I SA/Go 961/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 marca 2012 r. wniosku L.K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi L.K. i W.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: ustanowić dla skarżącej doradcę podatkowego. Skargą z dnia [...] września 2011 r. L.K. i W.K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W złożonych odrębnie wnioskach skarżący zgodnie wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2012 r. referendarz sądowy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw, na skutek którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012 r. przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a w pozostałym zakresie wniosek oddalił. W motywach uzasadnienia Sąd stwierdził, że przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostały przez skarżących spełnione, z uwagi na ich trudną sytuację rodzinną. W dniu 7 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek L.K. o ustanowienie doradcy podatkowego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na trudną sytuację materialną jej rodziny. Podniosła, że jej córka i małżonek to osoby niepełnosprawne. Dodatkowo spłaca kredyty - ok. 1000 zł miesięcznie, ponosi koszty dojazdu do pracy (40 km. dziennie) oraz koszty dojazdu córki do szkoły. Dodatkowo L.K. wskazała, że w sprawie o sygn. akt I SA/Go 109/11 ustanowiono jej doradcę podatkowego S.C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Natomiast po myśli art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: 1) w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, 2) w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazać należy, że instytucja prawa pomocy stanowi zabezpieczenie konstytucyjnej zasady prawa do sądu, jako podstawowego standardu państwa prawnego. Umożliwia bowiem realizację swoich praw na drodze sądowej podmiotom nie posiadającym dostatecznych środków na ponoszenie niezbędnych kosztów postępowania. Zgodnie z regulacją art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że przesłanki warunkujące przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego zostały przez skarżącą spełnione. Uzasadniania to przede wszystkim jej trudna sytuacja materialna. Z analizy akt przedmiotowej sprawy oraz oświadczeń skarżącej zawartych w przedmiotowym wniosku wynika, iż pomimo tego, że małżonek skarżącej otrzymuje rentę w wysokości 498 zł netto, to koszty utrzymania rodziny ponosi głównie L.K., która otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości ok. 3.000 zł netto. Dokonując oceny wniosku, Sąd uwzględnił możliwości zarobkowe skarżącej oraz jej małżonka, dostrzegając fakt ich niepełnosprawności. Sąd uwzględnił wydatki jakie skarżąca ponosi w związku z podjętymi zobowiązaniami (spłata kredytów), choć nie ulega wątpliwości, iż są to zobowiązania zaciągnięte dobrowolnie i nie mogą one mieć zasadniczego wpływu na ocenę zasadności wniosku. Wzięto również pod uwagę koszty jakie skarżąca ponosi w związku z zakupem leków. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zasadne jest udzielenie pomocy sądowej skarżącej w postaci ustanowienia doradcy podatkowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.