organ celny nie uczynił. Strona skarżąca zarzuciła, że pomimo wskazania Sądu, zawartego w wyroku, dotyczącego konieczności uzupełnienia weryfikacji i wyjaśnienia, kto był faktycznym importerem oraz kto dokonał zapłaty za towar objęty weryfikowanym świadectwem pochodzenia, czynności te w rzeczywistości nie zostały wykonane. Zdaniem skarżącej oznacza to naruszenie art.120 i art.187 Ordynacji podatkowej oraz art.153 P.p.s.a. Dalej wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana bez wnikliwego i wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zarzucił naruszenie art. 188 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.P., co stanowi naruszenie również art. 153 p.p.s.a. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. W ocenie Sądu w przeprowadzonym postępowaniu organ celny nie naruszył powołanego przepisu. W przedmiotowej sprawie zgłoszenie celne złożone zostało w dniu [...] maja 2007 r. Z uwagi na to, że spełniało wymogi formalne, zostało przyjęte a towar z mocy prawa został objęty wnioskowaną procedurą. Podkreślenia wymaga, że przyjęcie zgłoszenia celnego i zwolnienie towaru nie jest równoznaczne z uznaniem zgłoszenia celnego za prawidłowe. Wskazać należy, że podstawę prawną dokonania kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy objęte takimi zgłoszeniami towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione, stanowi art. 78 WKC. Przepisem prawa materialnego, którego zastosowanie stanowiło podstawę odstąpienia w niniejszej sprawie od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej o jakiej mowa w art. 29 WKC, jest art. 181 a ust. 1 RWKC. Zgodnie z tym przepisem organy celne nie muszą stosować metody wartości transakcyjnej jeżeli, po wyczerpaniu procedury określonej w art. 181 a ust. 2 RWKC mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC. W rozpoznawanej sprawie organ celny dokonując kontroli zgłoszenia celnego z dnia [...] maja 2007r. nr [...] powziął wątpliwość, czy zadeklarowana wartość celna towaru stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę określoną w art. 29 WKC. Organ celny przesłał świadectwo pochodzenia do weryfikacji właściwemu w sprawie organowi władz indyjskich, który potwierdził (po przeprowadzeniu dochodzenia), że dane zawarte w nadesłanym do weryfikacji świadectwie pochodzenia są autentyczne i prawdziwe. Jednocześnie organ ten przesłał kopię faktury, powiązanej ze świadectwem pochodzenia w której wykazano znacznie wyższą wartość towaru. W tej sytuacji art. 181 a RWKC pozwolił organom celnym na nie ustalanie wartości celnej z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej i zastosowanie jednej z metod zastępczych określonych w art. 30 ust. 2 WKC. Prawidłowo organy celne wybrały uregulowaną w art. 30 ust. 2 lit. b WKC metodę wartości transakcyjnej towarów podobnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 142 ust. 1lit d RWKC "towary podobne" oznaczają towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towaru, ich renoma i posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne. W myśl art. 141 ust. 1 RWKC do celów stosowania przepisów art. 28 - 36 WKC oraz przepisów tytułu V RWKC "Wartość celna", Państwa Członkowskie postępują zgodnie z przepisami ustanowionymi w załączniku 23 a przepisy ustanowione w pierwszej kolumnie tego załącznika są stosowane zgodnie z odpowiednią uwagą interpretacyjną zamieszczoną w drugiej kolumnie. Odnośnie art. 30 ust. 2 lit. b WKC uwaga interpretacyjna wskazuje, że organy celne, wszędzie tam, gdzie jest to możliwe, posługują się sprzedażą towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach, co towary, dla których ustalana jest wartość. W przypadku nie stwierdzenia tego rodzaju sprzedaży załącznik 23 nakazuje odpowiednie posługiwanie się sprzedażą towarów podobnych, która spełnia którykolwiek z trzech wymienionych w tabeli warunków (sprzedaż na tym samym poziomie handlu lecz w innych ilościach, sprzedaż na innym poziomie handlu lecz w zasadzie w tych samych ilościach, sprzedaż na innym poziomie handlu i w innych ilościach), a następnie dokonanie korekt na podstawie dowodów rzeczowych. Przy braku obiektywnego kryterium ustalenie wartości celnej w oparciu o art. 30 ust. 2 lit b WKC nie jest możliwe. Podobne uregulowania zawarto w art. 151 RWKC. Jego ust. 1 stanowi, że w celu stosowania art. 30 ust. 2 lit. b WKC (wartość transakcyjna towarów podobnych) wartość celna ustalana jest w odniesieniu wartości transakcyjnej towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w tych samych ilościach, co towary dla których określana jest wartość celna. W przypadku, gdy nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, przyjmuje się wartość transakcyjną towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i/lub w innych ilościach, skorygowaną o różnice wynikające z poziomu handlu i/lub ilością, pod warunkiem, że tego rodzaju korekta może być dokonana na podstawie przedłożonych dowodów, jednoznacznie potwierdzających zasadność i prawidłowość korekty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2012r. w sprawie I SA/Go 69/12 stwierdził, że nie budzi zastrzeżeń zasadność zakwestionowania przez organy celne wiarygodności zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towaru, jak też ustalenie tej wartości w oparciu o jedną z metod zastępczych. Sąd wskazał, organ celny winien ustalić, czy w czy wśród znajdujących się w systemie ALINA zgłoszeń celnych znajdują się takie, które dotyczą towarów podobnych w rozumieniu przepisu art. 142 ust. 1 lit. d RWKC i zostały wytworzone przez tego samego producenta, co towary sprowadzone przez skarżącą. Dopiero poczynienie takich ustaleń, daje organowi celnemu w dalszej kolejności możliwość zastosowania art. 151 ust. 1 RWKC w oparciu o uwagi znajdujące się w załączniku 23 ust. 1 RWKC. Organ powyższe wskazania wypełnił, gdyż rozpatrując ponownie sprawę wziął pod uwagę dyspozycję art. 151 ust. 4 RWKC. Organ dokonał analizy materiału porównawczego w celu ustalenia czy importowany towar został wytworzony przez tę samą osobę. Organ zwrócił się do pełnomocnika strony o wskazanie producenta towaru. Informacji tej strona nie była w stanie udzielić. Organ badał wartość przędzy wiskozowej wytworzonej przez tę samą osobę – indyjskiego producenta wpisanego na świadectwie pochodzenia oraz na fakturze dostarczonej przez indyjskie władze. Jednak w zbiorze zgłoszeń będącym w dyspozycji organu nie znaleziono danych odpowiadających rygorom przepisu art. 151 ust. 4 RWKC. W świetle powyższego organ uprawniony był do ustalenia wartości na podstawie materiału porównawczego towarów wytworzonych przez inne osoby. Nie budzi zastrzeżeń Sądu przyjęcie do sporządzenia kalkulacji ceny jednostkowej towaru podobnego importowanego z Indii wg zgłoszenia celnego [...] z [...] marca 2007r. w którym cena ta wynosiła 2,88 USD/kg. Jest to towar wyprodukowany w Indiach, posiadający podobny skład materiałowy (kod 55101100), sprzedany w podobnej ilości oraz został wywieziony do WE w zbliżonym czasie ([...].03.2007r.) co towar dla którego ustalana jest wartość celna. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ art. 120, art. 121, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej wskazać należy, że działania Dyrektora Izby Celnej w żaden sposób nie narusza wskazanych przepisów. Postępowanie zostało przeprowadzone przez organy w sposób prawidłowy. Podjęły one bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a brak współpracy ze strony skarżącego m.in. przy ustaleniu producenta importowanego towaru nie może być wykorzystywany przez niego jako zarzut przeciw organowi. Ponadto wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył również przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Strona naruszenia tego upatruje w odmowie przesłuchania w charakterze świadka A.P.. Sąd wydając w niniejszej sprawie wyrok I SA/Go 69/12 wyraźnie wskazał, że przesłuchanie świadka A.P. jest pozbawione podstaw i nie ma znaczenia w sprawie. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. Pozostałe zarzuty również okazały się niezasadne. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zgromadzony w rozpoznawanej sprawie zgodnie z przepisami prawa. Organy celne w uzasadnieniu wydanych decyzji w sposób wyczerpujący wskazały dlaczego i na jakiej podstawie dokonały obliczenia należnych kwot. Strona w należyty sposób była informowana o możliwości czynnego udziału w postępowaniu W ocenie Sądu przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.