I SA/Go 929/07

Dnia 14 listopada 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi [...] sp. z o. o z siedzibą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi. P O S T A N O W I E N I E Dnia 14 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi ICom Sp. z o.o. w Lublinie na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie z dnia 24 lipca 2007 r. Nr 410000-WEK-6410-31/07/JO w przedmiocie : odmowa wznowienia postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe p o s t a n a w i a #FOR ODM_WYNIKI Odmówiono przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Skarżąca [...] sp. z o. o. z siedzibą złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] roku nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 września 2007 roku Skarżąca została wezwana w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200zł. Osobnym pismem (wskazującym ten sam rygor i termin co w wyżej powołanym) Sąd wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - oryginału lub ewentualnie prawidłowo uwierzytelnionego odpisu tego dokumentu. Sąd pisma wysłał 4 października 2007 roku. Zgodnie ze zwrotnym poświadczeniem odbioru zostały doręczone osobie uprawnionej do odbioru przesyłki - dnia 8 października 2007 roku (k-22 akt sądowych). W zakreślonym przez sąd terminie (tj. do dnia 15 października 2007 roku), Skarżąca nie uzupełniła w/w braków. Dnia 19 października 2007 roku (data wpływu do Sądu 25 październik 2007r.) [...] sp. z o. o. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpisu KRS oraz uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie z wniesieniem podania dopełniła czynności, dla której był określony termin. Jako przesłankę braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Strona Skarżąca wskazała, iż pracownik, któremu doręczono w dniu 8 października 2007 roku obszerną korespondencję przesłaną z Sądu nie odnotował jej wpływu w dniu doręczenia ( poza jednym tylko pismem), lecz 12 października 2007 roku. O właściwej dacie doręczenia powyższych wezwań Skarżąca dowiedziała się 19 października 2007 roku, to jest dopiero, gdy uzupełniając braki formalne skargi dostrzegła na jednym z wezwań datę 8 października 2007 roku. Weryfikacja tej informacji na poczcie potwierdziła fakt, iż wpływ wszystkich dokumentów miał miejsce właśnie w dacie 8 października 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Z brzmienia art.86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153 poz.1270 ze zm. - zw. dalej p.p.s.a.) wynika, iż jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona zgodnie z treścią art.87 §2 w/w ustawy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy. Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest jednak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (wyr. NSA z 3.VIII.2001r., ISA/Wr 676/99, niepubl.); czy mylne pouczenie o środkach zaskarżania (post. WSA w Warszawie z 1.IV.2004r. IIISA1983, niepubl.). Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się przykładowo: zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w zakładzie osoby prawnej (wyr. NSA z 9 marca 2000r., ISA/Gd 1288/99), nieznajomość prawa (wyr. NSA z 6.XI.1998r., ISA/Ld 153/97), czy niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw [post. NSA z 10.II.2000r. SA/Sz 1117/99). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z 2.10.2002r., VSA 793/03). Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Z treści samego przepisu należy wywieść, iż to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. W oparciu o powyższe, należy stwierdzić, że Strona Skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Z zebranego materiału wynika, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi było następstwem błędnego działania pracownika Spółki odpowiedzialnego za przyjmowanie i rejestrację wpływającej korespondencji. Adnotacja zamieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wskazuje, iż pisma nadane przez Sąd dnia 4 października 2007 roku zostały doręczone osobie uprawnionej do odbioru przesyłki 8 października 2007 roku (tj. dzień tygodnia - poniedziałek). Jest to bezsporne. Niemniej jednak należy podkreślić, iż z wyjaśnień Skarżącej wynika , że w przypadku całej korespondencji otrzymanej tego dnia z sądu administracyjnego, za wyjątkiem tylko jednego, bliżej nie określonego pisma - pracownik odnotował jej wpływ aż pięć dni później - w dacie 12 października 2007 roku (dzień tygodnia - piątek). To w tym zdarzeniu Skarżąca upatruje główne źródło niewłaściwego ustalenia początkowej daty, od której należało liczyć bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego przez sąd. W ocenie sądu, powołanej przez stronę okoliczności nie można jednakże zaliczyć do kategorii przesłanek pozytywnych pozwalających na załatwienie jej wniosku zgodnie z jej żądaniem. W tej mierze sąd podziela ugruntowany już w judykaturze pogląd, zgodnie z którym zaniedbania osób, którymi posłużył się skarżący obciążają jego samego, a tym samym nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu (por. post. Sądu Najwyższego z 15.III.2000r. II CKN554/00; post. Sądu Najwyższego z 12.III.1999r. I PKN76/99; post. sądu apelacyjnego w Lublinie z 25.II.1999r. I ACa 17/99; wyrok NSA z 9.III.2000 I SA/Gd 1288/99). Pracodawca nie może ekskulpować się tym, że winę ponosi jego pracownik, skoro jest odpowiedzialny za działania osób, które zatrudnia. Pracodawca ponosi ryzyko zaniedbań personelu kancelaryjnego, oraz nieprawidłowości w funkcjonowaniu kancelarii. Należy podkreślić, iż na zmianę tego stanowiska nie mogłyby mieć wpływu również i takie okoliczności jak chociażby powierzenie obsługi korespondencji osobie zawodowo zajmującej się wysłaniem pism, czy też znaczny nakład obowiązków ją obciążających. W ocenie Sądu powołane przez Stronę przyczyny uchybienia terminu są przejawem jej niestaranności. Stanowią one przeszkodę możliwą do przezwyciężenia, a więc nie mogą być podstawą przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu, i dlatego Sąd na podstawie art.86 §1 w związku z art. 16 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.