I SA/Go 99/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. T.K. (dalej: skarżąca, strona, zobowiązana) wniosła pismo zatytułowane "sprzeciw" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO, Kolegium, organ) z [...] lutego 2024 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Międzygminnego Związku [...] zs. w [...] (dalej: wierzyciel, Związek) z [...] października 2023 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Z akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy. Tytułem wykonawczym o numerze [...] z [...] sierpnia 2023 r. wierzyciel objął zaległość z tytułu nieuiszczenia przez zobowiązaną opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domku letniskowego znajdującego się w miejscowości [...], działka nr [...]. Obowiązek ponoszenia opłaty powstał z dniem [...] sierpnia 2016 r. w wyniku złożenia przez stronę pierwszej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od domków letniskowych lub innych nieruchomości wykorzystywanych na cele rekreacyjno-wypoczynkowe wykorzystywanych jedynie przez część roku. Pismem z dnia [...] sierpnia 2023 r. zobowiązana wniosła zarzut w sprawie przedmiotowego postępowania egzekucyjnego, który na podstawie w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505;dalej: u.p.e.a.) został zakwalifikowany jako zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Strona podniosła, iż firma zajmująca się wywozem od[?]padów nie wywiązała się z tego obowiązku, w ślad za czym przedmiotowe opłaty tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi są niesłusznie naliczane. Kwestionuje również naliczanie przedmiotowych opłat za lata 2020-2022, gdy panowała pandemia COVID-19 i przebywanie na nieruchomości objętej spornymi opłatami było zabronione prawnie z uwagi na zakaz przemieszczania się. Dodała, że jest w trakcie korespondencji z Zarządem MZ, a ponadto, że wierzyciel nie zgłosił zaległości do sądu. Postanowieniem z [...] października 2023 r. Związek oddalił w całości zarzut nieistnienia obowiązku. W motywach wskazał, że usługa odbierania wszystkich frakcji odpadów komunalnych jest świadczona nieprzerwanie od momentu złożenia przez stronę pierwszej deklaracji w dniu [...] sierpnia 2016 r. aż do chwili obecnej. Dodał, że szczegółowe zasady w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi, oprócz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, określa również Regulamin Utrzymania Czystości i Porządku na terenie Międzygminnego Związku [...]. Ponadto wierzyciel argumentował, że ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie przewidywała jakichkolwiek zwolnień w formie nienaliczania opłaty w czasie panującej pandemii w latach 2020-2022. Ustawodawca nie wprowadził regulacji prawnej, że odpady komunalne nie mogą być odbierane z powodu pandemii, a co za tym idzie, odstąpienie od naliczania opłaty i uiszczania jej przez zobowiązaną. Związek wyjaśnił, że od dnia obowiązywania pierwszej deklaracji złożonej [...] sierpnia 2016 r., informował każdorazowo stronę o zmianach dotyczących wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Ponadto upomnieniem nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. informował stronę o wysokości zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podkreślił, że bez wpływu na istnienie wierzytelności pozostaje także fakt prowadzenia korespondencji pomiędzy zobowiązaną a Zarządem MZ, w której to Zarząd tłumaczy - zgodnie z zasadą przekonywania - dla[?]czego strona powinna dobrowolnie uiszczać opłatę za odbiór odpadów komunalnych. Wierzyciel wskazał też, że dochodzenie wierzytelności w drodze postępowania egzekucyjnego w administracji nie wymaga uprzedniego skierowania sprawy do sądu. W wyniku wniesienia przez stronę zażalenia, postanowieniem z [...] lutego 2023 r. Kolegium utrzymało w mocy postanowienie wierzyciela. W uzasadnieniu wskazało, że w złożonej przez stronę [...] sierpnia 2016 r. deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącej nieruchomości położonej w miejscowości [...] działka nr [...] figuruje pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy z [...] sierpnia 2023 r. nr [...], zgodnie z treścią którego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi dokument, o którym mowa w art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a., tj. deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo zawiadomienie właściciela nieruchomości przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. SKO uznało również, że oświadczenie strony zawarte w zażaleniu o odstąpieniu od złożonej wcześniej deklaracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nie wywołuje skutków prawnych wstecz, a jedynie może być uwzględnione przez Związek na przyszłość, przy czym strona zobowiązana jest w takiej sytuacji złożyć stosowną korektę deklaracji. Podzielił także stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest unormowań zwalniających właścicieli nieruchomości z opłat tytułem gospodarowania odpadami komunalnymi związku z panującą w latach ubiegłych epidemią COVID-19. W piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim strona podniosła, że niejednokrotnie wskazywała, że odpady na przedmiotowej działce nie są produkowane, a naliczana opłata za wywóz odpadów komunalnych jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Podkreśliła, że Związek został poinformowany, że na ww. działce skarżąca przebywa w weekendy i tylko w miesiącach letnich. Przebywanie w miesiącach zimowych byłoby utrudnione z uwagi na nieocieplony barak (przystosowany do użytku bez łazienki). Strona dodała, że wszystkie powstające odpady (śmieci) zabiera do pojemników w miejscu zamieszkania. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że należność opłat zagospodarowania odpadami komunalnymi za rok 2017 i 2018 została uregulowana mimo, że ani razu żadne śmieci (odpady) nie zostały wywiezione z jej posesji ani latem ani zimą. Opłaty za wywóz odpadów w roku 2020-2022 (pandemia COVlD-19) zostały naliczone za coś, co prawnie zostało zabronione (gdzie nie powstawały na działce żadne odpady, bo nie można się było przemieszczać). Strona wniosła o anulowanie wcześniej naliczanych opłat oraz nie naliczanie opłat za wywóz odpadów komunalnych z przedmiotowej działki, gdyż nie będą produkowane żadne odpady. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej od względem zgodności z prawem. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela – Międzygminnego Związku [...] oddalające wniesiony przez skarżącą zarzut w postępowaniu egzekucyjnym, obejmującym zaległość z tytułu nieuiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, że postanowienie organu odwoławczego nie zostało wydane w trybie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505). Oznacza to, że wbrew treści pouczenia zamieszczonego na ostatniej stronie zaskarżonej decyzji, nie przysługiwał od niej sprzeciw do sądu administracyjnego. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze, od postanowienia organu drugiej instancji, utrzymującego w mocy postanowienie wierzyciela w przedmiocie rozpatrzenia zarzutu, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Po drugie, pomimo wskazania w ww. pouczeniu nieprawidłowego terminu na wniesienie środka odwoławczego do sądu, tj. 14 dni zamiast 30 - stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a., skarżąca wniosła ten środek w terminie i równocześnie spełniał on wszystkie wymogi formalne. W tym kontekście należy zaznaczyć, że skarżąca mogła uzupełnić treść skargi już w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, a sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Zatem wniesienie skargi w terminie krótszym niż przewidziany prawem, nie miało wpływu ani na merytoryczność wniesionych zarzutów, ani na zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Przechodząc do rozpoznania zarzutów skargi wskazać należy, że na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, a co za tym idzie jej późniejszej kontroli sądowej. W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewidziano zamknięty katalog sytuacji, stanowiących podstawę do wniesienia zarzutów. Zgodnie z treścią art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a) i b). W swojej argumentacji skarżąca podnosiła, że odpady na przedmiotowej działce nie są produkowane a naliczana opłata za wywóz odpadów komunalnych jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych odpadów. Na działce przebywa w weekendy i tylko w miesiącach letnich. Wszystkie powstające odpady (śmieci) zabiera do pojemników w miejscu zamieszkania. Ponadto skarżąca wyjaśniła, że należność opłat zagospodarowania odpadami komunalnymi za rok 2017 i 2018 została uregulowana mimo, że ani razu żadne śmieci (odpady) nie zostały wywiezione z jej posesji ani latem ani zimą. Opłaty za wywóz odpadów w roku 2020-2022 (pandemia COVlD-19) zostały naliczone za coś, co prawnie zostało zabronione (gdzie nie powstawały na działce żadne odpady, bo nie można się było przemieszczać). Z uwagi na powyższe uznać należy, że organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżąca na podstawie art. 33 § 2 ust. 1 u.p.e.a. wniosła zarzut nieistnienia obowiązku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (wyroki NSA z: 27 kwietnia 2016r., sygn. akt II GSK 2694/14, z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia sądowe powołane poniżej). W treści skargi, odwołania od postanowienia organu I instancji ani w innych pismach wniesionych w trakcie postępowania egzekucyjnego, nie wskazano żadnego dowodu mogącego świadczyć o nieistnieniu obowiązku. Z kolei okoliczności związane z niewytwarzaniem odpadów na nieruchomości, czy też gołosłowne twierdzenie o braku ich należytego odbioru lub okoliczność wywożenia odpadów we własnym zakresie, nie mogły potwierdzać trafności zgłoszonego zarzutu. Wskazania bowiem wymaga, że zgodnie z art. 6h pkt 1-3 w ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1297 ze zm.), dalej: "u.c.p.g.", opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi są obowiązani ponosić: 1) właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, 2) osoby wymienione w art. 1 pkt 1 lit. b, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 2a ust. 1, 3) właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, jeżeli rada gminy podjęła uchwałę, o której mowa w art. 6c ust. 2 - na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości lub lokale. Zgodnie zaś z art. 6i ust. 1 pkt 3 u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, i innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe - za rok bez względu na długość okresu korzystania z nieruchomości. Na podstawie powołanych wyżej przepisów obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obciąża właściciela nieruchomości zamieszkałej z mocy prawa (wyrok NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II FSK 1768/16). Obowiązek ten z mocy ustawy obejmuje również właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, o ile rada gminy postanowi o odbieraniu odpadów komunalnych z tych nieruchomości, a właściciel tejże nieruchomości wyrazi zgodę na objęcie go gminnym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi. Dopiero po spełnieniu tych dwóch warunków na właścicielu nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, ciąży powinność, o której mowa w art. 6h u.c.p.g. Zasada powyższa dotycząca obciążenia powinnością zapłaty opłaty właścicieli nieruchomości niezamieszkałych doznaje wyłomu w odniesieniu do właścicieli nieruchomości, na której znajduje się domek letniskowy, lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe. Podmioty te nie wyrażają bowiem zgody na przystąpienie do zorganizowanego przez gminę systemu gospodarowania odpadami komunalnymi, gdyż są objęte nim z mocy uchwały, w której gmina (związek gmin) postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli tychże nieruchomości. Tym samym jedynym warunkiem obciążenia ich ustawowym obowiązkiem ponoszenia opłaty, o której mowa w art. 6h, jest podjęcie uchwały, na mocy której gmina (związek gmin) postanowiła o odbieraniu od nich odpadów komunalnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca złożyła [...] sierpnia 2016 r. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dotyczącą działki nr [...] położonej w [...], w której wskazała, że odpady na działce gromadzi w sposób selektywny, a roczna opłata wynosi 69 zł. Wskazana przez skarżącą stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi odpowiadała stawce wskazanej w § 1 pkt 1 Uchwały nr [...] Zgromadzenia Międzygminnego Związku [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w sprawie określenia stawki opłaty za gospodarowanie komunalnymi za rok od domku letniskowego lub innej nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, jedynie przez część roku (Dz. Urz. Woj. z 10 sierpnia 2015 r. poz. 1448). Okoliczność, że wskazana w deklaracji nieruchomość, jest zabudowana domkiem letniskowym jest w sprawie bezsporna. Powyższe oznacza, że organ zasadnie naliczał skarżącej opłaty za gospodarowanie odpadami. Zadeklarowanie opłaty jako właściciel nieruchomości wykorzystywanej na cele rekreacyjno-wypoczynkowe, implikuje obowiązek uiszczenia opłat w obowiązującej w danym okresie wysokości. Równocześnie, stosownie do art. 6m ust. 2a u.c.p.g. w przypadku uchwalenia nowej stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wójt, burmistrz lub prezydent miasta zawiadamia właściciela nieruchomości o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyliczonej jako iloczyn nowej stawki opłaty i danych podanych w deklaracji. W takim przypadku właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do złożenia nowej deklaracji i uiszcza opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości podanej w zawiadomieniu. Zawiadomienie zawiera pouczenie, że stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Natomiast brak stosownych wpłat obligował organ pierwszej instancji do podjęcia działań przewidzianych prawem do wyegzekwowania nieuiszczonych należności. Z przepisów art. 6m ust. 1, ust. 1a i ust. 1d u.c.p.g. wynika bowiem, że podstawą wymiaru opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest deklaracja, którą powinien złożyć zobowiązany do opłaty. Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty oraz wysokość opłaty (art. 6m ust. 1a u.c.p.g.). Wysokość zobowiązania określonego w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obowiązuje za kolejne miesiące do czasu korekty deklaracji lub zmiany stawki opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6m ust. 1d u.c.p.g.). W orzecznictwie sądów administracyjnych aprobowany jest powszechnie pogląd, że obowiązek uiszczenia opłaty przez mieszkańca nieruchomości nie jest uzależniony od przekazywania przez mieszkańca odpadów komunalnych, jak również od tego, czy odpady są na nieruchomości wytwarzane, czy też nie. Bez wpływu na realizację obowiązku uiszczenia opłaty przez właściciela nieruchomości pozostaje w szczególności ocena zobowiązanego co do ewentualnego braku potrzeby odbioru odpadów z jego nieruchomości (także względu na ich wywożenie we własnym zakresie albo nie powstawanie w okresie pandemii COVID-19), czy też jakości świadczeń organu. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie stanowi bowiem ceny za wykonaną usługę. Opłata ta nie jest świadczeniem wzajemnym uiszczanym za wykonaną usługę, lecz wynika z ustawowego obowiązku partycypowania przez właścicieli nieruchomości w kosztach gospodarowania odpadami komunalnymi ponoszonymi przez gminę (związek gmin). Uprawnienie do pobierania opłat nie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej pomiędzy gminą (związkiem gmin) i właścicielem nieruchomości, lecz z przepisów u.c.p.g. oraz unormowań zawartych w prawie miejscowym. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi ma charakter publicznoprawny i jest oderwana od faktycznej ilości wytwarzanych i odbieranych odpadów (wyroki: NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1579/15, WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. I SA/Go 476/17; WSA w Kielcach z 28 lipca 2016 r., sygn. I SA/Ke 377/16). Stosownie do art. 6s u.c.p.g. w przypadku gdy gmina nie realizuje obowiązku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, właściciel nieruchomości jest obowiązany do przekazania odpadów komunalnych, na koszt gminy, podmiotowi odbierającemu odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanemu do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2. Jednak w takiej sytuacji właściciel nieruchomości ma nadal obowiązek uiścić opłatę, o jakiej mowa w art. 6h u.c.p.g. Zatem nawet gdyby skarżąca poparła dowodami okoliczność nieodbierania odpadów, to okoliczność ta nie mogła wpłynąć na rozpoznanie zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego. Wskazać również należy, że zgodnie z treścią art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a. w zakresie zobowiązań powstałych z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o których mowa w art. 6h u.c.p.g., stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli wynikają one odpowiednio z deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo z zawiadomienia właściciela nieruchomości przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przypadkach, o których mowa w art. 3a § 1 pkt 6 u.p.e.a., stosuje się egzekucję administracyjną, jeżeli w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 3a § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Z akt niniejszej sprawy wynika, że tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie złożonej przez skarżącą deklaracji w sprawie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Deklaracja została sporządzona według wzoru i zawierała pouczenie, że stanowi ona podstawę egzekwowania wynikającej z niej opłaty. Zatem wobec nieuiszczenia opłat za wskazane wyżej okresy zasadnie wdrożono wobec strony egzekucję administracyjną, gdyż obowiązek był wymagalny. Wobec braku wpływu podnoszonych przez stronę okoliczności na istnienie egzekwowanego obowiązku zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Z powyższych względów Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.