I SA/Go 97/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Damian Bronowicki po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.R. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania podatkowego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. R.R. złożył skargę na postanowienie wymienione w sentencji niniejszego orzeczenia. Do skargi załączył urzędowy formularzu PPF, wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku oraz oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał m.in., że mieszka sam w wynajętym pomieszczeniu, nie posiada nieruchomości, ani przedmiotów wartościowych. Zgromadził oszczędności w wysokości 1000 zł, posiada 10% udziałów w spółce z o.o. o wartości 500 zł. Jego konto zajęte jest przez komornika. Łączne dochody skarżącego wynoszą 2000 zł netto miesięcznie. Zobowiązania i stałe wydatki pochłaniają 1780 zł (alimenty 600 zł, czynsz 200 zł, gaz 30 zł, prąd 30 zł, kosmetyki i chemia 20 zł, jedzenie 800 zł, telefon i Internet 100 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje, jeżeli osoba występująca z wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa, korzystanie z niej powinno mieć miejsce jedynie w przypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania. Stosując prawo pomocy, nie można bowiem chronić, czy też wzbogacać majątku osób prywatnych, gdyż celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak jest środków finansowych na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, i poniesienie w takiej sytuacji kosztów sądowych. Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy powinna być rozpatrywana z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych, jakie strona skarżąca musi ponieść w konkretnym postępowaniu, z drugiej zaś strony z uwzględnieniem jej możliwości finansowych. Skarżący domaga się przyznania prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych. Na chwilę obecną, jedyną opłatą niezbędną dla skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego jest wpis od skargi. W niniejszej sprawie wysokość wpisu od skargi wynosi 100 zł, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze. zm.). Oceniając przedstawioną w formularzu PPF sytuację majątkową skarżącego, stwierdzić należy, że jest on w stanie uiścić powyższą kwotę bez uszczerbku własnego utrzymania koniecznego. Po pierwsze, jego dochody (2000 zł) przewyższają kwotę wydatków (1780 zł). Po drugie, zgromadzone oszczędności oraz wartość posiadanych udziałów (łącznie 1500 zł) wielokrotnie przewyższa wysokości wpisu sądowego w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.