I SAB/Go 1/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) asesor WSA Alina Rzepecka Protokolant: referent-stażysta Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi A.P. na bezczynność organu postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. Skarżący A.P. wniósł pismem z dnia 9 listopada 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność organu podatkowego wyrażającą się w odstąpieniu od wydania decyzji o nadpłacie za 1993r. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że został poinformowany przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego pismem z dnia [...] października 2005r. o wydaniu w przedmiotowej sprawie decyzji z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1993r. Skarżący uważa jednak, że decyzja ta dotyczy innej sprawy. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 1 lipca 2005r. o wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę za 1993r. został rozstrzygnięty decyzją z dnia [...] lipca 2005r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty za 1993r. Zgodnie z art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd zachodzi ta przesłanka. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga na bezczynność organu. Należy wskazać, że już w dacie wniesienia przez skarżącego skargi wiedział on o wydaniu przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty za 1993r. Z akt sprawy wynika, że skarżący odwołał się od tej decyzji. Z tych względów i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 wskazanej ustawy należało orzec jak w postanowieniu.