I SA/Go 98/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. oddala skargę I SA/Go 98/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] października 2006 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie decyzji ostatecznej z 21 kwietnia 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z 24 lipca 2003r. Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez organy w następujący sposób. W dniu 4 czerwca 2003 r. w Oddziale Celnym Agencja Celna [...], działająca z upoważnienia strony "J" Sp. z o.o., zgłosiła w procedurze dopuszczenia do obrotu tkaninę poliestrową. Agencja Celna w dniu 5 czerwca 2003 r. zobowiązała się za zgodą Naczelnika Urzędu Celnego do złożenia zabezpieczenia długu celnego w postaci zabezpieczenia generalnego z 23 września 2002 r. na kwotę 500 tyś. zł. z terminem ważności do 7 października 2003 r., wydanego dla Skarżącego K.C. - Agencja Celna [...], na pokrycie należności celnych. Tym samym organ celny działając na podstawie art. 198 § 1 pkt 2 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( t.j. z 2001 r. Dz. U. nr75, poz. 802 ze zm. ) zwolnił towar spod dozoru celnego i dopuścił go do obrotu na polskim obszarze celnym. W wyniku weryfikacji zgłoszenia celnego organ celny I instancji decyzją z [...] lipca 2003 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, ilości pozycji dokumentu SAD, wartości celnej i kwoty długu celnego. W wyniku wniesionego odwołania organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] stycznia 2004 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji taryfowej, ilości pozycji SAD, wartości celnej towaru, podstawy cła oraz podstawy opodatkowania i wymiaru kwoty należnego cła i podatku od towarów i usług. Dyrektor Izby Celnej , po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 21 kwietnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 4 października 2005 r. oddalił skargę "J" Sp. z o.o.. Pismem z 3 lutego 2006 r. Skarżący K.C.i wniósł o wznowienie postępowania. Postanowieniem z 4 sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Celnej orzekł o pozostawieniu wniosku Skarżącego bez rozpoznania. W dniu 23 sierpnia 2006 r. Skarżący ponownie złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z 6 stycznia 2004 r. Jako podstawę prawną wniosku Skarżący wskazał art. 240 § 1 ust. 4, art. 244 i art. 246 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. ). Skarżący podniósł, że z pisma z 20 stycznia 2006 r. dowiedział się, iż została wydana przedmiotowa decyzja, i jest on zobowiązany do zapłacenia długu celnego oraz odsetek. Skarżący nie wiedział o toczącym się postępowaniu i nie był informowany o jego przebiegu, mimo posiadania interesu prawnego w toczącym się postępowaniu. Tym samym Skarżący bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Nadto Skarżący uważa, że skoro jest osobą zobowiązaną do zapłacenia długu celnego za "J", to ma on interes w prawidłowym wyliczeniu tego długu, tym samym powinien uczestniczyć w postępowaniu w charakterze strony. Dyrektor Izby Celnej działając jako organ I instancji decyzją z [...] października 2006 r. odmówił wznowienia postępowania. Uzasadniając swoje stanowisko organ celny I instancji wskazał, że zgodnie z art. 265- Kodeksu celnego, jeżeli upłynęły 3 lata od dnia powstania długu celnego, organ celny nie wznawia postępowania. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez organ celny dług celny powstał w dniu 4 czerwca 2003 r. zaś wniosek o wznowienie postępowania celnego złożony został w dniu 28 sierpnia 2006 r. a więc po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. Organ celny podkreślił dodatkowo, że stosownie do art. 241 § 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na wniosek strony. Zgodnie natomiast z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do zapłaty zostało Skarżącemu doręczone: pierwsze w dniu 10 września 2003 r., drugie 26 stycznia 2006 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący podkreślił, że jego wniosek o wznowienie postępowania miał umocowanie prawne w art. 262 Kodeksu celnego, który odsyła w tym względzie do norm zawartych w Ordynacji podatkowej. Organ celny winien był zatem na mocy art. 262 Kodeksu celnego w sposób właściwy dla przedmiotu postępowania, do zastosowania normy prawnej wynikającej z przepisów Ordynacji podatkowej, ponieważ brzmienie tego artykułu stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz przepisy działu IV Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącego decyzja o odmowie wznowienia postępowania winna być poprzedzona analiza normy zawartej w art. 243 Ordynacji podatkowej. Dokonując takiej analizy organ celny uznałby zapewne, iż brak jest obecnie jakiegokolwiek ograniczenia czasowego do wznowienia postępowania poza wyjątkami określonymi w art. 241 Ordynacji podatkowej. Skarżący podkreślił, że takie postępowanie organu celnego narusza przepis art.120 Ordynacji podatkowej. Nadto wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania wznowionego było zaistnienie nowych okoliczności w sprawie, które w sposób oczywisty wskazują na fakt, iż w decyzji wymiarowej brak jest uwzględnienia stawek preferencyjnych, które winny być zastosowane wobec towaru. Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy swoją decyzję z 10 października 20006 r. Organ celny wskazał w uzasadnieniu decyzji, że art. 265- Kodeksu celnego jest przepisem szczególnym dotyczącym wznowienia postępowania w sprawach celnych, przez co wyłącza w zakresie w nim unormowanym, stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1461/04. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasad ogólnych wyrażonych w art. 120 Ordynacji podatkowej organ celny stwierdził, że Skarżący nie występował z wnioskiem o wznowienie postępowania z uwagi na niezastosowanie stawek preferencyjnych i nie przedkładał w tym względzie żadnych dokumentów, umożliwiających zastosowanie takiej stawki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że organ celny oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach Kodeksu celnego, który w sposób jednoznaczny odsyła na podstawie art. 262 do przepisów Ordynacji podatkowej. Taki stan powoduje, że rozstrzygnięcie oparte li tylko na przepisach Kodeksu celnego jest nie tylko niedopuszczalne w przedmiotowej sprawie z uwagi na brak szczegółowych zasad prowadzenia postępowania, ale pozwala na stwierdzenie, iż zastosowana norma prawna stanowi o wadliwości kwalifikacji prawnej, tym samym o braku podstaw do odmowy wznowienia postępowania. Stanowi to jednocześnie naruszenie art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. W dopowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie podkreślić należy, że zgodnie z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 623 ) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolita Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sadów przyjęto, że pojęcie "przepisów dotychczasowych" ograniczyć należy do norm prawa materialnego. W "starych sprawach" organ celny obowiązany jest stosować nowe przepisy proceduralne. Tym samym stwierdzić należy, że organ celny niewłaściwie zastosował w sprawie art. 262, 262- i 265- Kodeksu celnego. Organ celny winien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na przepisach ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 622 ze zm. ). Takie naruszenie prawa przez organ celny nie może w ocenie Sądu stanowić jednak podstawy do chylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu wskazane naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy z następujących powodów. Jak już to Sąd wskazał organ celny rozpoznając wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania powinien dokonać tego na podstawie przepisów Prawa celnego. Stosownie do art. 73 Prawa celnego do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Oznacza to, że do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 §1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zastosowanie mają przepisy Działu IV w tym zasady ogólne postępowania, wyrażone w art. 120-129, jak i przepisy rozdziału 17 dotyczące wznowienia postępowania. Skarżący żądał wznowienia postępowania z uwagi na to, że nie z własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Organ celny zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w decyzji ją poprzedzającej wskazał, że zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Na tym etapie postępowania organ celny bada formalne przesłanki prawidłowości złożonego wniosku. Organ bada zatem czy wniosek został wniesiony przez stronę, w tym także przez podmiot, któremu nie doręczono decyzji w postępowaniu zwyczajnym oraz czy żądanie wznowienia postępowania na podstawie art.240 § 1 pkt 4 wniesione zostało w terminie, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Ta faza postępowania kończy się postanowieniem o wznowieniu postępowania albo decyzją o odmowie wznowienia. Organ celny w uzasadnieniu decyzji, zarówno I jak i II instancji wskazał, że skarżący został powiadomiony o roszczeniu organu żądaniami z 8 września 2003 r. i 20 stycznia 2006 r. Skarżący pokwitował odbiór wezwań w dniach 10 września 2003 r. i 26 stycznia 2006 r. Okoliczność ta nie była przez Skarżącego kwestionowana w toku postępowania. Z tych też przyczyn organ celny zasadnie uznał, że wniosek o wznowienie postępowania z przyczyn określonych w art.240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej wniesiony został po upływie terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niespełnienie przez Skarżącego tej przesłanki skutkuje wydaniem przez organ celny decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej. Podkreślić również należy, że takie postępowanie organu celnego nie narusza art.120 Ordynacji podatkowe, zgodnie z którym organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Wskazanie bowiem przez organ celny w podstawie prawnej decyzji niewłaściwego przepisu lub nie wskazanie przepisu będącego podstawą rozstrzygania, nie może być uznane za działanie bez podstawy prawnej. Podstawa prawna do działania organu bowiem obiektywnie istniała, Sąd ją wskazał w uzasadnieniu, nie została jedynie właściwie wskazana przez organ. Takie zachowanie może stanowić naruszenie zasady budzenia zaufania do organów podatkowych, jednak w ocenie Sądu nie miało ono wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił. /-/J. Niedzielski /-/ D. Skupień /-/ J. Wierchowicz