I SA/Go 964/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia [...] października 2012 r. złożonej do tutejszego Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 oraz art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.). Wskazała, że w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy, wnosi o wydanie przez wojewódzki sąd administracyjny postanowienia w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji, bowiem brak wstrzymania decyzji spowoduje podjęcie przez organ czynności egzekucyjnych wobec podatnika, co w ocenie skarżącej doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Skarżąca podkreśliła, że kwota w wysokości ponad 60.000 zł, którą będzie egzekwował organ podatkowy może zachwiać budżetem skarżącej, a co za tym idzie skarżąca może zostać pozbawiona środków do życia oraz może zaistnieć problem z obchodzeniem Świąt Bożego Narodzenia. Postanowieniem z [...] października 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia organ drugiej instancji stwierdził, że we wniosku skarżącej nie znalazł podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis ten nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z takiego uregulowania instytucji ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę w jej wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Należy też podkreślić, że wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Znamiennym również jest i to, że sąd rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane) jak też, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 38/04, niepublikowane). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że strona skarżąca nie wykazała wystąpienia którejkolwiek z przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie Sądu, argumenty mające potwierdzać zasadność udzielenia tymczasowej ochrony sądowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, zostały przedstawione w sposób bardzo ogólnikowy. Skarżąca złożyła jedynie sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym stwierdziła, iż w jej ocenie brak wstrzymania decyzji spowoduje podjęcie przez organ czynności egzekucyjnych wobec niej jako podatnika, co w ocenie skarżącej doprowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Skarżąca dodała, że kwota w wysokości ponad 60.000 zł, którą w drodze egzekucji będzie próbować uzyskać organ podatkowy może zachwiać budżetem skarżącej. W ocenie skarżącej konsekwencją przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego może być okoliczność pozbawienia jej środków do życia oraz możliwość zaistnienia problemu z obchodzeniem Świąt Bożego Narodzenia. Nie przedstawiła natomiast żadnej argumentacji wskazującej, na czym konkretnie miałoby w jej przypadku polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie powołała się na żadne konkretne okoliczności, czy dokumenty, które pomogłyby uzasadnić zastosowanie wobec skarżącej wnioskowanej formy ochrony tymczasowej. Należy zauważyć, że wywieranie skutków finansowych przez wydaną decyzję dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej i nie powinna być rozpatrywana w kontekście możliwości powstania szkody majątkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego. Należy przy tym jeszcze raz podkreślić, że tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać nadto należy, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony, uiszczone już, a nienależne, zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. W ocenie Sądu, tak przedstawione we wniosku okoliczności nie potwierdzają wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca nie podała, z wymaganą w tej sytuacji skrupulatnością, żadnych konkretnych zdarzeń, wskazujących na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu samo stwierdzenie o hipotetycznej możliwości powstania sytuacji pozbawienia środków do życia, nie jest wystarczające do wykazania choć w minimalnym stopniu, że w przypadku skarżącej zachodzi którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Stwierdzić zatem należy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji podatkowej nie został należycie uzasadniony z punktu widzenia wyżej wskazanych przesłanek ustawowych. Skarżąca nie przedstawiła bowiem w sposób konkretny, na czym, w związku z wykonaniem decyzji podatkowej, ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Sąd na podstawie art. 61 §3 i § 5 P.p.s.a. postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji.