I SAB/Go 10/20

PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2020-11-12

Skład orzekający: asesor WSA Zbigniew Kruszewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok jest dopuszczalna, jeśli skarżący przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie dotyczące sprawy z 2008 roku?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia poprzez złożenie ponaglenia do właściwego organu w odniesieniu do konkretnej sprawy. Złożenie ponaglenia dotyczącego innej sprawy (np. z innego roku podatkowego) nie spełnia wymogu określonego w art. 53 § 2b PPSA, co skutkuje odrzuceniem skargi jako przedwczesnej.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. Sąd wezwał skarżących do wykazania, czy złożyli ponaglenie do organu wyższej instancji. Skarżący przedłożyli odpis ponaglenia, jednak z jego treści wynikało, że dotyczy ono sprawy z 2008 roku, a nie z 2010 roku. Organ wniósł o odrzucenie skargi.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 listopada 2020 r. sprawy ze skargi L.K., W.K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok postanawia: odrzucić skargę. L. i W. małżonkowie K. (zwani dalej: stroną, skarżącymi) wnieśli skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, a jednocześnie, z ostrożności procesowej, wskazał na podstawy jej oddalenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 września 2020 r. skarżący zostali wezwani do udzielenia informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, czy przed wniesieniem skargi skarżący złożyli, w trybie art. 141 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325) ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia, na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżących w sprawie złożony. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z [...] września 2020 r. poinformowali, że "skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej złożyliśmy do organu wyższej instancji w październiku 2019 r. złożyliśmy ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oraz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp w grudniu 2019 r.". Następnie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 października 2020 r. wezwano skarżących do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, odpisu ponaglenia wraz z dowodem jego nadania, które zostało złożone w sprawie na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że wskazany środek nie został przez skarżących w sprawie złożony. Pismem z [...] października 2020 r. skarżący przedłożyli odpis ponaglenia z dnia "[...] października" wraz z dowodem jego nadania w dniu 26 października 2019 r. Z treści tego ponaglenia wynika, że zostało ono złożone w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy zauważyć, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie zaś z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z regulacją art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na podstawie art. 141 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stosunku do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej organem właściwym do wniesienia ponaglenia jest Szef Krajowej Administracji Skarbowej. Tymczasem z akt niniejszej sprawy wynika, że przed wniesieniem skargi do tut. Sądu skarżący nie wyczerpali przysługującego im środka zaskarżenia poprzez złożenie ponaglenia do właściwego organu. Okoliczność tę podniósł również organ w odpowiedzi na skargę. Skarżący co prawda przedłożyli ponaglenie wraz z dowodem jego nadania, jednakże analiza jego treści wskazuje, że zostało ono złożone w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. Tymczasem sprawa zawisła przed tut. Sądem, zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Go 10/20 dotyczy bezczynności Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Zatem przedłożone przez skarżących ponaglenie do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej datowane na [...] października 2019 r. nie można uznać za właściwe w niniejszej sprawie. Tym samym przyjąć należy, że skarżący nie zachowali właściwego trybu zaskarżenia bezczynności organu administracji. Sąd jednocześnie podkreśla, że to na skarżących ciąży obowiązek wykazania, ze przed wniesieniem skargi skierowali ponaglenie do właściwego organu. Mając zatem na uwadze, że skarżący nie wyczerpali przesądowego trybu kontroli działalności organów administracji publicznej, w szczególności nie dopełnili wymogu wskazanego w art. 53 § 2b p.p.s.a. istotnego dla skutecznego wniesienia skargi na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest przedwczesna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło