I SA/Go 989/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 23 lutego 2011 r. wniosku D.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D.N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2008 rok postanowił: zwolnić skarżącą od kosztów sądowych. Po oddaleniu skargi na wskazaną na wstępie decyzję, skarżąca wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczenia skarżącej oraz przedłożonych dokumentów wynika, że jest właścicielką mieszkania. Nie ma jednak innego majątku, w tym oszczędności ani wartościowych ruchomości. Samotnie wychowuje pięcioro dzieci (w wieku 16, 15, 10, 6 i 2 lat). Jest bezrobotna, lecz nie przysługuje jej z tego tytułu prawo do zasiłku. Utrzymuje się z renty rodzinnej, zasiłków rodzinnych oraz alimentów. Łącznie świadczenia te wynoszą 2240 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domaga się skarżąca, przysługuje w razie wykazania, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić stronę lub jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżąca wykazała taki stan rzeczy. Udowodniła, że nie ma oszczędności, a jej dochody są na tyle niskie, że nie mogą zostać uznane za wystarczające do poczynienia oszczędności bądź wydatków niesłużących bieżącemu utrzymaniu. Odmowa uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy tamowałaby więc prawo skarżącej do poddania pełnej kontroli sądowej wydanej w jej sprawie decyzji podatkowej. Informacyjnie należy jednak zastrzec, że stronę zwolnioną od kosztów sądowych uznać można za zwolnioną dopiero od momentu złożenia wniosku o zwolnienie. Zwolnienie nie obejmuje opłat uiszczonych wcześniej (por. post. Sądu Najwyższego z 7 kwietnia 1995 r. II CRN 20/95 opubl. w OSNC z 1995 r. zesz. 9 poz. 132).