I SA/Go 982/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 814 zł (osiemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 19 września 2007r. Przedsiębiorstwo Handlowe Spółka z o. o. , zwana dalej skarżąca Spółka lub PH, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych. Zaskarżone rozstrzygnięcie podjęte zostało w następującym stanie faktycznym. Agencja Celna, działająca z upoważnienia skarżącej Spółki, dokonała w dniu [...] czerwca 2004 r. zgłoszenia celnego według dokumentu [...], wnioskując o objęcie towaru w postaci spodni damskich bawełnianych w ilości 2.600 sztuk procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu. Wartość celną wymienionych towarów zadeklarowano na łączną kwotę 10.450,00 USD zgodnie z dołączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. W wyniku stwierdzenia w ramach kontroli zgłoszenia celnego, że do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług nie zostały wliczone koszty transportu poniesione przez PH na trasie, po uprzednim wszczęciu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego określił prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu. Następnie, organ celny korzystając z uprawnień przewidzianych w art.78 ust.1 i 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego - rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L nr 302 z 19.10.1992r., ze zm.), zwane dalej WKC, podjął z urzędu czynności kontroli zgłoszenia celnego. W toku tych czynności do weryfikacji chińskim służbom celnym został przekazany dokument transakcyjny – rachunek nr [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Wydział do Spraw Ceł i Akcyzy poinformował, że wartość podana między innymi na fakturze [...] została zaniżona o 50%. Wskazał również, iż według informacji sprzedającego tj. firmy F, faktury ze zmniejszoną wartością zostały wystawione na prośbę polskiego nabywcy tj. Przedsiębiorstwo Handlowe. W toku kontroli władze celne ustaliły także, że firma F sprzedała towary firmie PH zgodnie z potwierdzeniem sprzedaży/fakturą pro-forma nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Firma sprzedająca wystawiła faktury o identycznych numerach i datach dla rzeczywistych wartości towarów, które powinny wynosić odpowiednio 20.900 USD CIF za fakturę [...]. Pismo chińskiej administracji celnej zawierało ponadto ogólną informację , że "F otrzymał zapłatę za towary w formie przekazów". Poczynione ustalenia stały się podstawą do wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Celnego postępowania mającego na celu ustalenie prawidłowej wartości towaru importowanego według zgłoszenia celnego [...]. Decyzją z dnia [...] maja 2007r. organ pierwszej instancji określił kwotę wynikającą z długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, czyli kwotę stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą cła pierwotnie zaksięgowaną , a kwotą należną w wysokości 4.920,80 zł. Za wartość celną będącą podstawą obliczeń przyjęto kwotę ujawnioną w toku weryfikacji. Pełnomocnik skarżącej Spółki w odwołaniu od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego wniósł o uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzucił naruszenie następujących przepisów: 1) prawa materialnego – tj. art.23 §1, art.85 §1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny przez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie; 2) prawa procesowego – tj. art.122 i art.187 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa przez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym; art.194 Ordynacji podatkowej przez uznanie dokumentów nadesłanych przez władze celne za spełniające wymogi formalne określone w tym przepisie; art.191 Ordynacji podatkowej przez całkowicie dowolną i sprzeczną z zebranymi dowodami ocenę materiału dowodowego; art.210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ nie dał wiary dokumentom przemawiającym na korzyść skarżącej (wyciągi z banku, faktura, wyjaśnienia skarżącej), dlaczego uznał fakturę nadesłaną za podważającą treść faktury przedstawionej do odprawy. Dyrektor Izby Celnej po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art.62 ust.1 WKC w związku z art.199 Przepisów Wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest strona i ona też powinna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Organ podkreślił, iż podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem. Negatywny wynik weryfikacji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej uprawniał organ I instancji do dokonania ustalenia wartości importowanego towaru i określenia kwoty wynikającej z długu celnego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu. Wyjaśnił również, iż zgodnie z art.29 ust.1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna za towary wtedy, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ustalana o ile jest to konieczne na podstawie art.32 i 33 tego Kodeksu. Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonana lub mająca zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów. Dalej wskazał, iż nadesłany wynik weryfikacji potwierdził, że firma dokonała zakupu towarów w firmie F, zgodnie z potwierdzeniem sprzedaży/faktura pro-forma nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Firma F również wystawiła fakturę na warunkach CIF o identycznym numerze i dacie ( jak faktura [...] załączona do zgłoszenia celnego [...]),jak określił organ "dla rzeczywistej wartości towaru , która wynosi 20.900 USD". Przeprowadzone dochodzenie wykazało, że wartość podana w wyżej wymienionej fakturze , tej załączonej do zgłoszenia celnego, została zaniżona o 50% i była wystawiona na prośbę polskiego nabywcy. Organ odwoławczy wskazał , ze organ celny I instancji dokonując ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru skorzystał z przesłanych przez władze celne ustaleń, z których wynika , że dla spornego towaru została wystawiona faktura nr [...] na kwotę 20.900 USD, a za zakupiony przez PH towar uzyskano zapłatę w formie przekazów. Następnie organ wyjaśnił, iż w myśl art.86 obowiązującej ustawy Prawo celne ( Dz.U. z 2004 r. Nr 68 poz. 622) organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Organy celne nie mają uprawnienia kwestionować uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani domagać się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju. Podkreślił, iż wynik otrzymany od upoważnionej do wykonywania tej czynności instytucji nie może być podważony ani przez organy celne, ani przez importera. Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art.194 §1 Ordynacja podatkowa). Przyjęcie dokumentu weryfikacyjnego w poczet materiału dowodowego wynika bezpośrednio z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne , zgodnie z którym organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Dokument urzędowy nie podlega swobodnej ocenie , gdyż za udowodnione należy przyjąć to, co wprost wynika z dokumentu. W ocenie organu odwoławczego treść dokumentu od administracji celnej była jednoznaczna: stwierdzała mianowicie , że faktura nr [...] została zaniżona o 50%, wartość towaru powinna wynosić 20.900 USD. Dyrektor Izby Celnej wskazał ponadto , iż zgodnie z art. 62 ust. 1 WKC w związku z art. 199 Przepisów Wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów , za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest skarżąca Spółka, ona też powinna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem. Biorąc pod uwagę ustalenia organu celnego organ odwoławczy ocenił , że organ I instancji zasadnie określił kwotę wynikającą z długu celnego, bowiem według niego wynik weryfikacji dokonany przez władze celne jest miarodajny i nie ma podstaw by uznać , że jest on niewłaściwy. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę , że strona w odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 23 § 1 , art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny , czyli powołała się na stan prawny obowiązujący przed akcesją Polski do Wspólnoty Europejskiej , natomiast sprawa dotyczy okresu po wejściu Polski do WE, gdy obowiązuje już inny stan prawny. Wskazał przy tym, iż organ celny , zobowiązany w myśl art. 122 Ordynacji podatkowej do ustalenia prawdy materialnej , oznaczającego podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy nie uchybił powyższym zasadom, gdyż przed podjęciem decyzji wzięto pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Podsumowując, organ odwoławczy ponownie wskazał , iż w analizowanej sprawie bardzo ważnym materiałem dowodowym są dokumenty uzyskane dzięki współpracy z zagranicznymi służbami celnymi. Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty nadesłane przez władze celne są dokumentami urzędowymi , natomiast wszelkie dokumenty przedłożone przez skarżącą Spółkę stanowią dowody w sprawie , które zostały rowie włączone do materiału dowodowego. Dyrektor Izby Celnej stwierdził ponadto , że nie kwestionuje, biorąc pod uwagę oświadczenie agencji N z dnia [...] sierpnia 2006 r. , faktu dokonywania przez polskiego importera przelewów bankowych , lecz płatność tę uznaje za niepełną . Zdaniem organu odwoławczego uzgodnionymi między stronami wartościami transakcyjnymi były wartości wynikające z faktury zweryfikowanej przez władze celne opiewające na kwotę 20.900 USD. Skarżąca Spółka, reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła powyższą decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji i przedstawiając motywy tożsame z zawartymi wcześniej w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej zaprezentował argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art.1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art.3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) , zwanej dalej P.p.s.a., sądy sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Z art.145 §1 pkt1 P.p.s.a. w szczególności wynika, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi : naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Trzeba ponadto wskazać , że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami tej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu prowadzi do stwierdzenia , że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W rozpoznawanej sprawie ma to znaczenie , jeśli się zważy , że strona skarżąca, reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, wywiodła skargę zarzucając w zakresie prawa materialnego naruszenie przepisów Kodeksu celnego z 1997 r. , podczas gdy w sprawie zastosowanie miały , obowiązujące od wejścia Polski do Unii Europejskiej , przepisy Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622). Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki oraz przedstawiony stan faktyczny uznać należało, że w niniejszej sprawie skarga okazała się zasadna, bowiem w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji organom przypisać można naruszenie przepisów proceduralnych, które według Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż organy celne, korzystając z uprawnień których podstawą jest art.78 ust.1 i 2 WKC (rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r., ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny - Dz. Urz. WEL nr 302 z 9.10.1992r., ze zm.), podjęły czynności weryfikacyjne dotyczące dokumentów transakcyjnych. Sprawdzeniu podlegała przede wszystkim faktura nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. , wystawiona przez firmę F dołączona do zgłoszenia celnego z dnia [...] czerwca 2004 r. Organ celny przesłał ją do kontroli chińskim władzom celnym. Weryfikacji tego dokumentu dokonano w drodze tzw. wzajemnej pomocy w sprawach celnych za pośrednictwem Departamentu Kontroli Celno - Akcyzowej Ministerstwa Finansów – Wydział Operacji Międzynarodowych. W treści pisma "-/-Prośba o Pomoc w Zbadaniu Sprawy -/-F -/-" ,datowanego na [...] kwietnia 2006 r., Wydział do Spraw Ceł i Akcyzy poinformował o wynikach swoich badań w sprawie czterech wysyłek rzeczy damskich wyeksportowanych przez firmę F do Polski w 2004 r. Przeprowadzone dochodzenie służb celnych obcego państwa ujawniło , że wartość podana na każdej sprawdzanej fakturze, w tym także o nr [...], została zaniżona o 50%. Według informacji sprzedawcy, tj. firmy F, faktury ze zmniejszoną wartością zostały wystawione na prośbę polskiego nabywcy tj. Przedsiębiorstwa Handlowego Dalsze dochodzenie wskazało , iż F sprzedała towary firmie PH zgodnie z potwierdzeniem sprzedaży/ fakturą pro-forma nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Celny organ chiński podał ponadto, że firma sprzedająca wystawiła również faktury o identycznych numerach i datach dla rzeczywistych wartości towarów , które w przypadku faktury nr [...] powinny wynosić 20.900 USD. Z końcowej informacji Wydziału do Spraw Ceł i Akcyzy wynikało jeszcze, że F otrzymała zapłatę za towary w formie przekazów. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast, by do powyższej informacji został dołączony przez chińską administrację celną jakikolwiek dokument jako materiał dowodowy , w tym w szczególności owa druga faktura , czy też dowód otrzymanej zapłaty za towar, potwierdzający którąkolwiek z wymienionych powyżej okoliczności , który pozwoliłby zarówno skarżącej Spółce jak też samemu organowi na skonfrontowanie poczynionych ustaleń z treścią zebranych w postępowaniu dowodów. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy celne dokonały oceny zgromadzonego materiału dowodowego z naruszeniem treści art.191 Ordynacji podatkowej, to jest z przekroczeniem granic swobodnej oceny i ze zbyt daleko idącą dowolnością. Niewątpliwie miało to związek z nieprawidłowym przez nich założeniem, iż pismo przesłane przez Wydział do Spraw Ceł i Akcyzy ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art.194 §1 Ordynacji podatkowej (vide s. 4 i 5 zaskarżonej decyzji). Tymczasem uzyskana przez polskie organy celne informacja służb celnych obcego państwa nie ma charakteru dokumentu urzędowego i nie można jej przypisywać szczególnej mocy dowodowej, jak zrobiono to w niniejszej sprawie. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r. (sygn. akt IGSK 1102/07 , niepubl.). Zgodnie z przedstawionym tam stanowiskiem, dokumentom pochodzącym z państwa obcego, nawet sporządzonym przez organy celne i inne uprawnione podmioty, nie można przypisać mocy dokumentów urzędowych przyznanej polskim dokumentom z mocy art.194 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej (por. J. Borkowski [w:] J. Borkowski, J. Chlebny, J. Chromicki, R. Hauser, H. Wojtachnio, Kodeks celny. Komentarz, Warszawa 2001 r., str. 516). NSA zwrócił uwagę, że art.270 §1 Kodeksu celnego nie ogranicza stosowania w związku z art.262 tej ustawy, art.180 §1 Ordynacji podatkowej nakazującego dopuścić jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku NSA. Przedstawiona w nim argumentacja jest również aktualna dla stanu prawnego, który ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie (art.73 ust.1; art.86 obowiązującej ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - Dz. U. Nr 68 , poz. 622). W związku z powyższym należy wskazać, iż odpowiedź otrzymaną od chińskiej administracji celnej należało ocenić w całokształcie zgromadzonego materiału, zgodnie art.187 §1 Ordynacji podatkowej, nakładającym na organ powinność zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Pismo podmiotu działającego na terenie obcego państwa zawierające informację co do wyników weryfikacji zgłoszenia celnego , w tym dokumentów transakcyjnych , jak w rozpoznawanej sprawie, stanowić zatem powinno dowód w sprawie, ale podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Za słuszny należy przy tym uznać zarzut skarżącej Spółki , iż pismo, będące podstawą zakwestionowania faktury [...] nie zawiera szczegółowych informacji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza takich jak: kiedy, w jakiej formie i w jakiej kwocie nastąpiła zapłata za fakturę, czy była to jednorazowa operacja bankowa, czy faktura znajdująca się u eksportera jest kompletna i wiarygodna, przez kogo jest podpisana, w jakim dniu została wystawiona. Wyjaśnienie tych kwestii ma istotne znaczenie , bowiem w aktach sprawy znajduje się m.in. oświadczenie Agencji Usług "N" z dnia [...] sierpnia 2006 r., według którego wartość zobowiązań wynikających z faktury [...] zapłacona została w łącznej kwocie 10.450 US , w dwóch transzach płatności: w dniu [...] października 2004 r. (8.410,38 USD) oraz [...] maja 2006 r. (2.039,62 USD). Należy również podkreślić, iż wątpliwości, które powstały na gruncie ustaleń co do całkowitej faktycznej płatności za towar wymieniony w fakturze [...] (czy była to kwota 10.450 USD, czy też 20.900 USD) organy celne mogły usunąć przez dążenie np. do skontrolowania wszystkich operacji bankowych skarżącej, dokonanych w danym okresie. Zauważyć przy tym należy , że pismo chińskich władz celnych wzbudziło wątpliwości już na etapie postępowania przed organem I instancji. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem pismo Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] (k.39), z treści którego wynika , że w związku z pismem Wydziału do Spraw Ceł i Akcyzy z dnia [...] kwietnia 2006 r. organ I instancji widział potrzebę uzyskania dodatkowych informacji i dokumentów niezbędnych, jego zdaniem, do zakończenia postępowań celnych , wszczętych na podstawie wyników dochodzenia (weryfikacji dokumentów transakcyjnych) przeprowadzonego przez organ państwa eksportera. Jak podał wówczas Naczelnik Urzędu Celnego : "Zebrany w prowadzonych postępowaniach materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż firma Przedsiębiorstw Handlowe Sp. z o.o. przedstawiła polskim organom celnym faktury z wartościami zaniżonymi o 50% ...". Również skarżąca Spółka wskazywała, że uzyskane drogą pomocy informacje , oparte niemal wyłącznie na wyjaśnieniach eksportera wręcz godzą w jej interesy , a ponadto sam organ uważał , że wyniki dochodzenia w innym państwie powinny zostać odpowiednio udokumentowane(dokumenty transakcyjne z firmy F, dowody potwierdzające dokonanie wpłaty za poszczególne dostawy w wyższej o 50% wysokości). Reasumując należy stwierdzić, że przyjęcie na podstawie powyższego pisma Wydziału do Spraw Ceł i Akcyzy, iż właściwą wartością transakcyjną jest kwota wskazana w jego treści uprawnia Sąd do wyrażenia poglądu, że organy celne uchybiły zasadzie prawdy obiektywnej, o której mowa w art.122 Ordynacji podatkowej. W myśl powołanych przepisów organy podejmują wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wypada podać, iż realną możliwość podjęcia i przeprowadzenia takich odpowiednich działań stworzyły same władze celne, dodatkowo informując w swoim piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. o możliwości kontaktowania się ze stroną chińską w razie dalszych pytań. Polskie organy celne z możliwości tej nie skorzystały. W świetle poczynionych uwag należy wskazać, że organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę będzie zobowiązany przeprowadzić postępowanie dowodowe, dochowując należytej staranności w wyjaśnieniu występujących istotnych wątpliwości, by następnie rzetelnie i wnikliwie dokonać oceny całego materiału dowodowego z uwzględnieniem okoliczności w ich wzajemnym powiązaniu, jak również ocenić wiarygodność poszczególnych dowodów, czemu powinien dać jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu orzeczenia, zgodnie z art.210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.145 §1 pkt1 lit. c) P.p.s.a. , orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi , na podstawie art.152 P.p.s.a. orzekł też o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku. Natomiast o zwrocie kosztów postępowania orzekł zgodnie z art.200 tej ustawy. ( - ) Anna Juszczyk-Wiśniewska ( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Jacek Niedzielski