I SA/Go 950/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o zwolnienie od kosztów sądowych w związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w przedmiocie długu celnego postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W związku z wezwaniem do uiszczenia ustalonego na 200 zł wpisu od skargi na wskazaną na wstępie decyzję, T.K. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, podnosząc, że z uwagi na egzekucję należności celnych i podatkowych znalazł się na progu bankructwa. Z zawartego we wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku oraz dochodach skarżącego wynika, że mieszka wspólnie z żoną i dwoma synami w wieku 15 i 17 lat. Skarżący prowadzi nie przynoszącą żadnego dochodu działalność gospodarczą, natomiast jego żona pracuje za wynagrodzeniem 938 zł brutto. Miesięczne koszty utrzymania rodziny skarżącego wynoszą 3000 zł. Na kwotę tę składają się wydatki na mieszkanie, telewizję, radio i telefon, żywność oraz "inne opłaty". Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - cyt. jako "p.p.s.a.") stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika jednak, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 poz. 8). Treść oświadczeń złożonych przez skarżącego nie przekonuje o zasadności jego wniosku. Skarżący bowiem twierdząc, że od wielu miesięcy nie osiąga żadnych dochodów oraz, że nie posiada oszczędności, zaś jego żona zarabia jedynie 938 zł brutto, oświadcza zarazem, że miesięcznie wydaje 3.000 zł. Wśród wydatków składających się na deklarowane przez skarżącego koszty miesięcznego utrzymania zawarto także wydatek na radio i telewizję. Trudno uznać, by te wydatki służyły utrzymaniu koniecznemu. Przeznaczenie asygnowanych na nie kwot na koszty sądowe z pewnością nie spowoduje niebezpieczeństwa niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych skarżącego i jego rodziny. Trzeba też zwrócić uwagę, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został ustalony na 200 zł, a zatem wielokrotnie mniej niż deklarowane miesięczne wydatki skarżącego. Uwzględniając, że obejmują one kwoty przeznaczane na cele nie służące koniecznemu utrzymaniu, nie można uznać, że opłacenie tej należności - stanowiącej jedyną opłatę sądową na obecnym etapie postępowania, wykraczało poza możliwości płatnicze skarżącego. Na ocenę wniosku nie ma również wpływu fakt, iż ze skarg T.K. przed tutejszym sądem toczą się liczne postępowania, ponieważ - jak wspomniano - pomimo to skarżący wydaje znaczne kwoty na cele nie służące bieżącemu, koniecznemu utrzymaniu. Nadto w aktach znajduje się kopia umowy o pracę zawartej z J.C. - pełnomocnikiem skarżącego. Wynika z niej, iż skarżący zatrudnia go z wynagrodzeniem miesięcznym ustalonym na 400 zł, co świadczy, iż skarżący posiada źródło finansowania swoich wydatków. Uprawnia to wniosek, iż jest w stanie uiścić wpis od skargi. Uwzględniając powyższe, postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).