I SA/Go 907/07

Dnia 30 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2008 roku wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję: Dyrektora Izby Celnej z [...] roku numer [...] w przedmiocie: należności celnych, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego postanawia oddalić wniosek Decyzją z [...] lipca 2007 roku, zapadłą w sprawie [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego, w przedmiocie kwoty długu celnego, wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku akcyzowym. Z przedmiotowa decyzją nie zgodził się skarżący - A.C. - który w ustawowym terminie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Kierując środek odwoławczy do Sądu skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji organu celnego. W dniu 11 grudniu 2007 roku Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie przesłanek uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej przez Sąd, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 24 stycznia 2008 roku do Sądu wpłynęło pismo skarżącego, w którym jako przyczyny uzasadniające konieczność wstrzymania wykonania decyzji wskazał "trudne do odwrócenia skutki i znaczne szkody w majątku (nieruchomość i samochód terenowy) skarżącego, co wyraża słuszny interes skarżącego oraz interes społeczny". Zdaniem skarżącego w przypadku niewstrzymana wykonania decyzji mogłoby dojść do sprzedaży jego majątku w trybie egzekucji administracyjnej, co pozbawiłoby go możliwości kontynuowania wykonywanej pracy i utratę zarobków. Wniosek o wstrzymanie decyzji Dyrektor Izby Celnej, w opinii Sądu, jest niezasadny. Zgodnie z art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm): Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie cytowanym powyżej przepisem, jest zatem wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Dlatego też warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Tymczasem skarżący w uzasadnieniu wniosku powtórzył jedynie przepis ustawy, nie wykazując w żaden sposób dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tej sytuacji Sąd nie jest w stanie ocenić, czy zachodzą przesłanki do wydania pozytywnego postanowienia w tej kwestii. Dlatego też, Sąd, na zasadzie art. 61 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.